Substancje i przestrzenie medyczne pozwalają Tarantino zmieniać to, kto kontroluje daną scenę. Czasem prowadzą do spektakularnego powrotu do zdrowia, a innym razem służą wymuszeniu rozmowy lub ukazaniu bezbronności ciała.
Nagły wypadek Mii i obietnica natychmiastowego rozwiązania
Pulp Fiction przedstawia nagły wypadek Mii Wallace jako sytuację, w której dominują strach Vincenta i dyskusja z Lance’em. Strzykawka skupia uwagę, bo zdaje się oferować natychmiastowe rozwiązanie problemu, nad którym żadne z obecnych osób nie potrafi spokojnie zapanować. Montaż i gra aktorska sprawiają, że oczekiwanie jest równie ważne jak końcowy gest.
W sekwencji wykorzystano adrenalinę, rzeczywistą substancję, w ramach udramatyzowanego przedstawienia medycznego. Istnienie tego leku nie sprawia, że pokazany zabieg ani nagły powrót Mii do zdrowia są realistyczne. American Heart Association zwracało uwagę, że audiowizualne przedstawienia resuscytacji często upraszczają przebieg i rezultaty, a jego wytyczne odradzają również podawanie leku dosercowo ze względu na ryzyko i dostępność innych dróg podania. Scena nie opisuje zabiegu, który należy odtwarzać.
Kontrast między zastrzykiem adrenaliny a rzeczywistością medyczną zasługuje na osobne omówienie. Aby zrozumieć jego funkcję filmową, wystarczy zauważyć, że opowieść sprowadza złożony kryzys do widocznej decyzji. Widz może zrozumieć cel Vincenta bez wiedzy medycznej: chce, żeby Mia przeżyła, i obawia się osobistych konsekwencji, jeśli tak się nie stanie.
Lance zajmuje niejednoznaczną pozycję. Posiadanie substancji i pewność w sposobie mówienia nie czynią z niego pracownika ochrony zdrowia. Film wykorzystuje różnicę między pozorami panowania nad sytuacją a rzeczywistym przygotowaniem. Dom zmienia się w prowizoryczne miejsce nagłego wypadku, a chaos wśród działających osób nie pozwala pomylić go z obrazem zorganizowanej opieki klinicznej.
Serum Billa zamienia rozmowę w przesłuchanie
W Kill Bill: Volume 2 Bill używa substancji, którą nazywa The Undisputed Truth, i przedstawia ją jako serum prawdy. Jego wyjaśnienie jest częścią autorytetu, jaki próbuje narzucić Beatrix. Nazwa obiecuje wyeliminować niepewność z emocjonalnej rozmowy, ale film nie podaje możliwego do zweryfikowania składu ani nie wskazuje dostępnego leku o takich właściwościach.
Obietnica nieomylnej szczerości należy do fikcji. Substancje badane historycznie jako rzekome serum prawdy nie sprawiają, że wypowiedzi stają się gwarantowanymi faktami. Rozhamowanie, dezorientacja i podatność na sugestię nie są równoznaczne z dowodem prawdomówności. Dzięki temu można analizować scenę, nie uznając za informacje farmakologiczne twierdzeń postaci zainteresowanej kontrolowaniem swojej rozmówczyni.
Serum The Undisputed Truth Billa jest także przedłużeniem jego sposobu nawiązywania relacji. Bill chce kontrolować warunki spotkania, decydować o pytaniach i domagać się wyjaśnienia rozstania. Substancja wzmacnia tę asymetrię: narzuca Beatrix środek oddziałujący na jej ciało, a własne rozumowanie przedstawia tak, jakby było obiektywną interpretacją tego, co się wydarzyło.
Mimo to scena zachowuje wymiar emocjonalny, którego nie da się sprowadzić do samego środka. Odpowiedzi dotyczą macierzyństwa, porzucenia życia płatnej zabójczyni oraz interpretacji tej decyzji przez Billa. Absolutna nazwa serum kontrastuje z relacją pełną doświadczeń, które każde z nich rozumie inaczej. Fikcja może nadać mu skuteczność na potrzeby fabuły, nie rozstrzygając przy tym wszystkich ludzkich sporów, które stawia na pierwszym planie.
Szpitale jako miejsca bezbronności i opowieści
Szpital w Kill Bill wprowadza inną relację między opieką a zagrożeniem. Beatrix jest nieprzytomna i zależy od osób, które mogą uszanować jej bezbronność albo ją wykorzystać. Film zmienia przestrzeń kojarzoną z ochroną w miejsce, w którym inni próbują skorzystać z jej bezradności. Ten zabieg wykorzystuje oczekiwania widza wobec instytucji, a nie przedstawia reprezentatywnego obrazu całego personelu medycznego.
Gdy odzyskuje przytomność, opowieść ponownie skupia się na jej zdolności do działania. Ciało, które zdawało się nieruchome, rozpoczyna powrót do zdrowia ukierunkowany na zemstę. Szybkość, wytrzymałość i późniejsze wyczyny należą do niezwykłego świata Kill Bill. Nie można na ich podstawie wnioskować o typowym czasie rehabilitacji ani określać, co realna osoba może zrobić po urazie lub śpiączce.
W Death Proof szpital pełni inną funkcję. Po zderzeniu to właśnie tam fizyczne konsekwencje zdarzenia łączą się z interpretacją McGrawów. Opieka medyczna i rozmowa z policją pojawiają się w tym samym fragmencie opowieści, ale pełnią różne funkcje: jedna służy osobie, która przeżyła, a druga dotyczy podejrzeń co do przebiegu kolizji.
Z tych scen nie wynika, że w świecie Tarantino istnieje organizacja lekarzy usługujących wszystkim przestępcom. Każdy film pokazuje lokalne relacje i konkretne postacie. Sam fakt, że szpital pojawia się jako typ miejsca akcji, nie dowodzi istnienia tajnej sieci łączącej Billa, Marsellusa lub Stuntmana Mike’a. Ciągłość musiałaby wynikać z możliwych do zweryfikowania nazwisk lub powiązań, a nie z samej obecności łóżka i munduru.
W tych przykładach medycyna porządkuje zmiany układu sił: Vincent zależy od reakcji organizmu, Bill próbuje wymusić wyznanie, a Beatrix zostaje wystawiona na decyzje innych. Oddzielenie tej funkcji od precyzji klinicznej pozwala zachować siłę scen. Ciała nadal mają znaczenie dramatyczne, nawet jeśli czas, substancje lub rezultaty zostały skonstruowane z myślą o napięciu i zaskoczeniu, których potrzebuje każdy z filmów.
Czytaj dalej: Uniwersum Tarantino: powiązania, marki i teorie.
Zobacz wszystkie artykuły w Jak łączą się filmy z uniwersum Tarantino
