Mia Wallace w Pulp Fiction: charakter i prezencja wizualna

Mia Wallace, grana przez Umę Thurman w filmie Pulp Fiction, pojawia się w historii, zanim jeszcze poznamy ją z opowieści innych mężczyzn. Jest żoną Marsellusa Wallace’a, a Vincent ma za zadanie towarzyszyć jej przez jeden wieczór. Ta sytuacja wpływa na ich relację, zanim zdążą się poznać. Kiedy Mia zaczyna mówić, poznajemy jej własne zainteresowania: chce wyjść, potańczyć, powspominać epizod kariery aktorskiej i nawiązać rozmowę, która ją zaciekawi.

Jej pewność siebie bywa różna. Potrafi wybrać plan i obstawać przy jego realizacji, ale obawia się też, że anegdota nikogo nie rozbawi, albo pyta, jak dzielić z kimś ciszę, by nie czuć się niezręcznie. Te wahania pomagają zrozumieć postać, której obecność często przykuwa uwagę zdecydowanymi gestami.

Ten wieczór pokazuje zarówno jej inicjatywę, jak i narażenie na poważny błąd. Film pozwala śledzić te wydarzenia, nie przypisując jej ukrytego zamiaru zrobienia sobie krzywdy. Jej ocalenie i późniejsza rozmowa są częścią portretu, podobnie jak wizerunek, który wspólnie tworzą kostiumy i aktorska interpretacja.

Gospodyni, która przejmuje inicjatywę

Pozycja Mii jako żony Marsellusa ma praktyczne konsekwencje w Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994). Vincent ma zapewnić jej rozrywkę i cały czas pamięta o odpowiedzialności, którą powierzył mu szef. Mia cieszy się wygodami domu i może zdecydować, jak spędzą wieczór. Wykorzystuje tę sytuację, by zaplanować wspólny czas. Film przedstawia ją w ramach konkretnego układu, na który składają się pieniądze, małżeństwo i służbowe posłuszeństwo.

Na początku wątku Vincenta i Mii, Mia organizuje powitanie, ale nie pojawia się od razu przy gościu. Zostawia mu notatkę, obserwuje go przez domowe monitory i kieruje nim przez domofon. Vincent musi znaleźć urządzenie i postępować zgodnie z jej wskazówkami. Mia zamienia oczekiwanie w małą grę; głos i przyciski pozwalają jej kierować spotkaniem z innego pokoju. Już jej pierwsze wystąpienie pokazuje, jak działa.

Później obstaje przy wyborze restauracji Jack Rabbit Slim’s, mimo początkowego oporu Vincenta. Gdy ogłaszają konkurs, chce wziąć w nim udział i zdobyć trofeum. Aby przełamać sprzeciw towarzysza, przypomina mu o zleceniu Marsellusa. Taniec Mii i Vincenta jest skutkiem jej uporu. Mia potrafi wykorzystać swoją pozycję w konkretnej sytuacji: Vincent ma niewielkie pole manewru, jeśli nie chce odrzucić planu i nie wywiązać się z powierzonego mu zadania.

Rozmawiać, słuchać i narażać się

Podczas kolacji z VincentemMia również potrzebuje zaangażowania drugiej osoby. Opowieść o serialu, w którym wystąpiła, pozwala jej przedstawić się jako osoba z doświadczeniem i własnymi ambicjami. Nie chce jednak opowiedzieć dowcipu swojej bohaterki, bo obawia się rozczarowania. Ta sama kobieta, która inicjuje udział w konkursie, może czuć się niezręcznie, gdy staje przed znacznie mniej znaczącą oceną: reakcją jednej osoby na żart.

Jej uwaga o ciszy wyraża pragnienie bliskości, którą dopiero wspólnie ustalają. Mia mówi, że chciałaby móc z kimś być, nie zapełniając każdej chwili przerw w rozmowie; Vincent przypomina, że prawie się nie znają. Słucha jego odpowiedzi i pozwala mu znaleźć kolejny temat. Rozmowa toczy się, ponieważ oboje biorą w niej udział. Pewność siebie Mii nie oznacza, że nie musi zwracać uwagi na tempo rozmowy i zastrzeżenia towarzysza.

Kiedy pojawia się plotka o masażu stóp, Mia odrzuca wersję, w którą uwierzył Vincent. Wyjaśnia, że Antwan tylko uścisnął jej dłoń na jej ślubie, a przyczyny ataku pozostawia w gestii Marsellusa i Antwana. W relacji Mii i Vincentajej odpowiedź można odczytać jako żądanie, by wysłuchać jej bezpośrednio. Vincent musi przyznać, że pomylił krążącą opowieść z wiarygodną informacją na jej temat.

Po powrocie do domu Mia nadal cieszy się muzyką, podczas gdy Vincent odchodzi na bok. Wtedy dochodzi do pomyłki między heroiną a kokainą i przedawkowania. Ta sytuacja gwałtownie ogranicza jej zdolność do działania: Mia staje się zależna od pomocy innych. Pragnienie dobrej zabawy, które okazywała przez cały wieczór, samo w sobie nie wyjaśnia tego błędu ani nie pozwala uznać go za próbę odebrania sobie życia.

Mia przeżywa i wraca z Vincentem do domu. Później z własnej inicjatywy opowiada dowcip, który wcześniej odłożyła na później. Można to odczytać jako skromny powrót do rozmowy: wciąż może zdecydować, co opowiedzieć i kiedy. Scena oddaje Mii głos po tym, jak przez pewien czas inni rozmawiali i podejmowali decyzje wokół jej nieprzytomnego ciała.

Obecność budowana gestami i kostiumem

W rozmowie z Cheryl Wischhover dla Fashionisty (6 sierpnia 2014) Betsy Heimann wyjaśniła, że wymyśliła Mię jako kobiecy odpowiednik postaci z Reservoir Dogs. Wischhover wspominała, że przebrała się za nią na Halloween w 1994 roku. Ta wypowiedź łączy założenie projektowe z indywidualnym przykładem odbioru postaci. Biała koszula i ciemne spodnie podkreślają wizualny kontrast bohaterki.

Kostium Mii Wallace tworzy sylwetkę, która pozostaje wyrazista, gdy bohaterka zmienia pozycję lub zaczyna tańczyć. Kontur włosów otacza twarz i kieruje uwagę na spojrzenie. Te elementy współgrają z interpretacją Thurman: zadanie pytania, czekanie na odpowiedź czy podniesienie ręki, by zgłosić się do konkursu, to krótkie działania, dzięki którym rozpoznajemy jej sposób bycia na scenie.

Gest, którym odrzuca zastrzeżenia Vincenta wobec restauracji, zostaje dodatkowo podkreślony graficznie: film dodaje kropkowaną linię wyznaczającą kształt, który Mia rysuje w powietrzu. Ten zabieg łączy ją z bezpośrednim komizmem wizualnym. Jej umiejętność prowadzenia gry z rozmówcą przenosi się z dialogu na obraz, bez potrzeby wyjaśniania, dlaczego ma ochotę pójść właśnie w to miejsce.

Aktorska interpretacja zmienia też sposób, w jaki Mia jest obecna na ekranie, gdy sytuacja staje się trudna. Zainteresowanie reakcją Vincenta na dowcip i powaga późniejszego kryzysu nie pozwalają jej zachować jednej postawy przez cały wieczór. Strój zapewnia ciągłość między tymi chwilami, podczas gdy zmieniają się głos, ruch i możliwość udzielenia odpowiedzi. W ten sposób postać zachowuje rozpoznawalny wizerunek, choć przechodzi przez różne stany.

Podczas przedstawiania się publiczności w restauracji Mia ujawnia pewną cechę charakteru: bierze mikrofon, podaje swoje imię, a potem przedstawia Vincenta. W końcowej wersji Pulp Fiction (Words in Pictures, 25 lipca 1994) ten moment pojawia się przed tańcem. Mia bierze na siebie zadanie przemówienia w imieniu pary uczestników konkursu — to krótki, publiczny przejaw inicjatywy, którą wcześniej wykazała, wybierając plan.

Przedstawia się, dodając, że jest mężatką. W ten sposób Marsellus pozostaje częścią sytuacji, mimo że go tam nie ma. Wcześniej rozdział przedstawił ją przez pryzmat małżeństwa; na scenie Mia sama wpisuje się w tę tożsamość i zwraca się do publiczności. Ten gest pokazuje, jak współistnieją jej pozycja społeczna i zamiłowanie do zabierania głosu. Przez kilka chwil zamienia wyjście, na które wysłał ją pracodawca jej męża, w występ, o który sama poprosiła.

Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności