Jack Rabbit Slim's to fikcyjna restauracja z filmu Pulp Fiction, do której Mia Wallace zabiera Vincenta Vegę na kolację. Jej wystrój zamienia wieczorne wyjście w wizytę na nieustającym widowisku: karoserie służą za loże, pracownicy wcielają się w postacie ze świata filmu i muzyki, a wielkoformatowe plakaty pokrywają ściany. Główną inspiracją są lata pięćdziesiąte, odtworzone jako zbiór popularnych obrazów, które goście mogą rozpoznawać podczas posiłku.
David Wasco i Sandy Reynolds-Wasco zaprojektowali tę przestrzeń, łącząc architekturę Los Angeles, nawiązania do kina i przedmioty związane z motoryzacją. Lokal zbudowano na potrzeby zdjęć; fasada i sala restauracyjna nie należały do restauracji działającej pod tą nazwą. Wiarygodność tego miejsca wynika ze szczegółów obsługi: jest recepcja, rezerwacje, kelnerzy, stoliki i występy, które składają się na doświadczenie gości. Wszyscy uczestniczą w tej samej komercyjnej fikcji. Charakter lokalu widać w tym, jak samochód staje się siedziskiem, a gwiazda — osobą przyjmującą zamówienie.
Wejście do Jack Rabbit Slim's pozwala obejrzeć scenografię, zanim film skupi się na stoliku Mii i Vincenta. Kamera towarzyszy Vincentowi, zwraca uwagę na tor dla miniaturowych samochodów i pokazuje pracowników oraz artystów. Restauracja jest przedstawiana podczas przechadzki: kolejne szczegóły pojawiają się w kadrze niczym następujące po sobie atrakcje.
Samochody, architektura i plakaty filmowe
Wasco opowiedzieli o inspiracjach projektowych w wywiadzie dla Flavorwire opublikowanym 21 sierpnia 2009 roku. Tarantino podsunął im film Speedway z Elvisem Presleyem ze względu na loże zbudowane z przeciętych samochodów, a także Red Line 7000 ze względu na tor dla miniaturowych samochodów w innym klubie. Poprosił też o plakaty wytwórni American International Pictures, powiększone na potrzeby ścian. Te źródła dostarczyły rozpoznawalnych elementów: siedzisk, rozrywki i dekoracji graficznych. Nawiązania do kina pełnią w restauracji praktyczną funkcję.
Sandy Reynolds-Wasco opisała całość jako wyrazistszą interpretację architektury googie z Los Angeles w „The Believer” z 1 marca 2008 roku. Wspomniała też o wpływie budynków Alberta Freya. W wywiadzie dla Flavorwire zespół przywołał Johna Lautnera oraz budynki komercyjne, które miały przyciągać uwagę osób jadących drogą. Restauracja przejmuje tę chęć przyciągania wzroku i rozwija ją we wnętrzu, gdzie samochody zamieniają się w meble.
W wywiadzie dla Flavorwire jako inspirację dla dużego elementu zawieszonego nad torem wskazano również Tiny Naylor's. Samochody otaczają tę centralną część i nadają każdemu stolikowi odrębny kształt. Siedząc w karoserii, goście pozostają częścią widowiska nawet podczas jedzenia. Powiększone plakaty z kolei zachowują swoją wyrazistość w tle kadru: kino zajmuje tu więcej miejsca niż fotografia zawieszona obok stolika.
W wywiadzie z Theą Glassman dla The Messenger w 2023 roku Reynolds-Wasco dodała, że przy doborze kolorów myśleli o okładkach magazynów pulpowych. W artykule zwrócono uwagę na niebieskie oświetlenie i miętowozielone stoliki — połączenie, które nadaje sali rozpoznawalną paletę, współgrającą z inspiracjami architektonicznymi i filmowymi.
Obsługa złożona z sobowtórów
W scenie z Vincentem i Mią, pracownik ucharakteryzowany na Eda Sullivana wita ich i wskazuje im miejsce; inny, przebrany za Buddy'ego Holly'ego, obsługuje stolik. Na scenie pojawia się sobowtór Ricky'ego Nelsona. Wśród personelu można też rozpoznać Marilyn Monroe, Mamie Van Doren, Jamesa Deana, Deana Martina i Jerry'ego Lewisa. Końcowa lista ciągłości filmu Pulp Fiction z 25 lipca 1994 roku wskazuje te wcielenia podczas przechadzki i obsługi.
Każda z tych postaci ma swoje stanowisko. Ed Sullivan zachowuje funkcję konferansjera nawet w lokalu: może witać gości i zapowiadać występ. Buddy Holly zostaje kelnerem, a inne postacie krążą między gośćmi. Dzięki temu zwykłe obowiązki mogą płynnie zmienić się w występ, bez opuszczania scenografii. Klienci mają do czynienia z wizerunkami gwiazd, które przynoszą dania, przyjmują zamówienia lub trzymają mikrofon.
Efekt zależy od tego, czy goście rozpoznają przebrania. Marilyn Monroe i Mamie Van Doren to dwie różne postacie; film wykorzystuje ich podobieństwo w krótkiej wymianie zdań. Rozpoznawanie ich jest częścią rozrywki oferowanej przez restaurację — podobnie jak dostrzeżenie znajomej postaci w tle. Podczas kolacji Mii i Vincenta, obsługa może przerwać rozmowę, a potem odejść, zostawiając parę w loży. Wokół nich wciąż coś się dzieje, ale nie muszą cały czas brać w tym udziału.
Scenografia, która wygląda jak prawdziwy lokal
W artykule Thei Glassman dla The Messenger, przedrukowanym przez Innovative Artists 6 września 2023 roku, opisano, jak Wasco zbudowali to miejsce: fasadę przygotowano w zamkniętej kręgielni, a wnętrze nakręcono w scenografii urządzonej w magazynie. Montaż łączy te dwie przestrzenie, pokazując przybycie i wejście bohaterów. Ciągłość lokalu należy do świata filmu, choć jego poszczególne części powstały osobno.
Nostalgia dopuszcza też satyryczną interpretację. Według relacji Bridget Johnson z wydarzenia, opublikowanej w PJ Media 4 maja 2008 roku, Tarantino powiedział podczas spotkania w Akademii, że Jack Rabbit Slim's wyśmiewał restauracje tematyczne, takie jak Planet Hollywood. Nagromadzenie sobowtórów, pojazdów i nawiązań doprowadza taką ofertę rozrywkową do przesadnej skali. Każdy element obiecuje klientowi coś więcej niż posiłek i sprawia, że rozpoznawanie kulturowych odniesień staje się częścią obsługi.
Rozróżnienie między scenografią a prawdziwą lokalizacją jest kluczowe dla umiejscowienia restauracji poza fabułą. Adres wykorzystany jako fasada nie jest tym samym co sala, w której nakręcono scenę. Podobnie późniejszy lokal o zbliżonej nazwie nie staje się przez to restauracją z Pulp Fiction. Film tworzy przekonującą, spójną przestrzeń z wejścia, recepcji i pełnej życia sali: przekazuje widzom wszystkie informacje potrzebne, by zrozumieli, jak korzysta się z tego miejsca.
Napisy końcowe filmu Pulp Fiction pozwalają ustalić, kto wciela się w postacie obsługujące gości. Steve Buscemi gra kelnera przebranego za Buddy'ego Holly'ego; Jerome Patrick Hoban wciela się w Eda Sullivana, a Gary Shorelle — w Ricky'ego Nelsona. Dwie blondynki widoczne w rozmowie to Susan Griffiths jako Marilyn Monroe i Lorelei Leslie jako Mamie Van Doren. Eric Clark występuje jako James Dean. To członkowie obsady, którzy grają pracowników lub artystów restauracji, wcielając się w inne osoby.
Ta podwójna rola określa ich zadania w scenie. Hoban wita przybyłych i zapowiada rozrywkę; Buscemi przyjmuje zamówienie; Shorelle występuje na scenie. Zawodowe gesty sprawiają, że przebrania stają się częścią działania lokalu. Postacie nie ograniczają się do pozowania przy ścianie: wchodzą w interakcje z bohaterami, wyznaczają ich trasę i podtrzymują atmosferę sali, podczas gdy główna uwaga przenosi się na stolik.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
