Esmeralda Villalobos, występująca w napisach jako Esmarelda, prowadzi taksówkę, którą Butch Coolidge odjeżdża z terenu, na którym odbywała się walka bokserska w Pulp Fiction. Angela Jones gra kobietę zainteresowaną tym, co czuje ktoś, kto właśnie zabił drugą osobę. Pasażer, którego zabiera, ma odpowiedź, którą chce usłyszeć, choć jego najpilniejszymi zmartwieniami są zmiana ubrania i dalsza ucieczka.
Taksówkarka pierwsza zaczyna rozmowę. Rozpoznaje związek między swoim klientem a walką, nalega, gdy ten odpowiada ironicznie, i przekazuje mu wiadomość, której jeszcze nie zna. Jej ciekawość kieruje rozmowę ku odczuciom boksera. Wynik sportowy i powód jego nagłego wyjazdu schodzą na dalszy plan wobec tych pytań.
Jones łączy tę dociekliwość ze spokojnym, a momentami zabawnym sposobem odpowiadania. Esmeralda potrafi poruszyć niewygodny temat, a potem podjąć rozmowę o imionach. Podczas przejazdu poznajemy ją dzięki tym zmianom tonu oraz konkretnemu układowi, jaki zawiera z Butchem po dotarciu do motelu.
W Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994) Esmeralda słyszy w radiu, że Floyd Wilson zmarł po walce. Znajduje się w taksówce, niedaleko miejsca, w którym odbywał się pojedynek. Kiedy wsiada Butch, ma już wiadomość, której on jeszcze nie otrzymał. Różnica ta wychodzi na jaw w trakcie rozmowy.
Czego chce się dowiedzieć o śmierci Floyda
Radio informuje widzów o wyniku walki w wątku złotego zegarka. Komentatorzy spekulują nawet, co Butch wiedział, gdy odchodził. Esmeralda ma boksera przed sobą i może go o to zapytać. Jej słowa przekładają tę wiadomość na konkretną reakcję po walce, której film nie pokazuje.
Najpierw chce, by Butch potwierdził, kim jest. On zdejmuje rękawice i odpowiada sarkastycznie, ale ona nie ustępuje, dopóki nie otrzyma bezpośredniej odpowiedzi. Wtedy mówi mu, że zabił rywala. Zaskoczenie Butcha i jego krótkie okazanie żalu z powodu Floyda pokazują, że dopiero teraz dotarła do niego ta informacja.
Esmeralda pyta, jakie to uczucie zabić. Doprecyzowując, o co jej chodzi, mówi o spowodowaniu śmierci siłą fizyczną. Bokser kwestionuje jej ciekawość; ona się śmieje i wyjaśnia, że nigdy wcześniej nie poznała nikogo, kto kogoś zabił. Przedstawia to spotkanie jako okazję, by posłuchać kogoś, kto właśnie przeszedł przez takie doświadczenie.
Butch proponuje rozmowę w zamian za papierosa. Esmeralda podaje mu go i odpala zapałkę. Rozmowa schodzi na ich imiona, zanim wróci do pierwotnego tematu. Mimo ironicznych odpowiedzi i zmiany tematu nie rezygnuje z pytania. Papieros wprowadza przerwę, podczas której Butch łapie oddech.
Odpowiedź rozróżnia samo przeżycie zdarzenia od poznania jego skutków. Butch mówi, że nie wiedział o śmierci, dopóki Esmeralda mu o niej nie powiedziała; później przyznaje, że nie jest mu z tego powodu przykro. Ta odpowiedź pada jeszcze w taksówce. Później, rozmawiając przez telefon ze Scottym, gardzi rywalem i interesuje się pieniędzmi z zakładów.
Pytania Esmeraldy pozwalają dostrzec pewien aspekt charakteru Butcha Coolidge’a: potrafi na krótko okazać żal, po czym natychmiast go odsunąć. Kierowczyni szuka osobistego opisu tego, co się wydarzyło. Dowiaduje się, że Butch odczuwa niewielkie poczucie winy, co znacznie różni się od rekonstrukcji walki czy wyjaśnienia planu ucieczki.
Angela Jones i układ z pasażerem
Jones podtrzymuje scenę, ponawiając pytanie i uważnie słuchając odpowiedzi. Śmiech, gdy Butch dziwi się jej ciekawości, sprawia, że jego uwaga nie przerywa rozmowy. Esmeralda wyjaśnia swoje zainteresowanie i ponownie pyta. Jej spokój kontrastuje z urywanym oddechem i ruchami pasażera, który wciąż przebiera się na tylnym siedzeniu.
Miejsce za kierownicą utrzymuje fizyczny dystans między nimi. Ujęcia pokazują na przemian ich twarze, a za oknami wciąż przesuwają się światła. Ona prowadzi i rozmawia; on musi polegać na przejeździe, by się oddalić. Uwaga, którą mu poświęca, wynika z jej pracy — mają czas na rozmowę, która byłaby trudna podczas ucieczki Butcha z budynku.
Po dotarciu do motelu Esmeralda podaje koszt kursu. Butch płaci i oferuje jej dodatkowe pieniądze, by ukryła, kto z nią jechał. Taksówkarka odpowiada, wymyślając innych pasażerów. Humor jasno pokazuje, że rozumie prośbę i jest gotowa ją spełnić. Butch wręcza jej banknot i żegnają się; ich współpraca przybiera konkretną formę w tym układzie zawartym po zakończeniu przejazdu.
Legitymacja taksówkarska pozwala Butchowi odczytać imię i nazwisko Esmeraldy Villalobos. Pyta, czy jest Meksykanką, a ona wyjaśnia, że jej imię jest hiszpańskie, ale ona sama pochodzi z Kolumbii. Ta korekta dodaje osobisty szczegół, nie zmieniając tonu rozmowy. Esmeralda jasno odpowiada na przypuszczenie pasażera i przyjmuje jego uwagę, że jej imię brzmi interesująco.
Potem pyta, jak ma na imię i co oznacza Butch. Kierunek rozmowy się odwraca: teraz bokser ma wyjaśnić, jak się przedstawia. Jego odpowiedź zmienia znaczenie amerykańskich imion w żart i nie rozwija tematu. Ona podała konkretną informację o swoim pochodzeniu; on woli skierować rozmowę z powrotem na to, o co chciał ją zapytać.
Pożegnanie zachowuje tę wymianę języków. Butch zwraca się do niej po francusku, a Esmeralda odpowiada po hiszpańsku, używając także jego imienia. Ta drobna gra słów towarzyszy płatności i kończy spotkanie, zanim bokser wejdzie do motelu.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
