Zed i Maynard zamieniają nieoczekiwany postój w sytuację uwięzienia. W Pulp Fiction Butch i Marsellus docierają do lombardu, kłócąc się; właściciel, Maynard, wykorzystuje ich obecność i zawiadamia Zeda. Duane Whitaker gra mężczyznę, który kontroluje lokal, a Peter Greene — przybysza, który zaczyna decydować o losie więźniów. Ich współpracę zdradza swoboda, z jaką rozmawiają, dzielą się zadaniami i zakładają, że mogą rozporządzać osobami uwięzionymi w środku.
Film charakteryzuje ich przede wszystkim przez to zachowanie. Maynard powołuje się na swoją władzę nad lokalem, a Zed wnosi do sytuacji niepokojący spokój. Obaj uczestniczą w znęcaniu się nad Marcellusem, który pada ofiarą napaści seksualnej. Zagrożenie potęgują ich współpraca oraz kontrast między codziennymi sprawami, którymi się zajmują, a krzywdą, jaką wyrządzają. Finał odbiera im kontrolę: Maynard ginie, a Zed zostaje ranny i wciąż żyje, gdy Butch opuszcza piwnicę. Role, jakie odgrywają w tym duecie, pozwalają zrozumieć, dlaczego są niebezpieczni jeszcze przed napaścią.
Spotkanie z tymi dwoma mężczyznami jest konsekwencją pościgu za Butchem i Marcellusem. Maynard zastaje bójkę w swoim lokalu i zamienia to wtargnięcie w okazję dla siebie i Zeda. Zmieniają się więc sprawcy przemocy i jej cel: konflikt, który sprowadził tam bohaterów, zostaje na chwilę zawieszony, gdy ich oprawcy decydują, co z nimi zrobić.
Maynard ustanawia zasady w lokalu
Maynard przejmuje inicjatywę w lombardzie. Przerywa bójkę, grożąc bronią, zatrzymuje obu mężczyzn i dzwoni do Zeda. W scenie w lombardzieten telefon określa jego rolę: właściciel opanował sytuację i chce włączyć do niej drugiego mężczyznę. Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) pokazuje zatem, że Maynard podejmuje decyzję, zanim otrzyma jakiekolwiek polecenie od swojego wspólnika. Sam ponosi odpowiedzialność za uwięzienie.
Charakteryzuje go również sposób, w jaki mówi o lokalu. Przypisuje sobie i Zedowi prawo do decydowania o tym, kto może tam używać przemocy. W jego wypowiedziach status właściciela staje się prawem do rozporządzania cudzymi ciałami. Niepokoi naturalność, z jaką rozszerza zwykłą, domową czy handlową zasadę, aż zamienia ją w groźbę śmierci. Maynard traktuje to miejsce jak własność, do której zalicza się także ludzi uwięzionych w środku.
Lokal nadal pozostaje połączony z ulicą: ma wejście, do którego może zapukać Zed, oraz towary dostępne w części sprzedażowej. Pod tą zwyczajną fasadą Maynard kontroluje też odosobnioną przestrzeń. Współistnienie obu tych funkcji sprawia, że zagrożenie pojawia się w codziennym miejscu. Dla więźniów bezpośredni problem polega na tym, że człowiek, który powinien odpowiadać za to, co dzieje się w lokalu, sam organizuje ich uwięzienie.
Przybycie Zeda i podział decyzji
Końcowy wykaz ciągłości scen w Words in Pictures, datowany na 25 lipca 1994 roku, przedstawia Zeda jako brata Maynarda i opisuje jego ubranie jako mundur pracownika ochrony. Nie przypisuje mu przynależności do żadnej służby policyjnej. W tej sekwencji jego autorytet wynika z relacji z Maynardem: przybywa jako ktoś oczekiwany, a jego prośby zostają spełnione.
Zed pyta o stan więźniów, bo sądził, że Maynard na niego poczeka. Ten odpowiada, że tamci już przyjechali, bijąc się. Ta wymiana zdań odsłania niepokojącą zażyłość: rozmawiają o przebiegu pojmania, choć obie ofiary są obecne. Protest Zeda dotyczy jego udziału w tym, co się wydarzyło. Jego zainteresowaniu obrażeniami nie towarzyszy żadna próba pomocy więźniom.
Zaraz potem pojawia się inna kwestia: Zed chce wiedzieć, czy jego motocykl, Grace jest dobrze zaparkowany na zewnątrz. Otrzymuje od Maynarda krótką, rzeczową odpowiedź. Ten szczegół pokazuje, że ich zwyczajne życie toczy się dalej pośród uwięzienia. Mają czas, by załatwić sprawę z pojazdem; dla Butcha i Marcellusa ten sam odcinek czasu jest częścią pełnego grozy oczekiwania. Ich spokój jest szczególnie okrutny, bo oprawcy mogą pozwolić sobie na takie rozproszenia.
Zed każe wyprowadzić Gimpa, a Maynard się tym zajmuje. Później Maynard pyta, którego z więźniów wybiorą najpierw, a Zed podejmuje decyzję za pomocą gry losowej. Polecenia i pytania ukazują konkretny sposób, w jaki się koordynują. Gimp, prowadzony na smyczy i poddany rozkazom, zajmuje w grupie inną pozycję. Jego obecność pod kontrolą nie pozwala po prostu uznać go za trzeciego wspólnika, który cieszy się taką samą swobodą jak pozostali dwaj.
Utrata kontroli
Napaść na Marcellusa potwierdza współpracę tej pary: Zed jej dokonuje, a Maynard uczestniczy w niej, zachęcając go. Do tej chwili kontrolowali czas, przestrzeń i ruchy swoich ofiar. Powrót Butcha wprowadza wolę, która nie podporządkowuje się już ich decyzjom. Jego reakcja zmusza oprawców do porzucenia wygody, z jaką dotąd działali.
Śmierć Maynarda i postrzał Zeda przez Marcellusa kończą ich panowanie. Aby opisać, co stało się z tym drugim, warto zwrócić uwagę na jego ostatnie pojawienie się: leży ranny na podłodze i wciąż żyje, podczas gdy Marcellus zapowiada odwet. Późniejsza wypowiedź Butcha, którą słyszymy podczas jego wyjazdu z Fabienne należy do innego momentu opowieści; film nie pokazuje egzekucji Zeda.
Ta para zachowywała się tak, jakby samo uwięzienie dwóch osób wystarczyło, by je obezwładnić. Ucieczka i powrót Butcha ujawniają granice tej pewności siebie. Ich skuteczność jako antagonistów skupia się na krótkim okresie wspólnej dominacji: każdy z nich od razu znajduje w drugim współpracownika, co ułatwia stosowanie przemocy — aż ofiary odzyskują możliwość działania.
Peter Greene i Duane Whitaker różnicują postacie poprzez ich stosunek do oczekiwania. Maynard czeka na przybycie Zeda, wyjaśnia, co się wydarzyło, i spełnia jego prośby. Zed może usiąść, zapytać o swój pojazd i zdecydować, kiedy ruszyć dalej. Ten podział na aktywność i odpoczynek pozwala rozpoznać rolę każdego z nich bez wcześniejszej opowieści o ich relacji. Późne wejście Greene’a wykorzystuje ponadto oczekiwanie zbudowane przez Whitakera: imię Zeda pada, zanim mężczyzna zejdzie do piwnicy.
Perspektywa Butcha wzmacnia ten sposób przedstawienia postaci. Bokser poznaje obu mężczyzn pod przymusem, gdy konsekwencje ich rozmów odczuwa natychmiast. Widz otrzymuje te same skąpe informacje: odpowiedź, pytanie, polecenie. Aktorzy sprawiają, że zaufanie między oprawcami staje się czytelne dzięki tym wymianom zdań. Ich zażyłość szybko daje się zauważyć, bo rozmawiają o więźniach jak o sprawie, którą obaj doskonale rozumieją.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
