Abernathy w „Death Proof”: od niepewnej obserwatorki do uczestniczki

Abernathy nie ma wszystkich umiejętności ani entuzjazmu Kim i Zoë, ale też nie pozostaje na uboczu. Film wykorzystuje jej pozycję, by pokazać, jak ktoś angażuje się w działanie, które początkowo jest mu obce.

Pracownica filmowa poza swoją strefą komfortu

Abernathy, grana przez Rosario Dawson, pracuje jako charakteryzatorka w środowisku filmowym drugiej grupy. Jej zawód pozwala umieścić ją obok Kim, Zoë i Lee, nie przypisując im wszystkim tej samej roli. Łączy je wspólne miejsce pracy, ale nie doświadczenie w prowadzeniu samochodu ani w działaniach wymagających sprawności fizycznej. Ta różnica okaże się kluczowa, gdy przejażdżka przerodzi się w napaść.

W rozmowach poprzedzających te wydarzenia Abernathy bywa ostrożna lub czuje się niepewnie. Słucha propozycji, które specjalistki przyjmują z entuzjazmem, i potrzebuje zrozumieć, czego się od niej oczekuje. Film nie przedstawia tej ostrożności jako tchórzostwa. Pokazuje uzasadnione różnice między osobami o odmiennych umiejętnościach i pozwala grupie wypracować porozumienie za pomocą żartów, nalegań i niezgody.

Jej życie uczuciowe nadaje tej pozycji kolejny wymiar. Przyjaciółki wyrażają opinie na temat jej związków i tego, co powinna z nimi zrobić. Abernathy nie zawsze dominuje w rozmowie; bywa obiektem porad i żartów. Ta rola w rozmowie kontrastuje z wyobrażeniem bohaterki, która od pierwszego pojawienia się kontroluje każdą sytuację.

Dawson oddaje te zmiany za pomocą głosu, reakcji i energii, z jaką Abernathy próbuje dojść do głosu. Postać nie potrzebuje poważnego wyglądu, by zapadać w pamięć. Połączenie entuzjazmu, drażliwości i chęci uczestnictwa pozwala jej być częścią grupy, a zarazem nie stawać się kopią Kim ani Zoë.

Udział może też oznaczać podejmowanie wątpliwych decyzji

Negocjacje w sprawie wypróbowania samochodu pokazują, że Abernathy potrafi przejąć inicjatywę. Jej rola nie ogranicza się do sprzeciwiania się propozycjom pozostałych. Angażuje się, by osiągnąć cel grupy, i znajduje sposób, by przekonać właściciela. Ta umiejętność społeczna będzie miała inne konsekwencje niż sprawność fizyczna, która przyda się później.

Sytuacja Lee wprowadza nieprzyjemny wątek. Abernathy pomaga zostawić ją jako zabezpieczenie pożyczki i przedstawia mężczyźnie fałszywy obraz swojej przyjaciółki. Scena może być pokazana z humorem, ale humor nie sprawia, że ta decyzja staje się niewinna. Lee nie uczestniczy w pełni w układzie, jaki konstruują pozostali, i zostaje wykluczona z przygody, którą chciały wspólnie przeżyć.

Ten epizod nie pozwala opisać Abernathy jako zawsze odpowiedzialnej mediatorki. Jej ostrożność ma swoje granice i może ustąpić pragnieniu, by nie zostać na uboczu. Film pozwala jej popełniać błędy i wywierać presję na inną osobę. Ta sprzeczność sprawia, że jej późniejsze zaangażowanie jest ciekawsze niż portret nieustannie rozsądnej bohaterki.

Podczas popisu Zoë Abernathy znajduje się w szczególnie niekomfortowej sytuacji: jest w samochodzie, blisko niebezpieczeństwa, ale nie prowadzi ani nie wykonuje akrobacji na masce. Może obserwować i reagować, lecz nie kontroluje czynników, które najbardziej ją niepokoją. Atak Mike’a nagle pogłębia jej poczucie braku kontroli.

Decyzja o działaniu po tym, jak udało się przeżyć

Napaść zmusza grupę do porzucenia wcześniejszych drobnych sporów. Abernathy nie ocenia już z boku propozycji rozrywki; sama zostaje uwikłana w zagrożenie, które dotyczy ich wszystkich. Strach nie znika, ale zmienia kontekst podejmowanych decyzji. Ocalenie Zoë pozwala im ponownie zjednoczyć siły i rozważyć, jak odpowiedzieć.

Jej udział w pościgu pokazuje, że działanie nie wymaga, by nagle stała się specjalistką. Kim nadal prowadzi, a Zoë wykorzystuje swoje umiejętności fizyczne. Abernathy wnosi zdecydowanie i zaangażowanie, uczestnicząc w końcowej karze. Film nie wymyśla jej tajnej przeszłości treningowej, by to uzasadnić. Jej przemiana jest wyborem dokonanym w skrajnej sytuacji.

Ostatni cios daje jej wyraźny udział w finale. Postać, która mogła wydawać się najmniej przygotowana do konfrontacji, nie przygląda się z boku, gdy pozostałe dokonują zemsty. Jej działanie łączy całą trójkę we wspólnym zakończeniu i zmienia spodziewany podział ról bohaterskich.

zakończenie „Death Proof” przynosi wszystkim satysfakcję, ale nie wymazuje wstecznie wcześniejszych decyzji Abernathy. Zwycięstwo nad Mikiem nie usprawiedliwia potraktowania Lee ani nie rozwiązuje problemów uczuciowych Abernathy. Film kończy się, zanim pokazuje pełną odmianę jej życia. Finał dotyczy konfrontacji, a nie moralnego potwierdzenia słuszności wszystkich jej czynów.

Dlatego jej przemianę można opisać raczej jako zmianę pozycji niż całkowitą metamorfozę. Z osoby, która negocjuje swój udział i protestuje przeciw temu, na co nie ma wpływu, staje się uczestniczką wspólnej odpowiedzi. Zachowuje odrębność względem specjalistek, a mimo to okazuje się niezbędna dla tego, jak grupa działa pod koniec.

Życie Rosario Dawson nie jest częścią tej fikcyjnej historii. Związki, praca i decyzje Abernathy to elementy postaci. Rozróżnienie tych spraw pozwala docenić rolę aktorki, nie zamieniając każdej cechy charakteryzatorki w stwierdzenie na temat osoby, która ją gra.

Wróć do przewodnika po „Death Proof”.

Zobacz wszystkie artykuły w Death Proof: dwie grupy kobiet i zagrożenie za kierownicą