Pogrzebanie Beatrix w „Kill Bill: Vol. 2” zamienia wyprawę po zemstę w walkę o przetrwanie. Budd zdołał ją powstrzymać, zanim mogła wykorzystać przewagę w walce mieczem, a następnie, z pomocą Erniego, zamknął ją w trumnie. Bohaterka zostaje odcięta od świata zewnętrznego, choć wciąż ma niedokończone porachunki z wrogami. W tej chwili dotarcie do Billa przestaje być jej najpilniejszym problemem — musi odzyskać możliwość działania.
Sekwencja łączy atak, cmentarz i wspomnienie nauk Pai Meia. Powrót do przeszłości wyjaśnia umiejętność, która okazuje się decydująca pod ziemią. Montaż każe czekać na rozwiązanie, jednocześnie pokazując, skąd ono się bierze. Dzięki temu trening nabiera sensu w sytuacji zupełnie innej niż ta, do której miał przygotować.
Scena zmienia też skalę „Kill Bill”. Niebezpieczeństwo mieści się w trumnie, a widz odczuwa je poprzez dźwięk, ciemność i reakcje Umy Thurman. Ucieczka przywraca ruch opowieści, która właśnie unieruchomiła swoją bohaterkę.
Atak Budda przerywa pasmo zwycięstw Beatrix. Przychodzi ona gotowa zmierzyć się z kolejnym członkiem grupy, która brała udział w masakrze w kaplicy, ale o wyniku spotkania przesądza zasadzka. Liczy się błyskawiczne pojmanie: film może w jednej chwili przemienić groźną zabójczynię w bezbronną kobietę, nie dając jej nawet szansy na walkę, która złagodziłaby porażkę.
Atak Budda i pomoc Erniego
Budd wita ją strzałem ze strzelby, wyjaśniając, że użył amunicji z solą kamienną. Potem ją ogłusza i zabiera jej miecz. W filmie „Kill Bill: Vol. 2” Quentina Tarantino z 2004 roku to działanie Budda pokazuje, że jego zrezygnowany wygląd nie pozbawił go zdolności przewidywania zagrożeń. Przewagę daje mu przygotowana sytuacja, zanim jeszcze dojdzie do porównania umiejętności.
Pomocnikiem na cmentarzu jest Ernie, grany przez Clarka Middletona, jak podaje obsada opublikowana przez The Quentin Tarantino Archives. Budd wymierza karę, a Ernie pomaga przenieść Beatrix do trumny i ją pogrzebać. Obecność drugiego mężczyzny jeszcze bardziej zaburza równowagę sił: Beatrix staje się ciałem przenoszonym przez innych, podczas gdy decyzje zapadają poza jej zasięgiem.
Latarka jest częścią tego aktu dominacji. Budd uzależnia tę drobną ustępliwość od tego, czy Beatrix przestanie się opierać. Przedmiot daje jej minimalny wybór w sytuacji, której finał on już przesądził. Można odczytać to jako sposób na przedłużenie swojej władzy: nawet możliwość widzenia zostaje przedstawiona jako coś, co więźniarka musi uzyskać od człowieka grzebiącego ją żywcem.
Trumna: słyszeć, jak znika świat na zewnątrz
Ten epizod należy do rozdziału siódmego, „The Lonely Grave of Paula Schultz”. Po zamknięciu trumny uwaga skupia się na Beatrix i na tym, co udaje jej się dostrzec. Ograniczona przestrzeń nie pozwala na ruchy ciała znane z wcześniejszych pojedynków. Strach pojawia się właśnie tam, gdzie jej znana siła ma najmniej okazji, by się ujawnić.
Harry Cohen opowiedział Peterowi Albrechtsenowi o pracy nad dźwiękiem w serwisie Designing Sound 25 listopada 2011 roku. Nagrywał uderzenia i ruchy wewnątrz trumny, używając drewnianej skrzyni wyposażonej w głośniki i mikrofony, zbudowanej przez Wyliego Statemana. Niektóre dźwięki z zewnątrz przepuszczał przez filtr, który stopniowo je wyciszał w miarę postępu pogrzebu. Zespół dopracował tę zmianę podczas miksowania.
Ta zmiana pozwala odczuć, że odcięcie od świata się pogłębia, choć trudno dostrzec, co dzieje się na zewnątrz. Każdy odgłos przekazuje informacje o działaniu, którego Beatrix nie może powstrzymać. Scena ma więc dwa równoległe przebiegi: na zewnątrz dobiega końca pewna czynność, a w środku narasta świadomość porzucenia. Dźwięk łączy te dwie przestrzenie, aż odległość między nimi staje się wyczuwalna.
Gra Thurman sprawia, że świat Beatrix staje się coraz mniejszy. Jej oporu nie mierzy już liczba pokonanych przeciwników, lecz możliwość odzyskania własnej sprawczości. Uwięzienie pozwala, by strach stał się częścią Beatrix Kiddo nie przekreślając jej umiejętności, które film wcześniej już ukazał. Widok uwięzionej bohaterki nadaje nową wagę jej późniejszym wysiłkom: aby znów działać, musi przezwyciężyć utratę kontroli.
Wspomnienie Pai Meia i ucieczka
Opowieść przerywa oczekiwanie, by pokazać naukę u Pai Meia. Zmiana czasu nagle otwiera szeroką przestrzeń wokół bohaterki, która przed chwilą została zamknięta. To jednak przestrzeń przeszłości — obecna sytuacja wciąż pozostaje nierozwiązana. Wspomnienie pokazuje Beatrix, która musi się uczyć i przyjmować korekty, podczas gdy widz czeka, by odkryć, która część tego doświadczenia może jej pomóc.
Kluczowe okazuje się ćwiczenie polegające na pokonywaniu drewnianej przeszkody. W świecie filmu coś, co wymagało praktyki i znoszenia frustracji, daje później szansę na ucieczkę. Trening Beatrix u Pai Meia przynosi więc konkretny skutek. Widz poznaje przygotowanie, zanim zobaczy jego rezultat, choć te doświadczenia rozgrywają się w kolejności innej niż ta, w której przeżyła je Beatrix.
Z powrotem pod ziemią Beatrix rozbija wieko i wydostaje się na zewnątrz. To działanie pokazuje niezwykłą wytrzymałość fizyczną, jaką „Kill Bill” obdarza swoją bohaterkę. Siła dramatyczna tej sceny wynika z odkrycia, że umiejętność zdobyta podczas treningu przydaje się w chwili, gdy wszystkie inne wydają się bezużyteczne. Film przekształca wcześniejsze ćwiczenie w odpowiedź na przeszkodę, której mistrz nie może rozwiązać za uczennicę.
Wyjście z grobu Pauli Schultz przywraca Beatrix ten sam świat, od którego Budd chciał ją odciąć. Inicjatywa znów należy do niej. Przetrwanie zależy od niej samej i od przeszłości, którą ze sobą niesie. Zemsta może trwać dalej, ale dopiero po przerwie, która zmusiła bohaterkę do walki najpierw o własne życie.
Uma Thurman opowiedziała o trumnie podczas londyńskiej konferencji prasowej, której relację opublikował serwis Phase9 20 kwietnia 2004 roku. Mówiła, że cierpi na klaustrofobię, i podkreśliła, jak bardzo efekty dźwiękowe potęgowały napięcie. Jej komentarz pozwala spojrzeć na tę scenę jako na kreację aktorską, która w pełni wybrzmiewa dzięki pozostałym elementom filmu.
Wysiłek aktorki w ograniczonej przestrzeni wymaga czegoś innego niż choreografia z udziałem tłumu. Tutaj musi utrzymać uwagę widza, nie mając do dyspozycji kolejnych przeciwników, którzy porządkowaliby akcję. Rozwój sceny zależy od drobnych zmian w reakcjach Beatrix i od tego, na co pozwala widzowi oczekiwać każda kolejna chwila. Publiczność czeka na zmianę, która odmieni pozornie beznadziejną sytuację.
Dlatego warto zwrócić uwagę na to, ile czasu film poświęca temu oczekiwaniu. Doświadczenie uwięzienia przygotowuje widza na znaczenie każdego późniejszego ruchu. Ulga płynąca z odzyskania przestrzeni wynika również z tego, że wcześniej oglądaliśmy scenę, która tak bardzo ograniczyła możliwości Beatrix.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
