Woo Hoo: impreza przed walką w Kill Bill

The 5.6.7.8’s nie pojawiają się jako niewidoczny utwór dodany do montażu. Film pokazuje je przed publicznością, w lokalu, który działa, gdy przygotowywana jest konfrontacja.

Widoczny zespół w przestrzeni sceny

Woo Hoo wykonuje zespół The 5.6.7.8’s w filmie Kill Bill: Vol. 1. Japońska grupa pojawia się na scenie w Domu Niebieskich Liści i staje się częścią codziennego życia lokalu. Dzięki temu muzyka jest rozpoznawalną aktywnością w świecie przedstawionym. Są wykonawcy, instrumenty i publiczność, która może słuchać, jeść, rozmawiać lub się przemieszczać.

Piosenkę wyróżniają żywy rytm i łatwo rozpoznawalny wokal. Nie musi opowiadać złożonej historii, by dodać scenie energii. Powtarzalność sprzyja natychmiastowej reakcji ciała i sprawia, że lokal wydaje się działającym miejscem rozrywki. Przyjemność płynąca z muzyki nie zależy od znajomości misji bohaterki.

Mówiąc o występie na żywo w tej scenie, opisujemy to, co przedstawia fikcja. Nie dowodzi to, że cała ścieżka dźwiękowa powstała z nagrania zarejestrowanego jednocześnie z ujęciami podczas zdjęć. Film może pokazywać grający zespół, a zarazem łączyć różne techniki nagrywania, odtwarzania i miksowania. Bez szczegółowej dokumentacji poszczególnych ujęć warto odróżniać prezentację sceniczną od jej technicznej realizacji.

Widoczność zespołu zmienia też nasz odbiór piosenki. Zamiast słyszeć ją wyłącznie jako komentarz reżysera, możemy powiązać ją z ludźmi, którzy pracują w tym świecie. Scena ma swoją funkcję, a lokal oferuje rozrywkę. Późniejsza walka wybuchnie w przestrzeni, której codzienny charakter został dostatecznie szczegółowo ukazany.

Rytm ustanawia normalność, którą można zakłócić

Energia Woo Hoo buduje poczucie wspólnej aktywności. Goście lokalu nie wyglądają na zgromadzonych po to, by oglądać egzekucję czy bójkę. Przez pewien czas piosenka pozwala scenie zachować charakter wieczornego wyjścia. Taka normalność wzmacnia efekt zmiany, gdy na pierwszy plan wysuwają się relacje władzy i przemoc.

Dom Niebieskich Liści obejmuje różne poziomy i strefy o odmiennych funkcjach. Scena muzyczna jest jednym z elementów tej przestrzeni, obok stolików, wejść i wydzielonych pomieszczeń. Zespół pomaga postrzegać lokal jako całość, a nie pustą scenę przygotowaną wyłącznie dla walczących. Akcja musi rozegrać się w miejscu, które już wcześniej tętniło życiem.

Muzyka może płynąć nieprzerwanie, podczas gdy kamera kieruje naszą uwagę gdzie indziej. Dzięki temu widz może jednocześnie dostrzegać imprezę i zagrożenie, którego część bohaterów jeszcze nie zauważa. Dźwięk łączy przestrzenie widoczne i znajdujące się poza kadrem. Nie wszystko, co istotne, musi pojawić się obok zespołu, by należeć do jego akustycznego otoczenia.

Żartobliwy charakter utworu kontrastuje ponadto z powagą misji Beatrix. Nie przybywa ona, by korzystać z rozrywek, choć musi poruszać się wśród nich. Różnica między jej celem a aktywnością lokalu buduje napięcie. Piosenka wciąż dostarcza rozrywki, podczas gdy fabuła gromadzi informacje wskazujące w innym kierunku.

Występ z własną tożsamością w montażu

Film nadaje zespołowi The 5.6.7.8’s widoczną tożsamość, która wykracza poza rolę muzycznego tła. Zespół może przyciągać uwagę brzmieniem, wyglądem i sposobem zajmowania sceny. Nie trzeba przy tym zmieniać sekwencji w biograficzny portret grupy. Liczy się tu relacja między występem muzycznym, przestrzenią i zapowiedzią tego, co ma nadejść.

Walka w Domu Niebieskich Liści będzie rządzić się innymi zasadami rytmu i percepcji. Dzięki temu przejściu widać, że lokal nie ma jednej, niezmiennej tożsamości dźwiękowej. Może gościć muzykę graną dla klientów, a później stać się przestrzenią uderzeń, ruchu i względnej ciszy. Kontrast między tymi etapami wpływa na skalę całego epizodu.

Nie należy też utożsamiać Woo Hoo ze wszystkimi utworami wykonywanymi przez zespół w filmie. Wskazanie konkretnej piosenki pozwala uniknąć opisywania różnych fragmentów muzycznych tak, jakby składały się na jeden występ. W pamięci widza mogą połączyć się w obraz zespołu, ale analiza sekwencji zyskuje na precyzji, gdy zachowuje różnice między utworami.

Ten zabieg pozwala zaprezentować kulturę muzyczną bez przerywania opowieści, by ją objaśnić. Zespół istnieje, występuje i współtworzy atmosferę. Osoby znające repertuar mogą dopisać do niego własne skojarzenia, a ci, którzy słyszą go po raz pierwszy, odbierają energię wykonania. Oba sposoby odbioru współgrają z narracyjną funkcją sceny.

Piosenka zostawia więc ślad, który nie wynika wyłącznie z jej bliskości wobec wielkiej walki. Przez kilka minut lokal wydaje się miejscem, w którym można spędzić wieczór inaczej — słuchając muzyki i dobrze się bawiąc. Ta możliwość normalnego życia sprawia, że konflikt wybucha tym gwałtowniej. Muzyka daje Domowi Niebieskich Liści coś, co może utracić, zanim przemoc zamieni go w zupełnie inny rodzaj widowiska.

Wróć do przewodnika po Kill Bill.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach