Scena z kawą w domu Jimmiego zaczyna się od pochwały Julesa, a kończy tym, że gospodarz musi pilnie znaleźć rozwiązanie. Goście mają w garażu zwłoki i muszą tam zostać, dopóki nie uporają się z problemem. Jimmie obawia się, że Bonnie wróci z pracy, odkryje, co się stało, i go zostawi.
Kawa wprowadza odrobinę uprzejmości w sytuację, która dawno przekroczyła granice gościnności. Jules stara się zachować życzliwość, ale gospodarz nie pozwala, by uprzejmość zastąpiła konkretne rozwiązanie. Kłótnia jasno pokazuje, że pobyt ma swoje granice, a Jimmie uważa, że obaj mężczyźni muszą ich przestrzegać.
Quentin Tarantino gra gospodarza, Samuel L. Jackson — Julesa, a John Travolta — Vincenta. Zmiana układu sił w porównaniu z innymi spotkaniami w filmie odpowiada za znaczną część humoru: ci, którzy zwykle narzucają warunki, teraz muszą wysłuchać reprymendy. Obraźliwy język rasistowski, którego używa Jimmie, wnosi do tej domowej wymiany zdań własny rodzaj przemocy.
Pochwała kawy i odpowiedź gospodarza
Jules chwali kawę i próbuje zjednać sobie Vincenta. Jego uwaga nawiązuje do dobrze znanego zwyczaju gości: dziękowania za poczęstunek. W tej kuchni można ją też odczytać jako próbę złagodzenia irytacji gospodarza. Julesowi zależy na tym, by mężczyzna, którego komplementuje, nadal chciał im pomóc.
Jimmie odpowiada, że zna się na kawie, bo sam ją kupuje. Odróżnia swoje upodobania od zakupów Bonnie i mówi, że wybiera drogą kawę, by cieszyć się jej smakiem. Przerywając Julesowi, odzyskuje głos i kieruje rozmowę na temat, który chce poruszyć. Upodobanie do kawy schodzi na dalszy plan wobec problemu, który goście przywieźli do garażu.
Nazwa Taster's Choice pojawia się jako odniesienie do kawy, z której — jak mówi Jules — byłby zadowolony. Dialog nie wskazuje, że właśnie takiej kawy Jimmie podał gościom. To rozróżnienie ma znaczenie, bo pochwała opiera się na porównaniu: Jules przedstawia podany napój jako coś lepszego, niż się spodziewał.
Zachowanie Jimmiego Dimmicka wyznacza granice tej uprzejmości. Może podać kawę, a jednocześnie domagać się, by goście rozwiązali problem, który spowodowali. Scena zestawia dwa aspekty gościnności, które w tej sytuacji wchodzą ze sobą w konflikt: przyjęcie znajomego i zachowanie prawa do decydowania o tym, co dzieje się we własnym domu.
Reprymenda i język, który sprowadza Marvina do problemu
Jimmie podkreśla, że jego dom nie jest miejscem do przechowywania zwłok. Robi to, zadając pytanie, na które Jules musi odpowiedzieć. Kiedy ten próbuje go uspokoić, Jimmie znów mu przerywa. Gospodarz dominuje w tej wymianie zdań z podobną stanowczością, z jaką wcześniej jego gość podporządkowywał sobie innych.
Mówiąc o Marvinie, Jimmie powtarza rasistowską obelgę. Ten język odczłowiecza zmarłego i nadaje reprymendzie jeszcze bardziej gwałtowny ton. Funkcję tej wypowiedzi można opisać bez sprowadzania jej do sloganu: Jimmie chce pozbyć się ze swojej przestrzeni domowej problemu, który goście próbują rozwiązać, korzystając z jego domu.
Obecni traktują śmierć Marvina jak kłopot zagrażający ich własnym interesom. To sprowadzenie sprawy do problemu jest źródłem części dyskomfortu, jaki wywołuje scena. Potrzeby gospodarza związane z domem znajdują się w centrum rozmowy, podczas gdy zmarły stracił już wszelką możliwość zabrania głosu. Humor pozwala dostrzec, jak nieproporcjonalne są priorytety bohaterów.
Reakcja Julesa Winnfielda pokazuje, że jego autorytet zależy od sytuacji. Tym razem potrzebuje współpracy i miejsca; grożenie gospodarzowi zagroziłoby temu, co chce uzyskać. Próbuje go udobruchać, choć musi przy tym powściągać zniecierpliwienie. Jackson pozwala, by przerwania wpływały na rytm odpowiedzi Julesa i na pewność, z jaką może mówić.
W 1994 roku Tarantino powiedział Gavinowi Smithowi z „Film Comment”, że ta sytuacja przypomina mu dzieci zmuszone do posprzątania bałaganu, zanim wróci ich matka.
Bonnie zmienia niepokój w odliczanie czasu
Jimmie obawia się, że straci żonę, jeśli ta znajdzie w domu zwłoki. Z jego punktu widzenia rozwód jest nieuniknioną konsekwencją, dlatego odrzuca słowa Julesa, który próbuje bagatelizować sytuację. Film pozwala nam poznać przewidywania męża, a to one wyznaczają granice pomocy, której jest gotów udzielić.
Końcowa ciągłość fabularna w „Words in Pictures” wskazuje, że Bonnie wróci z nocnej zmiany w szpitalu mniej więcej za półtorej godziny. Ten grafik zmienia przebieg rozmowy: Jules wie już, ile mają czasu. Może skontaktować się ze swoimi ludźmi, ale musi to zrobić, zanim powrót Bonnie ujawni problem.
Sytuację z Bonnie wyznacza zapowiedziany powrót kobiety. Kiedy Jules wyjaśnia ją przez telefon, film pokazuje wyobrażony obraz Bonnie wchodzącej do domu i odkrywającej mężczyzn przy zwłokach. To obawiana przez nich możliwość, przedstawiona w ramach wyjaśnienia, a nie powrót, który właśnie nastąpił.
Jimmie wskazuje, gdzie stoi telefon, i żąda, by Jules zaczął dzwonić. Ten gest daje konkretne wyjście z werbalnego starcia. Po tym, jak odrzuca próby uspokojenia go, gospodarz zgadza się na ograniczoną pomoc, bo zależy mu na tym, by obaj mężczyźni się wynieśli. Rozmowa może posunąć się naprzód, bo wiadomo już, co musi się wydarzyć.
Późniejsze pojawienie się Wolfa jest odpowiedzią na tę granicę i prowadzi do sprzątania samochodu. Kawa staje się pretekstem do rozmowy, której rezultat zmienia tempo tego epizodu: tymczasowe schronienie jest dostępne tylko przez określony czas, a bohaterowie muszą znaleźć kogoś, kto zajmie się problemem.
Kuchnia to przestrzeń, w której Jimmie może mówić z pewnością siebie. Zna swoje zakupy i zwyczaje żony. Goście mają doświadczenie w innych sprawach, ale tutaj muszą dostosować się do domowego porządku, za który odpowiada ktoś niezwiązany z problemem, jaki sami spowodowali.
Kawa pozwala wyrazić tę różnicę za pomocą czegoś codziennego. Jules próbuje wykorzystać ją do podtrzymania uprzejmej rozmowy; Jimmie przyznaje, że jest dobra, po czym wraca do przyczyny swojego gniewu. Pochwała nie przerywa kłótni, bo dla gospodarza pilniejsza sprawa znajduje się w innej części domu.
Tarantino skupia ten opór w przerwaniu rozmówcom. Jackson kilkakrotnie zaczyna odpowiedź, ale nie może jej dokończyć, podczas gdy Travolta odgrywa w sporze mniej aktywną rolę. Napięcie widać w tym, kto może dokończyć zdanie. Gospodarz zachowuje to prawo, dopóki goście nie zgodzą się działać w wyznaczonym przez niego czasie.
Zobacz wszystkie artykuły w Pulp Fiction: postacie i historie w zmienionej kolejności
