Reżyserowanie dziecięcych aktorów: Julia Butters i Perla Haney-Jardine

Poważne traktowanie występu dziewczynki nie wymaga traktowania jej doświadczeń tak, jakby były identyczne z doświadczeniami dorosłego. Relacje Julii Butters pozwalają przyjrzeć się połączeniu wysokich wymagań, wyjaśnień i wsparcia.

Julia Butters poznaje perspektywę swojej postaci

W wywiadzie dla „Esquire”, opublikowanym w lipcu 2019 roku, Julia Butters wspominała, że Tarantino powiedział jej, iż będzie traktował ją jak aktorkę, i zapytał, z czyjej perspektywy chciałaby poznać historię. Wybrała perspektywę swojej postaci, ponieważ Trudi nie powinna wiedzieć wszystkiego o Ricku. Ta wymiana zdań pokazuje, że rozmawiali o aktorstwie, a nie tylko ogólnie chwalili jej przedwczesną dojrzałość.

Wybór perspektywy ma konkretną konsekwencję. Aktor może znać całą fabułę, a mimo to budować zachowanie ograniczone do tego, co wie jego postać. Trudi nie pojawia się w scenie po to, by wyjaśnić widzom kryzys Ricka Daltona. Jest skupiona na pracy, czytaniu i pomysłach, którymi się dzieli. Dzięki tej samodzielności jej słowa wywierają wpływ na dorosłego, a jednocześnie nie sprawiają wrażenia napisanych wyłącznie po to, by mu pomóc.

obecność Trudi Fraser w filmie „Pewnego razu... w Hollywood” opiera się na pewności siebie, która nie musi przeradzać się w nieustanną arogancję. Dziewczynka może być surowa wobec własnego warsztatu, a zarazem wrażliwa, gdy dostrzega emocje Ricka. Ta zmiana wymaga uważnego słuchania. Występ polegający wyłącznie na wygłaszaniu dojrzałych kwestii nie oddałby relacji, jaka rozwija się między nimi.

rozmowa Ricka i Trudi na planie podważa też typowe oczekiwanie: sławny dorosły nie zawsze występuje w roli nauczyciela. Trudi formułuje myśl o pracy, którą Rick powinien usłyszeć. Scena pozwala inaczej rozłożyć zawodowy autorytet, nie czyniąc z dziewczynki istoty znającej wszystkie problemy dorosłych.

Wyjaśnianie działania i wspieranie w jego wykonaniu

Butters opowiedziała portalowi Backstage, że Tarantino pozwolił jej oglądać sceny na monitorze, w słuchawkach, a gdy leżała na podłodze, przykucnął, by udzielać jej wskazówek z jej poziomu. Wspomniała również o obecności Zoë Bell podczas sceny akcji, którą dzieliła z DiCaprio. To konkretne przykłady wsparcia; nie należy jednak traktować ich jako ogólnej gwarancji dotyczącej warunków na każdym planie filmowym.

Dostęp do wyjaśnień może pomóc zrozumieć, dlaczego dane działanie jest powtarzane i którą jego część ma uchwycić kamera. Aktor, który wie, co ma zostać opowiedziane, może powiązać ruch z intencją. Reżyserowanie nie polega wyłącznie na proszeniu o określone emocje, ale także na objaśnianiu sytuacji, którą często filmuje się we fragmentach.

Warto odróżniać osobowość Butters od zasad, którymi kieruje się Trudi. Postać przywiązuje wagę do określonych nawyków pomagających się skupić i do tego, jak chce, by zwracano się do niej podczas pracy. To element fikcji. Aktorka może odtworzyć tę dyscyplinę, nie stosując dokładnie tego samego systemu poza kamerą. Wcielanie się w zachowanie odmienne od własnego pozwala zresztą dostrzec świadomy wybór aktorski, a nie tylko wyrazistą osobowość dziecka przypadkowo uchwyconą przez kamerę. Mieszanie tych dwóch rzeczy sprowadza pracę aktorską do biograficznego podobieństwa, które wcale nie musi istnieć.

reżyserię aktorów u Tarantino można tu analizować na podstawie relacji i udokumentowanych wskazówek. Nie trzeba zakładać, że wszyscy młodzi aktorzy otrzymywali identyczne wymagania, w ten sam sposób uczyli się tekstu ani przeżywali pracę na planie tak samo. Każda produkcja i każda rola wiążą się z innymi potrzebami.

B. B. w filmie „Kill Bill: Vol. 2” — dziewczynka w świecie dorosłego konfliktu

Perla Haney-Jardine gra B. B. w filmie „Kill Bill: Vol. 2”. Jej obecność zmienia finałowe spotkanie Beatrix i Billa, ponieważ wprowadza relację, którą bohaterka musi rozpoznać i przeżyć, zanim rozstrzygnie nierozwiązany konflikt. Dziewczynka uczestniczy w zabawach i domowych rozmowach, podczas gdy dorośli dzielą się informacjami i napięciami wykraczającymi poza jej rozumienie.

Rola aktorki pełni inną funkcję niż rola Butters. B. B. nie jest przedstawicielką świata rozrywki komentującą swój zawód. Jej naturalność tworzy przestrzeń rodzinną w opowieści o przemocy i zemście. Występ powinien pozwolić scenie nabrać codziennego charakteru, zamiast sprowadzać się wyłącznie do symbolu macierzyństwa dla dorosłej bohaterki.

Różnica w zakresie wiedzy sprawia, że istotna staje się uważność na gesty. To, co dla dorosłych jest obciążone przeszłością, dla dziewczynki może być zwykłą, bieżącą czynnością. Ten dystans pomaga kształtować emocje widza. Nie należy przypisywać Haney-Jardine pełnego, dorosłego zrozumienia konfliktu ani wymyślać konkretnych metod reżyserowania, jeśli nie potwierdza ich żadna relacja.

Oba przykłady pokazują, dlaczego profesjonalny szacunek nie może sprowadzać się do stawiania wszystkim takich samych wymagań. Młodzi aktorzy potrzebują jasnych celów, uważnego słuchania i warunków, które umożliwiają im pracę. Na ekranie Butters i Haney-Jardine wnoszą różne osobowości, a nie pomniejszone wersje dorosłych. Ich występy działają, ponieważ każda postać zachowuje własny świat, nawet gdy film umieszcza ją w problemach dotyczących innych pokoleń.

Wróć do Reżyserowanie aktorów i przygotowanie obsady.

Zobacz wszystkie artykuły w Jak Tarantino pracuje z aktorami: casting i próby