Jules postanawia porzucić pracę płatnego zabójcy po tym, jak uchodzi z życiem z ostrzału mężczyzny ukrytego w mieszkaniu Bretta. Uznaje to za boską interwencję, która zmusza go do zmiany życia. Vincent również znalazł się w takim niebezpieczeństwie, ale odrzuca wniosek, do którego dochodzi jego kompan.
Decyzja zapada przed finałowym śniadaniem. W barze Jules wyjaśnia, co zamierza zrobić, i trafia na okazję, by postąpić zgodnie ze swoim postanowieniem: może zabić rabusia, ale pozwala mu odejść. Rozmowa towarzysząca tej decyzji zmienia znaczenie monologu, który widz słyszał już wcześniej przed egzekucją.
Odkupienie Julesa w Pulp Fiction rozgrywa się między jego osobistym przekonaniem a zachowaniem, które zaczyna się zmieniać. Finał pozwala zobaczyć konkretne wyrzeczenie się przemocy. Dalsze życie bohatera pozostaje poza opowieścią, dlatego jego przemianę można ocenić na podstawie tego, co mówi i robi tamtego poranka.
Decyzja, która zapada jeszcze przed wizytą w barze
Niecelne strzały stają się dla Julesa doświadczeniem, którego nie potrafi już włączyć w codzienną rutynę. Dotąd używał przemocy, by wykonywać zlecenia Marsellusa. Ocalenie sprawia, że zaczyna myśleć, iż otrzymał szansę, na którą musi jakoś odpowiedzieć. Religijna pewność należy do bohatera: film pokazuje strzały i to, że Jules przeżywa, a wyjaśnienie przedstawia on sam.
Końcowa część „Words in Pictures” z lipca 1994 roku umieszcza zapowiedź odejścia Julesa z zawodu podczas jazdy samochodem, przed przypadkowym strzałem, który zabija Marvina. Takie umiejscowienie wyjaśnia przyczynę zmiany. Późniejsze sprzątanie wprowadza przeszkody i niedokończone zobowiązania do decyzji, którą Jules już wcześniej zakomunikował.
Vincent próbuje rozstrzygnąć, czy wydarzył się cud, i podważa materialne perspektywy swojego kompana. Jules kieruje rozmowę ku temu, jak to doświadczenie na niego wpłynęło. Nie musi przekonać Vincenta do swojej interpretacji, żeby uznać, że powinien odejść. Ich drogi zaczynają się rozchodzić właśnie przez odmienną reakcję na wspólne niebezpieczeństwo.
Jego plan jest jeszcze niejasny. Zamierza oddać walizkę Marsellusowi, a potem wyruszyć w świat, biorąc za wzór Caine’a z serialu „Kung Fu”. Ten obraz pozwala mu wyrazić pragnienie poszukiwań bez jasno określonego celu zawodowego. W historii Julesa Winnfieldaporzucenie znanej tożsamości poprzedza znalezienie nowej, z którą bohater będzie mógł żyć.
Fragment Biblii przestaje usprawiedliwiać tego, kto strzela
W obecności Bretta Jules przedstawiał swoją recytację jako element groźby, której finał miał pod kontrolą. Rozmawiając z rabusiem, przyznaje, że przez lata wypowiadał te słowa, nie zatrzymując się, by je zrozumieć. Pociągał go ich wpływ na osobę, która miała zginąć. Monolog sprawiał, że egzekutor wydawał się obdarzony autorytetem większym niż ten, który dawał mu pistolet.
Powtórzenie monologu w finale pozwala spojrzeć na to zachowanie na nowo. Najpierw Jules rozważa interpretację, w której sam należy do sprawiedliwych, drugiego człowieka utożsamia ze złem, a swoją broń traktuje jako narzędzie ochrony. To wygodny podział dla kogoś, kto ma władzę: każdy strzał można przedstawić jako uzasadnioną obronę własnej pozycji.
Potem rozważa interpretację, w której rabuś byłby sprawiedliwy, on sam pełniłby rolę pasterza, a świat zajmowałby miejsce zła. Taka możliwość mu odpowiada, bo nadal przypisuje mu dobroczynną rolę. W końcu jednak uznaje, że stojący przed nim człowiek jest słaby, a jego własne postępowanie stanowi część przemocy, która uciska innych.
konstrukcja monologu sprawia, że ta refleksja dokonuje się w trakcie wypowiedzi. Jules próbuje zająć różne pozycje, aż znajduje taką, która zmusza go do przyjęcia odpowiedzialności. Pragnienie, by stać się obrońcą, pojawia się dopiero po uznaniu krzywdy wyrządzanej przez rolę, którą dotąd odgrywał. To uświadomienie nie pozwala pomylić jego zamiaru z deklaracją niewinności.
Samuel L. Jackson zachowuje zdolność Julesa do zastraszania, pozostawiając zarazem przestrzeń na wahania w jego rozumowaniu. Pauzy pozwalają usłyszeć człowieka, który szuka słów, by nazwać zmianę. W ramach współpracy Samuela L. Jacksona z Tarantinoscena łączy swobodę, z jaką bohater posługuje się słowami, z niepewnością, którą musi teraz wyrazić przed drugim człowiekiem.
Pozwolenie rabusiom odejść wystawia jego postanowienie na próbę
Napad stwarza okazję do natychmiastowej próby, bo Jules odzyskuje kontrolę nad sytuacją i wciąż może zabić. Podczas rozmowy zagrożenie nie znika: broń jest wycelowana, a Vincent włącza się do akcji po powrocie z łazienki. Zmiana postępowania wymaga niedopuszczenia do tego, by napięcie doprowadziło do finału, z którym widz zdążył już skojarzyć jego monolog.
Jules chroni walizkę, pozwala rabusiowi zatrzymać pieniądze z portfela i kieruje Pumpkina i Honey Bunnyku wyjściu. Zgoda na tę stratę ma praktyczny wymiar: pomaga zakończyć konflikt. Oznacza też rezygnację z udowadniania swojej wyższości poprzez karę, mimo że dwoje nieznajomych próbowało go okraść.
Porozumienie wciąż opiera się na sile, której może użyć. Przez część rozmowy Jules nadal trzyma drugiego mężczyznę na muszce i żąda, by go wysłuchał. Ta ciągłość z jego wcześniejszym zachowaniem pokazuje, jak trudna jest zmiana: ma do dyspozycji te same środki, ale zaczyna używać ich tak, by wszyscy mogli opuścić lokal żywi.
W 2013 roku Tarantino potwierdził Markowi Sealowi z „Vanity Fair”, że odkupienie jest w filmie wyraźnie obecne. Tutaj można je dostrzec w decyzji, której skutki widać na ekranie: Jules pozwala odejść komuś, kogo wcześniej by zabił. Zakres tego czynu jest konkretny, a opowieść kończy się, nie potwierdzając, że przemiana okaże się trwała.
zakończenie Pulp Fiction umieszcza tę scenę po tym, jak widz widział śmierć Vincenta w innym momencie historii. Montaż pozwala zakończyć film z otwartą możliwością dla Julesa, choć wiadomo, że jego kompan nadal będzie narażony na przemoc związaną z wykonywanym zawodem. Kontrast uwydatnia ich wybory, ale nie dowodzi istnienia nadprzyrodzonego systemu nagród i kar.
Odejście z zawodu, które zapowiada Jules, wiąże się z niedopełnionym obowiązkiem: zanim wyruszy w drogę, musi oddać walizkę. Ten szczegół osadza przejście w znanym mu świecie. Ma nowy zamiar, ale wciąż musi zmierzyć się z relacjami i zobowiązaniami, które składały się na jego dotychczasowe życie.
Znaczenie ma również to, kto słucha jego najdłuższej refleksji. Vincent odnosi się do zmiany z perspektywy bliskiego mu kompana; rabuś słyszy wyjaśnienie, bo boi się o życie. Jules w końcu mówi o swojej odpowiedzialności osobie, która mogłaby stać się kolejną jego ofiarą. Rozmowa sprawia, że jego uświadomienie musi mieć konsekwencje dla kogoś obecnego na miejscu.
Kiedy pozwala parze odejść, widz może porównać tę sytuację ze spotkaniem w mieszkaniu. Powtórzenie monologu przygotowało go na egzekucję. Słowa, które już słyszeliśmy, i widok mężczyzny, który uchodzi z życiem, tworzą zauważalną różnicę. To wystarczy, by obietnica zmiany zaczęła brzmieć wiarygodnie, bez potrzeby dodawania epilogu o przyszłości Julesa.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
