Fabienne, grana przez Marię de Medeiros w Pulp Fiction, jest partnerką Butcha Coolidge’a i uczestniczy w przygotowaniach do wspólnego wyjazdu. Spakowała swoje rzeczy, czeka na wieści o walce i pyta, co będą robić później. Ich rozmowy poświęcają miejsce odpoczynkowi, jedzeniu i bliskości, choć ucieczka wciąż pozostaje kwestią przyszłości.
Jej czuły ton może sugerować naiwność, ale określenie jej jako dziecinnej nie wystarcza, by zrozumieć jej wypowiedzi. Jest dorosłą kobietą, która wyraża swoje pragnienia, dostrzega niebezpieczeństwo i prosi o wyjaśnienia, gdy ich nie otrzymuje. Niepewność co do planów Butcha współistnieje z dość trafnymi spostrzeżeniami na temat otaczających ich zagrożeń.
Film pokazuje również jej podatność na przemoc. Martwi się, że Butch zostanie znaleziony, i boi się, gdy ten wyładowuje na niej złość. Jej reakcje wynikają z konkretnych sytuacji. Aby zrozumieć tę postać, warto zwrócić uwagę na to, kogo słucha, jakie informacje otrzymuje i jak zmienia swoje zachowanie, gdy odpowiedzi przestają ją uspokajać.
Jej pragnienia i sposób, w jaki je wyraża
W Pulp Fiction (Quentina Tarantino z 1994 roku) Fabienne porusza tematy związane z jej własnymi zainteresowaniami. Prosi o bliskość, mówi o swoim ciele i opowiada, co chciałaby zjeść. Uwaga, jaką poświęca tym sprawom, wydłuża wspólne chwile z Butchem. Choć pojawia się na ekranie głównie w motelu, jej wypowiedzi pozwalają rozpoznać jej upodobania.
Kiedy wyobraża sobie, że ma okrągły brzuszek, opisuje wygląd, który jej się podoba. Butch pyta, czy spodobałoby się to mężczyznom, a ona pozostaje przy swoim zdaniu i nie uzależnia swoich pragnień od ich aprobaty. Rozmowa łączy fantazję o ciele, czułość i osobisty gust. Fabienne mówi o swoim upodobaniu, a nie zapowiada ciążę.
Otwarcie wyraża również swoje pragnienia seksualne. W relacji Butcha i Fabienne to ona przejmuje inicjatywę, prosząc o czułość i przyjemność. Dzięki temu jej żarty i łagodny głos można umieścić w kontekście intymnej relacji dorosłych osób. Potrafi być czuła, a zarazem jasno powiedzieć, czego oczekuje od tego spotkania.
Śniadanie to kolejna okazja, by zobaczyć, jak podejmuje decyzje. Zanim wyjdą, szczegółowo opowiada, co chce zamówić, szczególnie interesują ją naleśniki. Jedzenie to najbliższy plan, który wciąż może dostosować do własnego gustu. Przez kilka minut skupia się na przyjemnej czynności, od której pospieszna ucieczka ostatecznie oddzieli ją tego wspólnego poranka.
Co wie o niebezpieczeństwie i jak o nie pyta
Fabienne wyjaśnia, że nie słucha przez radio relacji z walk Butcha. Kiedy on wraca, pyta, czy wygrał i czy nadal zamierza odejść. Interesuje ją wynik i to, co ten wynik zmienia dla nich obojga. Nie wiedząc, co wydarzyło się na ringu, rozumie jednak, że mają plan i że jego realizacja wciąż może się nie powieść.
Tego samego wieczoru pyta, czy mogą ich zabić, jeśli zostaną znalezieni. Butch potwierdza, że grozi im niebezpieczeństwo. Fabienne chce potem wiedzieć, czy nadal chce, żeby z nim wyjechała, i prosi go, by powiedział to wprost. Szuka odpowiedzi na pytanie, jakie miejsce zajmuje w ucieczce, a także zapewnienia, że będzie bezpieczna. Nalega, bo niepewności nie rozwiewają same gesty Butcha.
Późniejsze zapomnienie o zegarku ukazuje różnicę między tym, co wie każde z nich. Fabienne dostała polecenie, by go zabrać, ale Butch przyznaje, że nie wyjaśnił, jak wiele dla niego znaczy. W kłótni w motelu wahanie Fabienne pokazuje, że próbuje sobie przypomnieć, co spakowała.
Kiedy Butch Coolidge rzuca telewizorem i ją obraża, Fabienne krzyczy i cofa się w kąt. Jej strach ma widoczną przyczynę w zachowaniu Butcha. Późniejsze przeprosiny pozwalają im wrócić do rozmowy, ale scena pokazała już, że Fabienne może czuć się zagrożona także przy osobie, z którą zamierza uciec.
Zanim Butch wróci po zegarek, Fabienne ostrzega, że gangsterzy mogą na niego czekać w mieszkaniu. Trafnie dostrzega ryzyko powrotu do miejsca znanego jego prześladowcom. Jej uwaga zmusza Butcha do wyjaśnienia, jak zamierza poradzić sobie z tą sytuacją. Fabienne uczestniczy w ocenie planu, choć ostateczna decyzja o wyjeździe należy do niego.
Oczekiwanie i powrót Butcha
Podczas najbardziej brutalnej części wątku złotego zegarka Fabienne nie pojawia się w scenach, które śledzi widz. Nie jest świadkiem spotkania z Vincentem ani wydarzeń w lombardzie. Gdy znów ją widzimy, wie mniej niż publiczność. Jej pytania wynikają właśnie z tej różnicy.
Kiedy Butch wraca, Fabienne zauważa, że jest ranny, i pyta o niebezpieczeństwo. Chce też wiedzieć, co stało się z jego Hondą i skąd wziął się motocykl. To zmiany, które wymagają wyjaśnienia: Butch wyjechał jednym pojazdem, a wraca na innym, i zajęło mu to więcej czasu, niż się spodziewała.
Butch ponagla ją, żeby wyszli, a Fabienne wciąż próbuje zrozumieć sytuację. Kiedy zaczyna płakać, wyjaśnia, że przez jego spóźnienie wyobrażała sobie, że stało się coś złego. Scena łączy jej reakcję z oczekiwaniem i zmartwieniem. Butch łagodzi ton i podchodzi do niej, by ją uspokoić, zanim ruszą dalej.
Pytanie o samochód przypomina, że ucieczka wpływa również na jej rzeczy i plany. Pomogła spakować bagaże, a teraz musi je pilnie zostawić. Fabienne reaguje na zmiany, o których Butch informuje ją w biegu; jej dezorientacja pojawia się wtedy, gdy decyzje już zapadły i prawie nie ma czasu, by poznać ich powody.
W końcu wsiada na motocykl, wciąż pytając, skąd się wziął. Jej ciekawość nie ustaje aż do odjazdu. Film kończy jej udział, gdy odjeżdża z Butchem, nie pokazując, gdzie się zatrzymają ani jak potoczy się jej dalsze życie. Gotowość, by mu towarzyszyć, pozostaje w napięciu z wątpliwościami, które wyrażała.
Rozmowa o miejscu, do którego uciekną, pozwala dostrzec kolejną stronę Fabienne. Kiedy Butch proponuje różne miejsca, ona pyta o Bora-Bora, a na możliwość wyjazdu do Meksyku odpowiada, że nie mówi po hiszpańsku. Wymiana zdań zmienia obietnicę wyjazdu w rozważania o codziennym życiu: o tym, gdzie zamieszkać i jak sobie tam radzić.
Butch nie wybrał jeszcze celu podróży i mówi o pieniądzach, które ma nadzieję zdobyć. Fabienne słucha tych propozycji z perspektywy osoby, która miałaby się z nim przeprowadzić. Uwaga o języku wprowadza praktyczną trudność do optymistycznej rozmowy. Potrafi wyobrazić sobie atrakcyjne miejsce, a jednocześnie dostrzec coś, co utrudniłoby tam pobyt.
Scena daje jej też czas na reakcję, gdy myje zęby. Ten codzienny gest nadaje rozmowie zwyczajny ton, choć rozmawiają o tym, jak opuścić dotychczasowe życie. Wymienione możliwości pozostają planami: wyjście z motelu nie potwierdza, że dotrą do któregokolwiek z tych miejsc.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
