Butch Coolidge, grany przez Bruce’a Willisa w Pulp Fiction, jest bokserem, który przyjmuje pieniądze za przegranie walki, a potem ją wygrywa. Jego decyzja łączy pragnienie zachowania sportowej dumy z szansą na zarobek: dzięki zakładom będzie mógł wyjechać z Fabienne. Problemem okaże się wydostanie z Los Angeles po tym, jak oszukał Marsellusa Wallace’a.
Film przedstawia go poprzez sprzeczność, która będzie mu towarzyszyć. Potrafi udawać posłuszeństwo, szykując zdradę, a potem narażać się na możliwe do uniknięcia niebezpieczeństwo, by odzyskać rodzinną pamiątkę. Jego pragnienie przetrwania nabiera różnej wagi w zależności od tego, co uważa za zagrożone. Bezpieczeństwo Fabienne również cierpi z powodu decyzji, o których dowiaduje się ona na bieżąco.
Uratowanie Marsellusa stawia przed nim kolejny wybór, którego nie da się sprowadzić do kalkulacji finansowej. Butch wraca, by pomóc człowiekowi, który chciał go zabić, zanim otrzyma jakąkolwiek gwarancję w zamian. Ten czyn współistnieje z jego okrucieństwem w innych sytuacjach. Portret boksera powstaje na podstawie tego nierównego postępowania.
Bokser, który słucha polecenia i szykuje inne wyjście
Kiedy Marsellus wyjaśnia mu, jak ma przegrać, Butch niewiele odpowiada i nie spuszcza wzroku. Jego spokój pozwala drugiemu mężczyźnie zdominować rozmowę, nie zdradzając, na ile naprawdę zamierza się podporządkować. Bruce Willis skupia reakcję na twarzy. Milczenie pozostawia Butchowi informację, której wciąż nie dzieli ani z rozmówcą, ani z widzem.
Uzgodnienie ustawki ukazuje nierówną relację: Marsellus daje pieniądze i wymaga posłuszeństwa. Butch na głos godzi się na warunki, ale dalszy rozwój wydarzeń pokazuje, że za tą zgodą krył się inny plan. Różnica między tym, co mówi, a tym, co robi, pozwala dostrzec, że potrafi czekać, zanim rzuci wyzwanie komuś mającemu władzę.
Zwycięstwa nie da się też wyjaśnić wyłącznie dumą, która odzywa się podczas walki. Późniejsza rozmowa telefoniczna ze Scottym, uwzględniona w ostatecznej wersji Words in Pictures, potwierdza, że Butch liczył na zysk z zakładów postawionych na siebie. Zaplanował sposób na zarobek. Opór wobec szefa obejmuje przygotowaną operację, a potem konieczność opuszczenia miasta.
Wynik walki Butcha przynosi skutek, którego nie jest świadomy, gdy ucieka: jego przeciwnik, Floyd Wilson, nie żyje. Wiadomość wywołuje krótką reakcję podczas jazdy taksówką. Jednak w późniejszej rozmowie telefonicznej Butch szybko przenosi uwagę na swoje wygrane i obarcza zmarłego winą za to, że wszedł na ring.
To zachowanie ogranicza możliwość idealizowania jego sportowej dumy. Butch chce zachować coś, co należy do niego, i zarobić na emeryturę, ale nie wykazuje chęci, by zatrzymać się nad krzywdą wyrządzoną przeciwnikowi. Łatwość, z jaką usuwa tę śmierć z rozmowy, jest częścią jego charakteru równie mocno jak zdolność do przeciwstawienia się Marsellusowi.
Rodzinna spuścizna waży więcej niż ostrożność
Zegarek otrzymany od ojca ma inne znaczenie niż pieniądze. Opowieść kapitana Koonsa wiąże go z krewnymi, których Butch prawie nie zdążył poznać. Zachowanie przedmiotu oznacza dla niego podtrzymanie więzi z tymi, których zabrakło. Jego wartość wynika z osobistego przekazu, którego druga osoba może nie rozumieć, nawet jeśli mieszka u jego boku.
Kiedy odkrywa, że zegarek został w domu, ten priorytet prowadzi do powrotu Butcha do mieszkania. Wie już, że Marsellus może go tam szukać. Powrót uwidacznia różnicę między jego planem ucieczki a tym, co uważa za niedopuszczalną stratę: jest gotów narazić przyszłość, by odzyskać część przeszłości.
Przed wyjazdem wyładowuje frustrację na Fabienne, krzyczy na nią i ją straszy, rzucając telewizorem. Później przyznaje, że nie wyjaśnił, jak wiele znaczył dla niego zegarek. To sprostowanie jest przyznaniem się do odpowiedzialności, ale nie usuwa strachu, który przed chwilą wzbudził. Zmienne nastroje Butcha wpływają również na intymność pary.
Fabienne dostrzega ryzyko związane z powrotem i zwraca mu na nie uwagę. Butch nie zmienia decyzji i próbuje zaplanować, co ma robić podczas jego nieobecności. Scena pokazuje jego skłonność do działania tak, jakby mógł sam rozstrzygać o konsekwencjach wyboru, który dotyczy ich obojga. Przywiązanie do rodziny idzie więc w parze z trudnością w dzieleniu się swoimi priorytetami, zanim narzuci je drugiej osobie.
Zdolność do szybkiego reagowania, która prowadzi do różnych decyzji
Butch zazwyczaj odpowiada na zagrożenia szybkimi działaniami. Zabija Vincenta, gdy zastaje go w mieszkaniu, a niedługo później celowo potrąca Marsellusa, gdy rozpoznaje go na ulicy. Przemoc pozwala mu wyjść z jednej sytuacji, ale wpędza go w następną. Jego sprawność fizyczna pomaga zrozumieć, jak reaguje, choć każda decyzja może pogorszyć kolejną sytuację.
Scena w lombardzie odwraca układ sił między dwoma wrogami. Butch uwalnia się i zyskuje możliwość ucieczki, podczas gdy Marsellus wciąż jest więźniem. W tej chwili odejście byłoby zgodne z jego bezpośrednim interesem. Nie musi już zostawać, by zachować szansę na ucieczkę.
Jego powrót, by go uratować, wyznacza granicę tej logiki przetrwania. Butch rozpoznaje sytuację, w której postanawia zareagować, nawet jeśli zagrożona osoba jest jego wrogiem. Film pokazuje ten wybór, nie dołączając do niego przemowy, w której Butch wyjaśniałby swój kodeks moralny. Znaczenie tego czynu wynika z ryzyka, które podejmuje, zanim pozna odpowiedź Marsellusa.
Zawarty później rozejm pozwala mu odejść na ustalonych warunkach. Korzyść pojawia się po uratowaniu Marsellusa, a ta kolejność ma znaczenie przy ocenie decyzji Butcha. Zyskuje potrzebną mu możliwość ucieczki, ale wrócił do piwnicy, nie wiedząc jeszcze, czy jego pomoc zakończy pościg.
Gdy wraca po Fabienne, by razem wyjechać, musi ponownie dostosować plany do tego, co właśnie się wydarzyło. Zdolność do improwizacji pozwoliła mu nie zamykać sobie drogi ucieczki, choć część przeszkód sam stworzył. Jego historia kończy się u boku osoby, którą chce chronić, oraz z bagażem decyzji, przez który nie sposób przypisać mu niezmiennej cnoty.
Willis zmienia sposób, w jaki Butch zaznacza swoją obecność, zależnie od przestrzeni, w której się znajduje. W obecności Marsellusa pozostaje powściągliwy, pozwalając, by twardy charakter spotkania wyrażał się w sposobie, w jaki słucha. Z Fabienne rozmawia, żartuje i wyjaśnia, co zamierza zrobić; dlatego jego gniew staje się bardziej gwałtowny, gdy przerywa rozmowę, która wydawała się bezpieczna. Bliskość pozwala dostrzec zmiany, które pozostają ukryte w rozmowie z szefem.
Po pościgu i wydarzeniach w piwnicy jego ciało nosi ślady wysiłku. Butch porusza się, mimo ran, spieszy się i wciąż musi przekonać Fabienne, że powinni wyjechać. Ta fizyczna ciągłość zachowuje skutki wcześniejszych wydarzeń podczas sceny rozgrywającej się w domu. Znalezienie wyjścia nie przywraca go do stanu, w jakim był na początku dnia.
Ostatnia rozmowa pary podtrzymuje tę różnicę w dostępie do informacji. Fabienne pyta o to, co widzi, a Butch odpowiada, opierając się na doświadczeniu, o którym jej jeszcze nie opowiedział. Ucieczkę trzeba zorganizować, zanim oboje będą mogli jednakowo zrozumieć to, co się wydarzyło.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
