Hawthorne Grill: restauracja, która otwiera i zamyka Pulp Fiction

Kawiarnia z filmu Pulp Fiction mieściła się w prawdziwym lokalu w Hawthorne, w aglomeracji Los Angeles. W filmie zachowano jego wnętrze jako scenerię rozmowy, która z czasem nabiera innego znaczenia.

Prawdziwy budynek z historią sprzed filmu

Początkową i końcową scenę w kawiarni z filmu Pulp Fiction nakręcono w Hawthorne Grill przy Hawthorne Boulevard, na południe od lotniska w Los Angeles. Lokal otwarto w 1956 roku pod nazwą Holly’s. Należał do nurtu architektury komercyjnej znanego jako Googie. Jego historia sięga czasów sprzed zdjęć do filmu: restauracji nie zbudowano od podstaw na potrzeby fikcyjnego lokalu.

Lokalny historyk Sam Gnerre podaje, że restauracja była zamknięta, gdy wykorzystano ją w Pulp Fiction, ponownie otworzyła się w 1995 roku, a budynek zburzono w 1999 roku. Filmowa sława nie zapewniła mu ocalenia. Te informacje pozwalają odróżnić obraz utrwalony w filmie od późniejszych losów miejsca, w którym go nakręcono.

Tej lokalizacji nie należy też mylić z Jack Rabbit Slim’s, tematyczną restauracją, do której wybierają się Vincent i Mia. Oba miejsca pełnią różne funkcje i wyglądają inaczej. Hawthorne Grill to zwyczajna kawiarnia, w której można porozmawiać przy śniadaniu; drugi lokal oferuje rozrywkę opartą na odtworzeniu przeszłości.

Fabuła Pulp Fiction wykorzystuje tę różnicę, nie objaśniając jej za pomocą architektury. Restauracja, w której dochodzi do napadu, wygląda jak miejsce, gdzie każdy mógłby usiąść bez szykowania się na wyjątkowy wieczór. Pumpkin i Honey Bunny uznają tę zwyczajność za atut i sądzą, że mogą ją wykorzystać, wybierając łatwy cel.

Początek zmienia stolik w punkt obserwacyjny

Film rozpoczyna się rozmową pary. Siedzą przy stoliku, wymieniają się pomysłami na napady i rozważają zalety obrabowania restauracji. Najpierw oglądamy to miejsce z ich perspektywy: przyglądają się ludziom zajętym śniadaniem i uznają, że będzie to łatwiejszy cel niż inne. Mogą planować napad przy stoliku w tym samym lokalu, który zamierzają obrabować.

Układ stolików oraz rozmieszczenie klientów i personelu wzmacniają ich pewność siebie. Panuje tu zwyczajny ruch: goście siedzą przy osobnych stolikach, a obsługa zajmuje się zamówieniami i rozmowami. Para widzi w tym rozproszeniu okazję. Widz słyszy ich rozumowanie, zanim pozna wszystkich obecnych, dlatego film od początku podsuwa informacje, które później okażą się niepełne.

Gdy oboje wstają i ogłaszają napad, restauracja zmienia swoją funkcję, choć jej architektura pozostaje bez zmian. Przejścia służą do wydawania poleceń, a stoliki stają się miejscami, z których klienci muszą reagować. Groźba zmienia wspólną przestrzeń, w której się je, w nierówną konfrontację uzbrojonych osób z tymi, którzy wydają się niezdolni do odpowiedzi.

Cięcie przerywające tę scenę pozostawia otwarte pytanie. Film opuszcza lokal i opowiada inne historie, zanim do niego wróci. Kawiarnia pozostaje w pamięci widza jako miejsce akcji, której finał odłożono w czasie. Dzięki tej zwłoce powrót do niej przynosi nowe informacje.

Powrót ukazuje to, czego para nie dostrzegła

Kiedy wracamy do restauracji, poznajemy Julesa i Vincenta oraz dowiadujemy się, dlaczego tam są. W tej samej sali rozgrywa się teraz inna historia, niewidoczna z perspektywy stolika pary. Lokal się nie zmienił, zmieniła się za to perspektywa widza. Wiemy już, że para wybrała miejsce, w którym są ludzie znacznie niebezpieczniejsi, niż zakładała.

Jules przeżył właśnie coś, co zmieniło sposób, w jaki postrzega własne życie. Jego reakcja na napad nie zależy wyłącznie od tego, kto pierwszy może strzelić. Kawiarnia staje się miejscem, w którym musi skonfrontować swoją refleksję z konkretnym zagrożeniem. Zwyczajna przestrzeń pozwala obserwować moralną decyzję bez przenoszenia jej w niezwykłą lub ceremonialną scenerię.

Vincent reaguje inaczej, a jego chwilowa nieobecność pomaga ukształtować przebieg spotkania. Powrót kolejnego uzbrojonego mężczyzny zmienia napięcie, ale Jules próbuje zachować kontrolę nad sytuacją za pomocą słów i decyzji. Rozmieszczenie ludzi, broni i spojrzeń pokazuje, jak krucha jest ta próba.

Jules pozwala parze wyjść z lokalu, dzięki czemu drzwi znów stają się wyjściem, a nie pułapką. W scenie finałowej zachowano zwyczajne elementy restauracji, jednocześnie skupiając uwagę na rozmowie. Ta ciągłość materialna sprawia, że miejsce nie staje się całkowicie abstrakcyjne. To nadal kawiarnia, w której podczas śniadania uwięziono innych ludzi, a finał daje im szansę na powrót do przerwanej czynności.

Hawthorne Grill jest związany z Pulp Fiction dzięki temu podwójnemu pojawieniu się. Budynek nadaje filmowi konkretny rys Los Angeles, a montaż czyni z niego miejsce, do którego wracamy. Film zaczyna się od osób przekonanych, że kontrolują przestrzeń, a kończy się, pokazując, jak niewiele o niej wiedziały. Fizyczne zniknięcie budynku nie wymazuje jego funkcji: restauracja pozostaje w filmie miejscem, w którym na naszych oczach powtarza się ta sama akcja, lecz tym razem znamy już jej kontekst.

Czytaj dalej: Uniwersum Tarantino: powiązania, marki i teorie.

Zobacz wszystkie artykuły w Jak łączą się filmy z uniwersum Tarantino