Zakończenie Kill Bill: Vol. 2 — śmierć Billa i powrót do B.B.

Zakończenie Kill Bill: Vol. 2 wieńczą śmierć Billa oraz ponowne spotkanie Beatrix z córką, B.B. Pojawienie się dziewczynki zmienia ich ostatnie spotkanie: właśnie w domu człowieka, którego przybyła zabić, Beatrix dostrzega szansę na życie, które uważała za stracone. Od tej chwili zemsta dzieli przestrzeń z relacją rodzinną, którą trzeba jeszcze zrozumieć.

Rozmowa z Billem ukazuje dwa różne spojrzenia na Beatrix. Bill przywołuje Supermana, by dowieść, że jej tożsamość zabójczyni jest niezmienna, a życie domowe byłoby jedynie odgrywaniem roli. Beatrix chce sama zdecydować, jakie miejsce w jej życiu zajmą przeszłość i macierzyństwo. Argument Billa jest częścią tego sporu między bohaterami.

Finał łączy trening u Pai Meia, fikcyjną śmiertelną technikę i serdeczne pożegnanie przeciwników. Jego siła polega na tym, że Beatrix może coś czuć do Billa, a zarazem nie rezygnować z decyzji, by go zabić. Film rozstrzyga ich konflikt, nie przedstawiając tej bliskości jako pojednania pary.

Ponowne spotkanie z B.B. zmienia charakter wizyty

W Kill Bill: Vol. 2, filmie wyreżyserowanym przez Quentina Tarantino w 2004 roku, Beatrix po przybyciu do domu Billa odkrywa, że B.B. wciąż żyje. Dziewczynka nadaje misji nowy wymiar i pilność. Cel, do którego Beatrix dążyła przez całą drogę, wciąż jest przed nią, ale teraz jest tam również ktoś, z kim chce zostać.

Zabawa powitalna wprowadza do rodzinnego życia udawaną przemoc. Dla Beatrix, która przybywa po serii prawdziwych starć, udział wymaga natychmiastowej zmiany nastawienia. ponowne spotkanie Beatrix i B.B. pozwala filmowi zmienić tempo bez porzucania konfliktu: skupienie na córce odracza porachunki i utrudnia sprowadzenie całej sytuacji do pojedynku wrogów.

Zmienia się także sposób przedstawienia Billa. Czułość, jaką okazuje B.B., ukazuje opiekuńczą stronę człowieka, który zorganizował atak na Beatrix. Obie te cechy są obecne podczas spotkania. Dla niej stawką jest już także relacja córki z ojcem; widz zaś poznaje antagonistę w bardziej intymnym wymiarze, co komplikuje oczekiwaną satysfakcję z jego porażki.

Tarantino wyjaśnił w kwestionariuszu Buena Vista International z kwietnia 2004 roku, opublikowanym przez Phase9, że chciał spełnić obietnicę zabicia Billa i zaskoczyć widzów uczuciami, jakie wywoła ta chwila. Sytuacja rodzinna przygotowuje ten efekt. Uczucie łączące bohaterów sprawia, że bolesny staje się finał, ku któremu historia zmierza od samego początku.

Bill przywołuje Supermana, by opowiedzieć o Beatrix

Bill przedstawia Supermana jako istotę, której prawdziwa tożsamość poprzedza przebranie Clarka Kenta. Przenosi tę myśl na Beatrix: uważa, że bycie zabójczynią określa, kim ona jest, nawet gdy próbuje żyć inaczej. Monolog o Supermanie pozwala mu przypisać sobie prawo do określania jej tożsamości. W jego rozumowaniu znajomość jej możliwości staje się powodem, by decydować, jakie życie jest jej pisane.

Obecność serum prawdy Billa, fikcyjnej substancji, nadaje rozmowie charakter przesłuchania. Bill chce kontrolować zarówno pytania, jak i warunki udzielania odpowiedzi. Jego spokojny ton może sprawiać, że rozmowa wydaje się wymianą zdań między ludźmi, którzy dobrze się znają, choć jej przebieg wciąż wyznacza jego pragnienie uzyskania wyjaśnień.

Pragnienie Beatrix, by żyć dla córki, podważa ten tok rozumowania. To, że była wyjątkową zabójczynią, samo w sobie nie odpowiada na pytanie, czy musi nadal pozostawać na rozkazy Billa. Ich rozmowę można odczytać jako spór o prawo do zmiany. Beatrix zachowuje to, czego się nauczyła, ale domaga się możliwości poświęcenia życia czemuś, czego on za nią nie wybrał.

David Carradine opowiedział K. J. Doughtonowi z Nitrate Online, że rozmowa z Tarantino o Supermanie podczas przygotowań do zdjęć trafiła później do scenariusza. Wspominał też kolejne wersje monologu. Prace te zaowocowały wypowiedzią, która pozwala Billowi roztaczać urok i pewność siebie, gdy próbuje narzucić własne wyjaśnienie tego, kim jest stojąca przed nim kobieta.

Pięć kroków i koniec zemsty

W finałowej walce Beatrix sięga po technikę eksplodującego serca z pięciu punktów, związaną z Pai Meiem. Wcześniej wprowadzone trening i legenda przygotowują grunt pod to rozstrzygnięcie. Umiejętności Beatrix mają decydujące znaczenie: wiedza, którą Bill kojarzył ze swoją dawną uczennicą, obejmuje coś, nad czym on nie miał kontroli.

Bill robi pięć kroków i pada martwy. Ta zasada należy do filmowej fantazji o sztukach walki; Tarantino opisał ją właśnie w ten sposób, wyjaśniając jej filmowe pochodzenie w kwestionariuszu z 2004 roku.

Przerwa między atakiem a upadkiem daje pożegnaniu własne miejsce. Nie ma już długiej walki, którą trzeba wygrać. Beatrix i Bill muszą zmierzyć się z tym, co właśnie się wydarzyło, póki wciąż mogą ze sobą rozmawiać. Bliskość tej chwili zachowuje łączącą ich więź, nie zacierając odpowiedzialności Billa ani nie zatrzymując finału.

Później płacz Beatrix i jej powrót do B.B. pozwalają odczytać zakończenie jako rozładowanie napięcia i odbudowanie więzi. W kwestionariuszu opublikowanym z okazji premiery, również przytoczonym przez Phase9, Uma Thurman podkreśliła, że druga część ukazuje, dla kogo jej bohaterka może żyć. Ta konkretna perspektywa nadaje nowy wymiar zakończeniu dla Beatrix Kiddo: jej córka jest z nią, a zemsta dobiegła końca.

Interpretacja Carradine’a ma kluczowe znaczenie dla tego, że ostatnie spotkanie opiera się w tak dużej mierze na rozmowie. Charles Taylor w recenzji opublikowanej w Salon 16 kwietnia 2004 roku zwrócił uwagę na wyczucie rytmu Carradine’a w dialogach i jego aktorską więź z Thurman. Pewność siebie Billa sprawia, że jego argumenty mogą brzmieć jak zwierzenia, nawet gdy próbuje zdominować sytuację. Urok tej postaci każe zastanowić się nad tym, co mówi, a nie tylko ulec sposobowi, w jaki to robi.

Skupienie na głosie zmienia również skalę konfliktu. Film poświęca czas temu, by dwoje głównych bohaterów mogło się sobie przyglądać, odpowiadać sobie i rozpoznawać nawzajem; konfrontacja pozwala dostrzec ich zażyłość, zanim rozstrzygnie się zagrożenie. Zupełnie odległy złoczyńca doczekałby się innego pożegnania. Tutaj można zrozumieć, dlaczego Beatrix była związana z Billem, nie uznając zarazem, że powinna do niego wrócić. Aktorstwo podtrzymuje tę niepokojącą bliskość aż do chwili, gdy bohaterowie nie mogą już dłużej dzielić sceny.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach