Ponowne spotkanie Beatrix i B.B. w Kill Bill: Vol. 2 zmienia to, czego protagonistka może oczekiwać od swojej drogi. Jej córka żyje, choć Beatrix wyruszyła na zemstę, przekonana, że ją straciła. Odnalezienie jej zmusza Beatrix do zmierzenia się z sytuacją, na którą samo przygotowanie do walki nie wystarczy: ma przed sobą dziewczynkę, z którą dopiero musi nauczyć się żyć.
Ta zmiana zostaje wprowadzona za pomocą zabawy. Udawana przemoc otwiera przestrzeń do zbliżenia w domu mężczyzny, którego Beatrix przyszła szukać. Spotkanie zachowuje przy tym konkretny wymiar trudności: uwaga poświęcona B.B. i konflikt między dorosłymi rozgrywają się w tym samym miejscu, ale wymagają odmiennych zachowań. Relacja rodzinna zaczyna się, zanim porachunki zostaną zakończone.
Finałowa reakcja ukazuje kolejny aspekt tego doświadczenia. Płacz daje Beatrix czas, by poczuć, co się wydarzyło, a więź z córką nabiera codziennego wymiaru. Macierzyństwo wyraża się w gotowości do bycia dla drugiej osoby, wykraczającej poza determinację potrzebną, by do niej dotrzeć.
Beatrix odnajduje córkę, która podczas jej nieobecności prowadziła własne życie. To odkrycie przynosi więc dwie różne rzeczy: ulgę, że dziewczynka żyje, i poznanie osoby, której Beatrix prawie nie zna. Spotkanie musi pomieścić oba te aspekty, nie sprowadzając B.B. do zwykłego potwierdzenia, że misja zakończyła się sukcesem.
Zabawa zamiast konfrontacji
W swoim eseju o Kill Bill, opublikowanym przez The Projector w 2017 roku, Zachary Snider zwraca uwagę na scenę, w której Bill i B.B. bawią się zabawkowymi pistoletami. Ten domowy szczegół zmienia znaczenie przybycia Beatrix. Formy przemocy nadal są obecne, ale tym razem pozwalają na wspólną zabawę, w której można uczestniczyć, nikogo nie raniąc.
Zabawa przynosi chwilę wytchnienia w finale Kill Bill: Vol. 2. Dług między Beatrix a Billem wciąż pozostaje niespłacony, ale pierwsza wymiana zdań koncentruje się wokół dziewczynki. Zanim odpowie, protagonistka musi rozpoznać, z jaką sytuacją ma do czynienia. Szybkość, której wymagały od niej liczne starcia, ustępuje teraz miejsca potrzebie poświęcenia uwagi drugiej osobie.
Włączenie się do zabawy ma również znaczenie jako sposób nawiązania kontaktu. Beatrix może dołączyć do zabawy, którą B.B. dzieli już z ojcem, nie wymagając, by spotkanie zaczęło się od bolesnych wyjaśnień dorosłych. Udawanie pozwala się zbliżyć: obie mogą zrobić coś razem, zanim zdążą zbudować wspólną historię, którą mogłyby wspominać. Zabawa staje się pierwszym wspólnym doświadczeniem matki i córki.
Zabawa uwypukla też różnicę między tym, co sprawia radość dziewczynce, a ciężarem ciążącym nad sceną. Widz zna krzywdy, które poprzedziły to spotkanie. Dlatego zabawki mogą wzruszać, nie czyniąc zarazem niewinną sytuacji dorosłych. Ta chwilowa bliskość zachowuje napięcie, które pojawienie się B.B. czyni jeszcze wyraźniejszym.
Zacząć od córki, którą ma przed sobą
Gdy Beatrix dowiedziała się, że jest w ciąży, chciała odciąć się od świata Billa. Teraz musi znaleźć sposób na relację z dziewczynką, która ma własną inicjatywę. Różnica między ochroną przyszłego życia a odpowiadaniem na potrzeby osoby obecnej tu i teraz ma kluczowe znaczenie: B.B. uczestniczy w scenie, bawi się i domaga uwagi.
W kwestionariuszu Buena Vista International, przedrukowanym przez Phase9 w kwietniu 2004 roku, Uma Thurman opisała Beatrix jako postać początkowo bardzo powściągliwą, której różne oblicza odsłaniają się w drugiej części. Ponowne spotkanie wykorzystuje tę przemianę. Bohaterka może zachować swoją intensywność, a jednocześnie skierować uwagę na kogoś innego.
Macierzyństwo poszerza więc wachlarz zachowań Beatrix Kiddo w Kill Bill. Relacja z B.B. wymaga od niej dostosowania się do wzajemnej wymiany, pozostawienia dziewczynce przestrzeni i odpowiedzi na jej czułość. Scena pozwala dostrzec tę gotowość, zanim dowiemy się, jak będzie wyglądało ich wspólne życie.
Płacz i powrót do B.B.
Po rozprawieniu się z Billem Beatrix płacze, a potem znów obejmuje córkę. Film nadaje tej reakcji znaczenie wykraczające poza potwierdzenie zwycięstwa. Zemsta dobiegła końca; pozostaje poczuć, co znaczyło dotrzeć do tej chwili i móc zostać z B.B.
Łzy można odczytać jako wybuch ulgi właśnie dlatego, że pojawiają się wtedy, gdy Beatrix nie musi już odpierać kolejnego ataku. Podczas pościgu każda trudność wymuszała następne działanie. Zakończenie pozwala przerwać ten ciąg. Emocje zajmują czas, który wcześniej poświęcano na dalszą walkę, a bohaterka przestaje podporządkowywać każdy gest bezpośredniemu zagrożeniu.
Późniejszy uścisk osadza emocje w konkretnej relacji. Dziewczynka jest obok, by dzielić bliskość, nie musi wyjaśniać drogi, jaką przeszła jej matka, ani oceniać jej decyzji. Po niezwykłej przemocy ukazanej w filmie ten kontakt zachowuje intymny wymiar. Możliwość bycia razem nabiera wagi, jaką wcześniej miały odległości i przeszkody dzielące Beatrix od jej wrogów.
Wiedza widza zmienia sposób odbioru tego spotkania. Zakończenie Kill Bill: Vol. 1 z 2003 roku ujawnia już, że córka Beatrix żyje. Kiedy w drugiej części Beatrix przybywa do domu Billa, publiczność ma istotną przewagę: spodziewa się, że bohaterka odkryje coś, czego jeszcze nie wie. Emocje zależą nie tylko od samej wiadomości, lecz także od tego, jak Beatrix ją przyjmie.
Ten podział wiedzy pozwala dostrzec różnicę między poznaniem faktu a spotkaniem z konkretną osobą. Wcześniejsze ujawnienie informacji potwierdziło, że dziewczynka przeżyła; jej pojawienie się nadaje jej obecność, głos i możliwość działania. Oczekiwanie dobiega końca poprzez interakcję, która musi zacząć się w tej właśnie chwili, z uwagą skupioną na tym, co dzieje się między nimi.
Zmienia się też miejsce B.B. w oczach widza. Do chwili jej pojawienia się dziewczynkę można było rozumieć przede wszystkim przez pryzmat tego, co Beatrix utraciła. Gdy uczestniczy w scenie, zajmuje własne miejsce w historii, a pragnienie matki zyskuje adresatkę.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
