Samochód, którym jeździ Butch w Pulp Fiction, to biały Honda Civic, wskazany przez samą Hondę jako model z 1980 roku. Należy do Fabienne, choć bokser siada za kierownicą, gdy musi wrócić do swojego mieszkania. Niewielkie nadwozie, dwoje bocznych drzwi i tylna klapa pojawiają się na ulicach Los Angeles, zanim nieoczekiwane spotkanie zmieni kierunek podróży.
Civic pojawia się w tej części historii jako środek transportu, gdy para szykuje się do wyjazdu. Butch musi odzyskać coś, co zostało w mieszkaniu, i zamierza wrócić do motelu. Jazda samochodem jest częścią tego planu, ale naraża go też na wzrok osoby, która go ściga: Marsellus może go rozpoznać przez przednią szybę, gdy Butch przejeżdża obok.
Scena wykorzystuje bliskość pieszego i zatrzymanego samochodu. W środku Butch ma chwilową przewagę fizyczną; wokół nadal odbywa się ruch uliczny, nad którym nie ma kontroli.
Civic z 1980 roku: model, nadwozie i właścicielka
Honda España określa samochód z Pulp Fiction jako Civica z 1980 roku w artykule z 2022 roku o ciekawostkach dotyczących tego modelu. Historia Civica opublikowana przez Honda México umiejscawia ten rok w drugiej generacji, do której należała wersja hatchback z trojgiem drzwi.
W ujęciach podczas jazdy widać tę konfigurację: dwoje bocznych drzwi i tylną klapę, bez bagażnika wystającego jako osobna bryła. Z przodu są dwa okrągłe reflektory, czarna osłona chłodnicy i zderzaki z ciemnymi wykończeniami. Biały lakier nosi ślady zużycia w dolnej części nadwozia. Dzięki tym cechom samochód wtapia się w zwykły ruch uliczny; film pozwala go rozpoznać w trakcie jazdy, nie przerywając akcji, by go wyeksponować.
Samochód należy do Fabienne. Potwierdza to końcowy dialog z 1994 roku w dwóch momentach: Butch zapowiada, że weźmie jej Hondę, a później ona pyta go o samochód.
Powrót do mieszkania
W wątku ze złotym zegarkiem, Honda łączy motel z okolicą mieszkania. Zapomniany zegarek zmusza Butcha do przerwania wyjazdu planowanego z Fabienne i powrotu do miejsca, w którym mogą na niego czekać. Samochód pozwala mu tam dojechać; ostatni odcinek drogi do budynku pokonuje pieszo.
Decyzję podejmuje Butch Coolidge, który ryzykuje, by wrócić po przedmiot, z którego nie zamierza zrezygnować. Samochód pozostaje poza akcją rozgrywającą się w mieszkaniu. Dzięki temu powrót dzieli się na dwa odrębne etapy: dotarcie do okolicy i wejście do miejsca, które może być obserwowane. Zagrożenie koncentruje się najpierw w mieszkaniu, podczas gdy Civic czeka na zewnątrz.
Po odzyskaniu zegarka Butch wraca za kierownicę. Łatwo śledzić dalszy przebieg podróży, bo wsiada do tego samego samochodu, którym przyjechał. Widz zna jego planowany cel — motel — i wie, że wciąż musi spotkać się z Fabienne. Ten nieukończony etap podróży nadaje jeździe konkretny cel w opowieści.
Spotkanie z Marsellusem i zderzenie
Do spotkania z Marsellusem Wallacem dochodzi na skrzyżowaniu. Gangster przechodzi pieszo przed Hondą i dostrzega Butcha na fotelu kierowcy. Przednia szyba pozwala im się rozpoznać. Przez chwilę scena przypomina zwykły postój: jeden czeka w samochodzie, a drugi przechodzi przez jezdnię.
Butch przerywa tę sytuację, ruszając z impetem w stronę Marsellusa. Potrącenie jest celowe i zamienia Civica w bezpośrednie narzędzie napaści. Dotąd samochód służył do pokonywania drogi; teraz rusza w reakcji na obecność wroga zaledwie kilka metrów dalej. Ten manewr ujawnia szybką i gwałtowną reakcję na ryzyko zdemaskowania.
Akcję przerywa inny samochód, który uderza w Hondę. Warto rozróżnić te dwa zderzenia: Butch kieruje samochód na Marsellusa, ale chwilę później sam zostaje uderzony przez pojazd przejeżdżający przez skrzyżowanie. Film łączy decyzję kierowcy z kolizją, która uniemożliwia mu dalszą ucieczkę.
Butch zostaje ranny w środku Civica i w końcu porzuca samochód, by uciec pieszo. Wnętrze auta przestaje dawać mu przewagę nad Marsellusem: unieruchomiony samochód zmusza go do wyjścia i narażenia się na ulicy. Dalszy przebieg starcia zależy już od jego ruchów poza samochodem.
Radio zajmuje część wnętrza Civica. Podczas jazdy Butch śpiewa razem z nagraniem i po wyjeździe z mieszkania pozwala sobie na chwilę rozproszenia. Bruce Willis pokazuje tę ulgę bez potrzeby obecności innej postaci: sam głos, pozycja za kierownicą i uwaga poświęcana muzyce wystarczają, by zmienić nastrój sceny. Piosenka płynie z radia znajdującego się w samochodzie, przez co mówi też o tym, jak kierowca spędza tę chwilę.
Muzyka towarzysząca podróży daje jej czas i przestrzeń. Po tak dużej ostrożności w budynku widok śpiewającego Butcha pozwala na moment uwierzyć, że wszystko poszło zgodnie z planem. Ta krótka chwila wytchnienia wyjaśnia, dlaczego pojawienie się mężczyzny, który nadal go szuka, jest tak nagłe. Spokój rodzi się wewnątrz samego samochodu, za sprawą codziennego gestu kierowcy, zanim ulica znów zażąda od niego pełnej uwagi.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
