Marsellus i Butch w barze: warunki ustawienia walki

Marsellus Wallace płaci Butchowi Coolidge’owi za przegraną w jego następnej walce, w piątej rundzie. Rozmowa w barze ustala warunki umowy, której bokser później nie dotrzyma. Wręczając pieniądze, Marsellus mówi mu o schyłku jego kariery i o tym, że warto przyjąć opłacalną porażkę. Butch słucha i potwierdza warunki.

Scena ukazuje nierówną relację. Marsellus kieruje rozmową, z góry interpretuje możliwe odczucia rozmówcy i żąda, by powtórzył polecenie. Twarz Butcha jest widoczna dla kamery, ale sam bokser mówi niewiele i nie zdradza swoich zamiarów. Jego zgoda wystarcza, by zamknąć sprawę; widz dopiero przekona się, co Butch zrobi na ringu.

Wypowiedź o dumie pełni w tej rozmowie praktyczną funkcję. Marsellus stara się nie dopuścić, by tożsamość sportowca wpłynęła na kupiony przez niego wynik. Ton dobrej rady sprawia, że przestępcze żądanie brzmi swojsko. Napięcie bierze się ze słuchania obietnicy, której spełnienie zależy od człowieka, który podczas rozmowy ledwie zdradza, co myśli.

Negocjacje w barze w filmie Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) przedstawiają Butcha przez pryzmat konkretnego zobowiązania. Otrzymane pieniądze są powiązane z wynikiem sportowym ustalonym z góry. Scena pozwala później zrozumieć, dlaczego zwycięstwo może narazić zwycięzcę na niebezpieczeństwo.

Marsellus kupuje porażkę w piątej rundzie

Zlecenie określa, kiedy Butch ma paść na deski. Dokładna informacja o piątej rundzie pada w dialogu filmu i pojawia się w ostatecznej wersji scenariusza z lipca 1994 roku. Marsellus prosi boksera, by powtórzył warunek. W ten sposób sprawdza, czy Butch go zrozumiał, i zamienia jego odpowiedź w jednoznaczną zgodę.

Wręczenie pieniędzy nadaje tej wymianie pozory zamkniętej transakcji. Marsellus Wallace mówi jak ktoś przyzwyczajony do tego, że jego polecenia wyznaczają zachowanie innych. W tej chwili uważa, że zapłata i ustna deklaracja wystarczą, by zagwarantować wynik walki.

Dla Butcha umowa dotyczy zajęcia, które wpływa na to, jak postrzegają go inni. Celowa przegrana wymaga odegrania przed publicznością czegoś sprzecznego z jego możliwościami lub wolą zwycięstwa. Marsellus rozumie, że Butch może się opierać, i poświęca sporą część rozmowy na to, by uprzedzić opór przed walką.

Szef łączy ocenę kariery boksera z obietnicą finansowego dobrobytu. Przedstawia rezygnację ze sportowych ambicji jako rozsądną decyzję. Ta ocena pochodzi od człowieka, który chce kupić porażkę: film pozwala usłyszeć jego argument, ale nie potwierdza, że obiektywnie trafnie ocenia on sportową przyszłość Butcha.

Rada dotycząca dumy jest również formą nacisku

Marsellus przewiduje, że Butch może źle się czuć z myślą o celowej przegranej, i przypisuje to dumie. W ten sposób sprowadza każdy możliwy sprzeciw do emocji, którą bokser powinien przezwyciężyć. Szef próbuje więc kontrolować także sposób, w jaki jego rozmówca będzie interpretował polecenie.

Konstrukcja monologu opiera się na takim przewidywaniu. Marsellus wyobraża sobie moment zwątpienia, podsuwa odpowiedź i roztacza wizję wygodnego życia po otrzymaniu zapłaty. Butch ma niewiele miejsca, by wtrącić choć słowo. Wypowiedź toczy się tak, jakby Marsellus rozważył już za niego wszystkie istotne zastrzeżenia.

Bruce Willis podtrzymuje wrażenie uważnego słuchania krótkimi odpowiedziami i powściągliwą mimiką. Twarz Butcha Coolidge’a przyciąga większość uwagi widza, podczas gdy Marsellus dominuje głosem. Ten podział każe nam obserwować reakcję boksera, nie dając bezpośredniego dostępu do jego planów.

Przez część rozmowy kadr wypełniają plecy Marsellusa. Jego pozycja pozwala odczuć jego obecność, a zarazem ukrywa twarz. Szef zostaje więc przedstawiony przez wpływ, jaki wywiera na siedzącego naprzeciwko niego człowieka. Oceniając umowę, widz zdany jest na jego słowa i na to, jak przyjmuje je Butch.

Słychać utwór Let’s Stay Together, w wykonaniu Ala Greena, jak wynika z ciągłości scenariusza i napisów końcowych filmu dotyczących muzyki. Muzyka Ala Greena towarzysząca negocjacjom zachowuje łagodny charakter, kontrastujący z twardymi warunkami umowy. Piosenka nie zmienia spotkania w serdeczną rozmowę, choć ton Marsellusa chwilami przypomina osobistą radę.

Zgoda pozostawia niedotrzymaną obietnicę

Butch potwierdza to, czego się od niego żąda, nie zdradzając alternatywnego planu. Przy pierwszym oglądaniu jego powściągliwość pozwala uznać umowę za stabilny punkt wyjścia. Gdy poznajemy już wynik walki, można wrócić do tej sceny i zastanowić się, jak wiele Marsellus założył na temat posłuszeństwa boksera.

Negocjacje przygotowują grunt pod wątek złotego zegarka za sprawą zrozumiałego związku przyczynowego: Butch dostaje pieniądze za przegraną, a mimo to wygrywa. Film może pominąć walkę, bo wcześniej jasno określa, jakie zobowiązanie zostaje złamane. Uwaga przenosi się wtedy z wyniku na ringu na konsekwencje niewykonania rozkazu Marsellusa.

Nie można jednak wnioskować, że sama przemowa o dumie skłoniła Butcha do zwycięstwa. Później pojawiają się także osobiste korzyści finansowe, które uwzględnia w swoim planie. Rozmowa zawiera elementy nacisku i upokorzenia, ale historia podsuwa też inne motywy jego postępowania. Milczenie boksera pozostawia te możliwości otwarte, podczas gdy szef uznaje sprawę za załatwioną.

Po zakończeniu rozmowy Butch spotyka w barze Vincenta. To krótkie starcie ukazuje różnice panujące w otoczeniu Marsellusa: człowiek, który właśnie wysłuchał szczegółowych wyjaśnień szefa, spotyka się z lekceważącym traktowaniem ze strony jednego z jego pracowników. Scena poszerza kontekst społeczny umowy, nie wymaga jednak kolejnych negocjacji.

Jules i Vincent przychodzą w nieformalnych ubraniach, których pochodzenie zostanie wyjaśnione znacznie później w montażu. Ten szczegół przedstawia ich z zewnątrz własnego wątku — tak, jak może ich zobaczyć Butch. Widz wciąż ma pytania dotyczące obu mężczyzn, a jednocześnie właśnie poznał informacje, które pozwolą zrozumieć historię boksera.

To spotkanie sprawia, że w jednym lokalu zbiegają się różne zlecenia Marsellusa. Dla jednych przybycie tam oznacza koniec zadania; dla Butcha rozmowa właśnie określiła przyszłe zobowiązanie. Ich obecność w barze nie oznacza, że dzielą się planami ani wiedzą wszystko o tym, co spotkało osoby siedzące obok.

Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności