
Pulp Fiction łączy historie przestępców, niezręczną randkę, boksera i kilka nieprzewidzianych zdarzeń, które wystawiają na próbę przekonanie, że można mieć sytuację pod kontrolą. Bohaterowie próbują wykonać zlecenia lub bronić własnych interesów, ale rozmowa, rozproszenie uwagi albo impulsywna decyzja zmieniają bieg dnia. Film poświęca tym komplikacjom tyle samo uwagi co otaczającym je konfliktom kryminalnym.
Montaż zmienia sposób, w jaki postrzegamy osoby pojawiające się na ekranie. Najpierw możemy poznać skutek, a dopiero później moment, który pozwala go zrozumieć; ktoś, kto w jednym epizodzie odgrywa kluczową rolę, w innym schodzi na dalszy plan. Tej kompozycji towarzyszy bardzo konkretna uwaga poświęcona jedzeniu, ubraniom, piosenkom i przedmiotom. Bohaterowie ich używają, wspominają o nich, pragną ich albo próbują je odzyskać. Świat filmu staje się znajomy dzięki tym codziennym czynnościom, nawet gdy nagle wybucha przemoc. Równowagę podtrzymują dialogi: bawią, opóźniają działanie i ujawniają spory, które okażą się ważniejsze, niż się początkowo wydawało.
Pulp Fiction łączy kilka historii kryminalnych wokół spotkań, które wydają się przypadkowe, a ostatecznie prowadzą do poważnych konsekwencji. Vincent Vega i Jules Winnfield pracują dla Marsellusa Wallace’a; Mia, żona Marsellusa, spędza wieczór z Vincentem; bokser Butch próbuje uporać się z własną sytuacją. Relacje między tymi postaciami dają widzowi początkowe rozeznanie, ale film sam wybiera kolejność i moment, w którym wyjaśnia ich powiązania.
Epizody, które wzajemnie rzucają na siebie światło
Narracja łączy scenę otwierającą w restauracji z obszernymi wątkami poświęconymi Vincentowi i Mii, złotemu zegarkowi oraz sytuacji z Bonnie. Każdy epizod ma własny bezpośredni problem, rytm i odmienny stosunek do niebezpieczeństwa. Dzięki temu nocne wyjście, rodzinne wspomnienie i domowy kryzys mogą należeć do jednej opowieści, choć we wszystkich scenach nie pojawia się ten sam główny bohater.
Epizod ze złotym zegarkiem stawia odziedziczony przedmiot w centrum decyzji Butcha. Narracja łączy rzecz materialną z pamięcią rodzinną i zobowiązaniem, którego nie da się przeliczyć wyłącznie na pieniądze. monolog kapitana Koonsa nadaje temu ciężarowi znaczenie, zanim jego konsekwencje zdominują akcję. Przedmiot jest ważny, ponieważ pewna historia nadała mu szczególną wartość dla osoby, która go przechowuje.
W sytuacji z Bonnie, rozwiązanie pilnego problemu zależy od czasu, miejsca i pomocy innych osób. Ton może zmienić się z groźnego na praktyczny, nie zacierając tego, co się wydarzyło. Umiejętność łączenia codziennych czynności z przemocą wiąże się z dialogami i strukturą narracyjną Tarantino: rozmowa nie musi przerywać konfliktu, lecz może stać się sposobem radzenia sobie z nim.
Chronologia wydarzeń w Pulp Fiction pozwala odtworzyć kolejność zdarzeń, ale montaż zapewnia inne doświadczenie. Pozycja każdego epizodu zmienia znaczenie, jakie przypisujemy bohaterom i ich decyzjom. Okrągła struktura sceny w jadłodajni wykorzystuje różnicę między przypominaniem sobie sytuacji a powrotem do niej z nowymi informacjami. Dzięki temu zakończenie nabiera znaczenia, które nie zależy wyłącznie od tego, co wydarzyło się później.
Bohaterowie, dialogi i przedmioty pełne znaczeń
W obsadzie wymienionej w karcie festiwalu w Cannes znaleźli się John Travolta, Samuel L. Jackson, Uma Thurman, Ving Rhames i Bruce Willis. Ich role ukazują różne oblicza władzy i bezbronności. Vincent próbuje sprawiać wrażenie wyluzowanego, a Jules potrafi zapanować nad pomieszczeniem samym głosem. Gdy rozmawiają na osobności, różnice między nimi ujawniają się poprzez przerywanie sobie, doprecyzowywanie i spory o to, czego właśnie doświadczyli.
Walizka przyciąga uwagę w inny sposób. Film podkreśla reakcje, jakie wywołuje, i skąpi informacji o jej zawartości. Teorie na temat walizki z Pulp Fiction wynikają z tego braku, ale sugestywne przypuszczenie nie staje się potwierdzonym faktem. W opowieści przedmiot wyznacza kierunek zleceń, podróży i zagrożeń; jego funkcja dramaturgiczna nie wymaga od widza przypisywania mu jednoznacznego, dosłownego wyjaśnienia.
Znaczenie wypowiedzi zależy także od tego, kto jej słucha. Zastraszająca przemowa działa inaczej na ofiarę, a inaczej, gdy później roztrząsają ją między sobą wspólnicy. Film bada różnicę między powtarzaniem utartej formuły a decydowaniem o tym, co ona znaczy. Decyzje podejmowane po takim namyśle stanowią część zakończenia Pulp Fiction i finałów poszczególnych historii, których przebieg wymaga zachowania powiązań między epizodami.
Muzyka, fizyczna obecność i rozpoznawalność
Na wydanym przez Interscope albumie ze ścieżką dźwiękową znalazły się Misirlou w wykonaniu Dicka Dale’a i zespołu Del-Tones oraz You Never Can Tell Chucka Berry’ego. Pierwszy utwór towarzyszy początkowi napisów; drugi — tańcowi Mii i Vincenta. Te dwie sceny pokazują, jak bardzo może się różnić funkcja muzyki w filmach Tarantino: jeden utwór wprowadza widza w świat filmu, a drugi staje się częścią wspólnej aktywności bohaterów. Podczas tańca ciała na przemian naśladują się, przejmują inicjatywę i zachowują dystans w przestrzeni stworzonej z myślą o obserwatorach.
W 1995 roku Amerykańska Akademia Filmowa nagrodziła oryginalny scenariusz napisany przez Tarantino na podstawie historii Tarantino i Rogera Avary’ego. Nagroda dotyczyła scenariusza, a więc innej kategorii niż reżyseria czy montaż. W dokumentacji odróżniono scenariusz od historii, na których oparto epizody — to ważne rozróżnienie, by docenić wkład obu autorów.
Miejsca w Pulp Fiction służą zwykłym, codziennym celom, których przestępcy nie mogą zawiesić wedle własnego uznania. Restauracja musi serwować posiłki, w domu toczy się zwyczajne życie, a łazienka nadal jest miejscem, z którego ktoś znika na kilka minut. Działalność przestępcza zderza się z rozkładem dnia, potrzebami fizycznymi i przedmiotami, których nie zaprojektowano z myślą o rozwiązywaniu takich problemów.
Ta przyziemność tłumaczy część humoru. Bohater może mówić tak, jakby panował nad sytuacją, po czym odkrywa, że jest zdany na czyste ubranie, samochód albo dostępność drugiej osoby. Wysoka pozycja w organizacji nie rozwiązuje automatycznie domowego kłopotu. Film wykorzystuje takie sprowadzenie spraw do codzienności, by pokazać niewygodną pracę, która zostaje po spektakularnym działaniu.
Znajome miejsca sprawiają też, że pojawienie się przemocy jest jeszcze bardziej gwałtowne. Widz wie, jak powinna wyglądać rozmowa przy sąsiednich stolikach czy wizyta w domu. Gdy ten porządek zostaje zakłócony, w scenie pozostaje dość zwyczajnych szczegółów, by zerwanie z nim było odczuwalne i nieprzyjemne, nawet jeśli scena zachowuje komiczny ton.




