Lance w Pulp Fiction: jego dom, interes i granice

Lance to handlarz heroiną, do którego zwraca się Vincent Vega w filmie Pulp Fiction. Eric Stoltz gra go jako mężczyznę, który prowadzi interes z domu, potrafi obsłużyć klienta w szlafroku i łączy rozmowę o sprzedaży ze sprawami osób mieszkających tam lub spędzających tam czas. Ta zażyłość sprawia, że Vincent ponownie szuka u niego pomocy, gdy noc z Mią Wallace zamienia się w sytuację kryzysową.

Obie wizyty ukazują różne umiejętności Lance’a. Potrafi zaprezentować swój towar i bronić własnych preferencji, ale przybycie Mii zmusza go do zmierzenia się z sytuacją, którą stara się trzymać z dala od domu. Jego autorytet zależy od okoliczności: potrafi kontrolować przygotowaną sprzedaż, ale traci panowanie nad rozmową, w której potrzebna jest natychmiastowa pomoc.

Jego obawy o telefon, sprzeczki z Jody i groźba Vincenta pozwalają zrozumieć tę zmianę. Lance próbuje chronić spokój domowy i nie dopuścić, by problem klienta stał się jego problemem. Kiedy zgadza się interweniować, działa pod presją i z wątpliwościami, które sam przyznaje.

Pewność siebie handlarza we własnym domu

W filmie Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) Lance przyjmuje Vincenta wśród codziennych domowych zajęć, które już trwają. Jego nieformalny wygląd i obecność innych osób nadają wizycie swobodny charakter. Dom jest jednocześnie miejscem odpoczynku, wspólnego życia i spotkań z klientami. Lance płynnie łączy te funkcje, nie potrzebując oficjalnie przedstawiać swojej profesji.

Podczas zakupu heroiny przez Vincentaswobodnie opowiada o tym, co sprzedaje. Rozróżnia poszczególne warianty i zapewnia, że zna różnice istotne dla kupującego. Ta pewność siebie jest narzędziem handlowym: pokazuje, kto ma towar, a kto powinien wysłuchać jego wyjaśnień. Oceny jakości należą do Lance’a i mają pomóc mu przekonać klienta. Bohater buduje swój autorytet zarówno sposobem mówienia, jak i prezentowanym towarem.

Próbując zjednać sobie Vincenta, Lance wygłasza rasistowskie uwagi na temat handlarzy i klientów. Posługuje się uprzedzeniami, by przysłużyć się swojemu interesowi i postawić się w gronie tych, którzy rzekomo wiedzą, jak dokonać dobrego wyboru. To zachowanie dodaje nieprzyjemny rys swobodnej atmosferze wizyty. Lance może traktować Vincenta jak dobrego znajomego, a zarazem podtrzymywać interesowną hierarchię, w której inni zajmują niższą pozycję.

Relacja z Jody, jego żonąwyznacza granice tej swobody. Jody prowadzi własne rozmowy i może wypominać mu jego zachowanie. Trudi również jest w domu; to o nią Lance pyta Vincenta. Kiedy gość myli ją z Jody, Lance wyjaśnia, która z kobiet jest jego żoną. Swobodna relacja biznesowa pozwala obu mężczyznom na dwuznaczne uwagi, choć Vincent nie zna podstawowego faktu z życia gospodarza.

Telefon narusza granice, które Lance próbuje wyznaczyć

Nocny telefon przerywa Lance’owi oglądanie telewizji. Jody przypomina mu, że prosił klientów, by nie dzwonili tak późno. Jej uwaga ujawnia domową zasadę, której trudno przestrzegać, gdy prowadzi się interes. Lance zamierza zażądać, by klienci respektowali te godziny, ale odkrywa, że Vincent już jedzie do jego domu i potrzebuje czegoś zupełnie innego niż zakup.

Kiedy dowiaduje się o przedawkowaniu Mii Wallace, nalega, by Vincent jej tam nie przywoził. Proponuje, żeby pojechali do szpitala i zmierzyli się z konsekwencjami, korzystając z pomocy prawnika. Vincent odrzuca to rozwiązanie. Lance próbuje przenieść odpowiedzialność za to, co się stało, z powrotem na Vincenta: jego zdaniem sprzedaż narkotyków nie oznacza zgody na rozwiązywanie każdego późniejszego problemu kupującego.

W ostatnim fragmencie Words in Pictures, datowanym na 25 lipca 1994 roku, Lance wpada w panikę, gdy dowiaduje się, że Vincent dzwoni z telefonu komórkowego. Udaje, że go nie zna, i kończy połączenie. Jego reakcja pokazuje, że boi się, iż to, o czym rozmawiają, może go pogrążyć. Próbuje wyprzeć się znajomości dopiero po tym, jak klient zdążył już wyjaśnić problem; jego gwałtowna reakcja zdradza chęć odcięcia się od niego.

Mimo to Vincent przyjeżdża, a samochód uderza w dom. Lance protestuje z powodu zniszczeń i telefonicznej rozmowy, nawet gdy Mia jest tuż obok. Nadal próbuje nie dopuścić ich do środka. Jego upór w kwestii przestrzeni domowej ma konkretne podłoże: obawia się, że w domu pozostanie ślad interesu, który do tej pory mógł traktować jako cudzą sprawę.

Pomoc pod presją zmienia jego autorytet

Lance ustępuje, gdy Vincent mówi mu, że Mia jest żoną Marsellusa, i grozi, że doniesie mu o odmowie pomocy. Presja ogranicza jego wybór. Współpracując, próbuje uniknąć jeszcze groźniejszych konsekwencji niż te, których obawiał się przez telefon. Teraz jego strach ma konkretny cel: Vincent wykorzystuje możliwą reakcję pewnej osoby, by zmusić Lance’a do działania.

Lance potrafi wydawać polecenia, ale przyznaje, że nigdy wcześniej nie przeprowadzał takiej interwencji, i szuka podręcznika medycznego. To wyznanie zmienia wydźwięk jego wcześniejszej pewności siebie. Znajomość języka sprzedaży nie daje mu natychmiastowej odpowiedzi na widok nieprzytomnej Mii. Sięga po to, co ma w domu, podczas gdy pozostali domagają się pośpiechu, a jego wątpliwości stają się częścią całej sytuacji. Gdy Vincent podważa jego doświadczenie, Lance broni się, chełpiąc się, że jego znajomi wiedzą, jak obchodzić się z narkotykami. Pod presją znów się przechwala: próbuje zachować prestiż po przyznaniu się do braku doświadczenia.

Napięcie udziela się również Jody. Lance potrzebuje jej pomocy, ale jego prośby przeplatają się z irytacją i pośpiechem. Domowe spory nie ustają nawet w sytuacji kryzysowej. Sam fakt, że jest we własnym domu, nie wystarcza, by wszyscy przyjmowali jego polecenia bez dyskusji; musi uzyskać pomoc od tych samych osób, z którymi wcześniej miewał drobne spięcia.

Ostatecznie decydujące działanie podejmuje Vincent, a Mia przeżywa. Lance pomaga, ale w trakcie interwencji nie zyskuje kontroli, którą demonstrował jako handlarz. W wątku Vincenta i Miijego udział tworzy szczególne napięcie: człowiek, do którego zwracają się po pomoc, może zaoferować im potrzebne środki, ale też protestuje, waha się i domaga, by inni wzięli na siebie część odpowiedzialności.

Eric Stoltz buduje postać Lance’a także przez sposób, w jaki ten zajmuje przestrzeń domu. Podczas sprzedaży potrafi rozmawiać, jednocześnie zajmując się swoimi sprawami; nocą telefon zmusza go do wstania, a przyjazd Vincenta prowadzi go pod drzwi. Aktywność bohatera zmienia się wraz z oczekiwaniami gościa. Jego ruchy pokazują, jak przerwanie spokoju, które miało skończyć się na kilku słowach, wciąga go w końcu do różnych części własnego domu.

Interpretacja opiera się również na tym, do kogo Lance kieruje poszczególne odpowiedzi. Wobec Vincenta przechodzi od zażyłości do wyrzutów; na polecenia skierowane do Jody odpowiadają jej riposty, które przerywają jego próby zorganizowania pozostałych. Lance musi reagować na kilka głosów, choć wolałby zakończyć sprawę. Dzięki temu jego irytacja przybiera konkretne formy: telefon, który chce zakończyć, klienta, który nie chce wyjść, i żonę, która również nie zamierza po prostu słuchać. Sytuacja kryzysowa zmusza go do negocjowania każdej pomocy.

Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności