Serum prawdy Billa, nazwane The Undisputed Truth, pojawia się w Kill Bill: Vol. 2 podczas gdy konfrontacja z Beatrix przybiera formę przesłuchania. Bill chce usłyszeć odpowiedzi na temat związku, który uważa za zdradzony, i sięga po substancję, którą przedstawia jako niezawodny sposób na ich uzyskanie. Wyjaśnienia udziela sam bohater: widz poznaje jego zapewnienia w tej samej chwili co kobieta, którą właśnie poddał działaniu serum.
Ten przedmiot wprowadza do rozmowy konkretne zagadnienie. Bill domaga się szczerości, ale sam decyduje też, jak formułować pytania i przez pryzmat jakich przekonań interpretować odpowiedzi. Obietnica wyeliminowania kłamstwa nie usuwa tych pozostałych decyzji. Dlatego znaczenie serum wynika z różnicy między poznaniem odpowiedzi a zaakceptowaniem tego, co ona oznacza.
Scena zmienia fantastyczny wynalazek w łatwy do zrozumienia element sytuacji dramatycznej. Beatrix musi mówić podczas spotkania, którego reguły próbuje narzucić jej przeciwnik, a widz słucha, czy jej racje mieszczą się w przygotowanym przez niego wyjaśnieniu.
The Undisputed Truth pojawia się w postaci strzałki. Bill opisuje ją jako własny wynalazek i przypisuje zawartej w niej substancji niezwykłą zdolność wymuszania szczerości. Taki sposób przedstawienia plasuje serum wśród fantastycznych środków, którymi posługuje się bohater. Film nie rozwija wątku badań nad jego składem: ustanawia regułę dla dalszej rozmowy.
Zapewnienia pochodzą od osoby, która domaga się odpowiedzi
Słownictwo Billa nadaje substancji pozory precyzji. Mówi tak, jakby znał jej właściwości i potrafił przewidzieć, co się wydarzy. Jego pewność siebie pomaga narzucić sytuację, zanim Beatrix odpowie na najważniejsze pytania. Jego autorytet wynika zarówno z tego, że trafił w nią strzałką, jak i z tego, że kontroluje wyjaśnienie swojego działania.
To przedstawienie wpisuje się w nurt fikcyjnych substancji w kinie Tarantino, których znaczenie fabularne zależy od przypisanych im w opowieści właściwości. W tym przypadku obietnica dotyczy uzyskania słów: substancja rozpoczyna konflikt o informacje i zaufanie, obok fizycznego zagrożenia, które już istnieje między bohaterami.
Mówiąc o skuteczności serum, warto pamiętać, kto ją deklaruje. Bill twierdzi, że serum nigdy nie zawodzi; to stwierdzenie charakteryzuje jego zaufanie do tego środka i do samego siebie. Nie stanowi niezależnego dowodu na to, że każda jego interpretacja jest słuszna. Nawet w fikcji, w której odpowiedzi są szczere, wnioski wyciągane z nich przez rozmówcę nadal wymagają namysłu.
Ten szczegół pozwala rozdzielić dwa problemy, które Bill próbuje rozwiązać jednocześnie. Pierwszy polega na tym, że Beatrix może coś przed nim ukrywać. Drugi — na tym, czy potrafi jej uwierzyć. Zmuszenie jej do mówienia dotyczy tylko pierwszego problemu. Nieufność może pozostać nawet po uzyskaniu odpowiedzi, zwłaszcza gdy pytający uważa już, że zna prawdziwą tożsamość drugiej osoby.
Oczekiwanie wprowadza wywód o Supermanie
Czekając, aż substancja zacznie działać, Bill rozwija porównanie z Supermanem. Czas oczekiwania staje się częścią sceny: Bill ma powód, by mówić dalej, zanim rozpocznie zadawanie pytań. Ten zabieg łączy fantastyczne wyjaśnienie z dygresją, która stopniowo ujawnia, do kogo jest skierowana.
Związek między tymi dwoma momentami jest czymś więcej niż zwykłą przerwą przed przesłuchaniem. Najpierw Bill przedstawia teorię na temat tożsamości i przebrania, a potem odnosi ją do Beatrix. Jego wywód przygotowuje ramy, w których chce umieścić odpowiedzi. Kiedy zabiera głos, rozmowa zawiera już definicję tego, kim jest i jakie życie powinno jej przypaść w udziale.
Zack Zagranis w swojej analizie dla ComicBook.com proponuje, by odczytywać tę interpretację Supermana z perspektywy samego Billa. To użyteczne rozróżnienie: argumentu wypowiedzianego przez antagonistę nie należy automatycznie uznawać za pogląd filmowca. Istotne jest tu to, jak Bill wykorzystuje go w rozmowie z konkretną osobą.
Połączenie serum i porównania pozwala odczytać przesłuchanie jako dyskusję, której warunki są nierówne. Beatrix może odpowiadać, ale Bill próbuje z góry ustalić znaczenie jej decyzji. Czym innym jest poprosić ją o opowiedzenie, co się wydarzyło, a czym innym narzucić jej ramy, według których każda zmiana w życiu staje się fałszerstwem.
Szczera odpowiedź nie oznacza konieczności podzielenia jego interpretacji
To, co niepokoi Billa, dotyczy rozstania i ich córki. Beatrix odpowiada, odwołując się do doświadczenia ciąży i możliwości wychowania dziecka. Jej wyjaśnienie wskazuje na priorytet, którego nie da się sprowadzić do udowodnienia, czy nadal była dobrą zabójczynią. Aby ocenić jej słowa, trzeba wziąć pod uwagę, co się dla niej zmieniło.
Bohaterka Beatrix Kiddo może zachować nabyte umiejętności, a zarazem pragnąć innego życia. Ta sprzeczność utrudnia sztywną klasyfikację Billa: umiejętność robienia czegoś nie oznacza, że trzeba podporządkować jej całe życie. Rozmowa poddaje jego argument próbie, choć to on kontroluje narzędzie, za pomocą którego domaga się szczerości.
Serum nie sprawia też, że słowa automatycznie prowadzą do pojednania. Można zrozumieć motywy drugiej osoby i nadal odrzucać jej decyzję. Ta różnica podtrzymuje konflikt także po wyjaśnieniach. Uzyskane informacje nie działają jak mechanizm, który wymazuje przeszłość, ani jak nakaz przebaczenia.
Istnieje też różnica między przyznaniem się do emocji a uznaniem prawa do decydowania o drugiej osobie. Bill może opisać swój ból, a Beatrix może przyznać, że łączyła ich więź. Żadne z tych wyznań samo w sobie nie przesądza o tym, co powinno wydarzyć się dalej. Rzekome wyeliminowanie kłamstwa pozostawia otwarte pytania, których nie da się rozstrzygnąć przez samo ustalenie faktów.
W zakończeniu Kill Bill: Vol. 2 serum pełni więc ograniczoną funkcję: sprawia, że rozmowa, którą oboje z różnych powodów muszą odbyć, staje się nieunikniona. Jego obecność pozwala skupić się na odpowiedziach, nie utożsamiając wymaganej szczerości z zaakceptowaniem warunków, które Bill próbuje narzucić.
Wersja scenariusza Kill Billzachowana przez Centre for Excellence in Media Practice zawiera inne użycie The Undisputed Truth. W tym tekście Panna Młoda podaje substancję Sofie Fatale, by uzyskać informacje, i przedstawia ją jako formułę Billa. Fragment dokumentuje pomysł zapisany w scenariuszu; nie opisuje sceny, która pojawia się w takiej formie w pierwszej części filmu wprowadzonej do kin.
To porównanie pozwala spojrzeć na tekst także od strony jego konstrukcji. W tamtej sytuacji środek pomaga protagonistce zdobyć informacje o przeciwnikach. W drugiej części trafia w ręce osoby, która domaga się od niej wyjaśnień. Zmienia się pozycja Beatrix wobec narzędzia, a wraz z nią rodzaj odpowiedzi, które chce uzyskać Bill. Rozróżnienie tych wersji pozwala prześledzić, jak ten sam element może pojawić się w różnych rozmowach, bez uznawania wszystkiego, co zaplanowano w scenariuszu, za wydarzenia z filmu. Tekst przygotowawczy zachowuje warianty, których ukończone dzieło nie musi uwzględniać.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
