Walka Butcha w Pulp Fiction: pojedynek poza kadrem

Walka Butcha w Pulp Fiction rozgrywa się poza kadrem. Marsellus Wallace zapłacił mu za przegraną, ale bokser wygrywa i opuszcza halę. Jego rywal umiera w wyniku walki. O rezultacie informuje transmisja radiowa, a podczas jazdy taksówką poznajemy reakcję Butcha na wiadomość o śmierci przeciwnika.

Sekwencja wyjaśnia też, że zwycięstwo jest częścią układu zawartego za plecami Marsellusa. Butch postawił na siebie i musi odebrać wygraną oraz uciec. Sukces sportowy sprawia więc, że staje się ściganym człowiekiem. Kolejne sceny filmu skupiają się na konsekwencjach: kto zna wynik, jak go interpretuje i co zamierza zrobić zwycięzca. Film nie odtwarza ciosów ani nie pokazuje momentu, który powoduje śmierć. Dzięki temu można odróżnić to, co wydarzyło się podczas walki, od wyjaśnień, których później udzielają bohaterowie.

Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) pokazuje Butcha przed wyjściem do walki, a potem wraca do niego, gdy ten już ucieka. Pomiędzy tymi momentami pomija całą walkę. Przeskok zmienia pytanie, wokół którego zbudowana jest sekwencja: gdy bokser pojawia się ponownie, uwaga przenosi się z wyniku sportowego na konsekwencje złamania kryminalnego układu.

Układ zostaje złamany bez pokazywania walki

Warunek ustawionej walki jest prosty: Butch ma dać się pokonać. Marsellus kupuje wynik, który uważa za pewny. Dlatego zwycięstwo ma tu inne znaczenie niż miałoby w walce bez takiego układu. Butch wygrywa, ale tym samym łamie obietnicę, za którą otrzymał zapłatę. Film ustanowił ten obowiązek w barze, więc teraz może pokazać jego skutki bez powtarzania negocjacji.

Odcinek o złotym zegarku umieszcza wspomnienie z dzieciństwa bezpośrednio przed sceną w szatni. Gdy trener go woła, Butch wstaje i wychodzi. Montaż wprowadza tytuł rozdziału i przeskakuje do finału walki. Głos komentatora informuje o śmierci przeciwnika, zanim obraz ujawni, że źródłem tej wiadomości jest radio w taksówce.

W ten sposób poznajemy wynik, choć nie ma sceny zwycięstwa na ringu. Butch nie ma chwili, by świętować przed widzem: widzimy, jak ucieka. Ten sam sukces, który mógłby zakończyć sportową historię, rozpoczyna jego ucieczkę. Marsellus ściga go z powodu złamanego układu, a śmierć przeciwnika jest kolejną konsekwencją walki, o której Butch dowie się od kogoś innego.

Co wie radio, a co wie Butch

Komentatorzy podają publicznie informację o wyniku, ale snują też przypuszczenia, dlaczego zwycięzca tak szybko opuścił ring. Jeden z nich interpretuje to tak, że Butch zrozumiał, co zrobił, i zszedł z ringu, gdy uświadomił sobie, że przeciwnik nie żyje. To wyjaśnienie należy do komentatora. Film pozwala nam je usłyszeć, zanim bokser dostanie okazję, by odnieść się do tej samej sprawy.

W taksówce kierowczyni rozpoznaje pasażera i mówi mu, że drugi bokser nie żyje. Butch okazuje zaskoczenie. Później twierdzi, że nie wiedział o tym, dopóki mu o tym nie powiedziała. Ta różnica wpływa na przypisywany mu powód ucieczki: komentator widzi reakcję na śmierć, podczas gdy widz zna już inny powód, by szybko odejść — groźbę ze strony Marsellusa za wygraną.

Wynik walki i wiedza Butcha o nim pojawiają się w różnych momentach. To, że uderzył rywala, nie oznacza, że wie o jego śmierci. Radiowa interpretacja nie dowodzi też, co bokser myślał podczas walki. Scena zachowuje rozróżnienie między przekazanym faktem, przypuszczeniem komentatora i późniejszą relacją uczestnika, nie dodając obrazów odtwarzających jego zamiary na ringu.

Ciekawość taksówkarki kieruje następnie rozmowę ku temu, co czuje Butch. Okazuje on niewielkie zainteresowanie losem zmarłego. Jego odpowiedź pozwala zobaczyć, jak zachowuje się po otrzymaniu wiadomości, ale nie dowodzi, że wcześniej dążył do śmierci przeciwnika. Film pokazuje konkretną reakcję słowną; widz nie widział decyzji o zabiciu rywala podczas walki.

Zakłady wyjaśniają plan zwycięzcy

Późniejsza rozmowa telefoniczna ze Scottym ujawnia finansowy aspekt sprawy. Plan Butcha Coolidge’a obejmuje zakłady na jego zwycięstwo, które przyniosą zysk dzięki temu, że wszyscy spodziewają się jego porażki. Informacja o ustawionej walce sprawiła, że obstawiający uznali jego zwycięstwo za mniej prawdopodobne. Butch wykorzystuje te oczekiwania i wygrywa walkę, której wynik inni uważali za z góry przesądzony.

Podczas tej rozmowy Butch pyta też, kiedy będzie mógł odebrać pieniądze. Wypłata wciąż zależy od formalności, którymi zajmuje się jego rozmówca, podczas gdy on sam przygotowuje się do wyjazdu z Fabienne. Sama wygrana nie oznacza, że sprawa jest załatwiona. Pieniądze i ucieczka wciąż pozostają kwestią przyszłości, a polecenia Marsellusa sprawiają, że trzeba się spieszyć.

Zmienia się też sposób mówienia o wyniku. Radio przedstawia go jako tragedię bokserską, taksówkarka pyta o doświadczenie zabicia człowieka, a Butcha interesuje wygrana. Każda z tych wypowiedzi skupia się na innych konsekwencjach tej samej walki. Pomijając rundy, film może przejść od publicznej relacji z pojedynku do prywatnej rozmowy z człowiekiem, który na nim skorzystał.

W tej sekwencji określenie „poza kadrem” obejmuje elipsę czasową: narracja pomija okres, w którym odbywa się walka. Kamera nie pozostaje w narożniku hali, podczas gdy słyszymy każdy cios. Radio podaje informacje po fakcie, więc jego rolą jest przekazanie i skomentowanie już rozstrzygniętego wyniku. Ten szczegół odróżnia relację z finału od dźwiękowego przedstawienia całej walki.

Ten przeskok nie musi też zaburzać kolejności wydarzeń. Po ukazaniu Butcha w szatni sekwencja prowadzi do jego wyjścia z hali, jazdy taksówką i rozmowy telefonicznej. W filmie, który przestawia kolejność głównych części, ten fragment można śledzić dzięki temu, co właśnie się wydarzyło, oraz temu, co wiedzą o tym poszczególni bohaterowie. Dokładny czas trwania walki pozostaje nieukazany, ale przejście od przygotowań do konsekwencji jest czytelne dzięki radiu i ciągłości ucieczki.

Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności