Gimp z Pulp Fiction to zakapturzony mężczyzna, którego w piwnicy lombardu gra Stephen Hibbert. Maynard i Zed trzymają go z dala od innych, prowadzą na smyczy i każą pilnować Butcha. Jego obecność wiąże się z niebezpieczeństwem, które bokser i Marsellus odkrywają, gdy sami są już więźniami. Strój uniemożliwia rozpoznanie twarzy, a ruchy i odgłosy zastępują rozmowę. Uległość wobec oprawców i rola strażnika współistnieją w tej samej scenie.
Późniejsze wyjaśnienia rzucają więcej światła na tę krótką rolę. Hibbert opowiadał, jak przygotował występ bez kwestii dialogowych, a Tarantino opisał wymyśloną przez siebie przeszłość postaci i planowane zakończenie jej historii. Różnica między tymi wyjaśnieniami ma szczególne znaczenie, gdy mowa o śmierci Gimpa: scena porzuca go, by podążyć za Butchem, natomiast materiały produkcyjne i reżyser doprecyzowują, co się stało. Jego obecność stawia też Butcha przed problemem: musi uwolnić się od kogoś, kto również jest związany i poddany przemocy.
W Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) pojawienie się Gimpa wprowadza rutynę, którą Maynard i Zed dobrze znają. Wyprowadzanie go i wydawanie mu poleceń to dla nich część zwykłego funkcjonowania tego miejsca. Zdezorientowani są Butch i Marsellus, przywiązani do krzeseł i niezdolni do działania. Ta różnica w wiedzy sprawia, że postać staje się groźna, zanim zrobi cokolwiek bokserowi: jest częścią świata, którego zasad nowo przybyli nie znają.
Rola Gimpa podczas ucieczki Butcha
Maynard otwiera klapę w podłodze i wyprowadza Gimpa, ubranego w skórę. Prowadzi go na smyczy, a Zed każe mu uklęknąć. Scena w lombardzie przedstawia go poprzez te działania, bez rozmowy, która wyjaśniałaby jego imię lub wcześniejszą relację z oprawcami. Sposób, w jaki zostaje wprowadzony, pozwala zauważyć, kto decyduje, kiedy się pojawia, dokąd może się poruszać i jaką pozycję ma przyjąć wobec innych.
Później Maynard przywiązuje smycz do belki i zostawia Gimpa na straży Butcha, po czym razem z Zedem i Marcellusem idzie do sąsiedniego pomieszczenia. Gimp znajduje się w szczególnej sytuacji: powierzono mu pilnowanie innego więźnia, choć sam nadal ma ograniczoną swobodę ruchu. Ten podział przestrzeni w konkretny sposób pokazuje kontrolę sprawowaną przez Zeda i Maynarda. Mogą wyjść i zostawić strażnika, który jest od nich zależny, choć nie ma takiej samej swobody działania. Rozdzielenie postaci trzyma Butcha z dala od przemocy stosowanej wobec Marsellusa i pozostawia Gimpa jako jedynego strażnika w pomieszczeniu.
Butch próbuje uwolnić się z więzów. Gimp podchodzi, reaguje i w końcu krzyczy, gdy bokserowi udaje się oswobodzić. Cios obezwładnia Gimpa i otwiera drogę ucieczki. Dla Butcha Coolidge’astrażnik jest w tej chwili bezpośrednią przeszkodą między krzesłem a schodami. Scena skupia się na pilnej potrzebie ucieczki: każdy alarm może sprowadzić oprawców z powrotem, zanim Butch dotrze na górę.
Fizyczna gra Stephena Hibberta
Hibbert opowiedział Pauli Goldberg z PremiumBeat 3 lipca 2018 roku, że poznał Tarantino podczas improwizacji w The Groundlings. Jego przesłuchanie polegało na odegraniu sceny bez dialogów: reżyser wydawał polecenia, a on odpowiadał ciałem. Niektóre wyćwiczone wtedy gesty wykorzystano później na planie. Zapytany, czy starał się rozśmieszyć widzów, aktor opisał swoje podejście jako grę kogoś podporządkowanego dwóm mężczyznom i zmuszonego do posłuszeństwa. Taką właśnie sytuację odgrywał, nawet jeśli jego ruchy mogły wywoływać niezręczny śmiech.
Efekt opiera się na bardzo prostych relacjach między ciałami. Polecenie każe mu uklęknąć, smycz ogranicza zasięg jego ruchów, a poruszenie Butcha przyciąga jego uwagę. Kaptur ogranicza informacje, których zwykle dostarcza twarz aktora, i przenosi ciężar na przechylenia ciała, ruchy oraz dźwięki. Widz może śledzić poczynania Gimpa, nie otrzymując wyjaśnienia, co on myśli. Ten rozdźwięk podtrzymuje niepokój związany z tym spotkaniem i nie pozwala, by Gimp stał się kolejnym rozmówcą Butcha.
W tym samym wywiadzie Hibbert wspominał, że wymyślili, iż postaci odcięto język. To wyjaśnienie zrodziło się podczas przygotowań do roli; w filmie nie widać takiego okaleczenia. Na ekranie brak słów idzie w parze ze śmiechem i krzykami. Gimp nadal potrafi się komunikować, a zdolność zwrócenia na siebie uwagi ma kluczowe znaczenie dla zagrożenia, na jakie naraża się Butch, próbując uciec.
Przeszłość i śmierć Gimpa według Tarantino
W odpowiedziach na pytania czytelników magazynu Empire, przytoczonych przez Brit Dawson w Dazed 24 kwietnia 2020 roku, Tarantino wyobrażał sobie Gimpa jako autostopowicza — albo osobę, którą ktoś zabrał z drogi siedem lat wcześniej — podporządkowanego przez oprawców, aż stał się posłuszną ofiarą. To sformułowanie nie przesądza, kim dokładnie był: przedstawia historię niewoli, a nie szczegółowy opis porwania. Żadna scena filmu nie pokazuje ani samego uprowadzenia, ani życia Gimpa przed pobytem w piwnicy.
Mówiąc o jego losie, Tarantino wyjaśnił, że wyobrażał sobie Gimpa jako martwego: po ciosie, gdy stracił przytomność, smycz miała go udusić przez powieszenie. Przyznał też, że film nie przedstawia tego zakończenia w dokładnie taki sposób. W końcowej liście ciągłości Pulp Fiction z 25 lipca 1994 roku wyraźnie opisano uduszenie po ciosie. Obraz podąża za Butchem i nie zatrzymuje się, by zbadać ciało ani dodać słownego potwierdzenia śmierci.
Wyjaśnienie reżysera pozwala zrozumieć Gimpa jako osobę wcześniej porwaną, która teraz pilnuje innej ofiary. Podczas szamotaniny, gdy próbuje się wydostać, Butch nie zna jego przeszłości. Wie tylko, jakie polecenia usłyszał i jak zachowuje się stojąca przed nim osoba. Atakuje go w odpowiedzi na bezpośrednią sytuację, a film dalej śledzi decyzje boksera, nie dając Gimpowi osobnej sceny pożegnania.
Maska miała też praktyczne znaczenie dla Stephena Hibberta. W rozmowie z Arunem Rathem dla NPR, opublikowanej 24 maja 2014 roku, opowiadał, że ukrywała jego wstyd odczuwany podczas gry. Wspominał również o upale na planie i niewygodzie skórzanego stroju, pod którym nosił wypełnienie. Te szczegóły pomagają zrozumieć pracę nad rolą: ciało widoczne na ekranie wymagało fizycznych przygotowań, które wpływały na doświadczenia aktora, choć sama postać pojawia się w filmie zaledwie przez kilka minut.
W tym samym wywiadzie Hibbert przyznał, że cieszy się, iż ta rola nie sprawiła, że jego twarz stała się rozpoznawalna. Występ zachowuje rozdział między obecnością a tożsamością: zapamiętuje się przede wszystkim postać, jej postawę i sposób reagowania, a nie wyraz twarzy. Wkład aktora w obsadę polega właśnie na tym, że ograniczonymi środkami czyni zachowanie postaci czytelnym. Kaptur ukrywa aktora, ale gesty sprawiają, że postać pozostaje aktywna w scenie.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
