Trening Beatrix u Pai Meia w filmie Kill Bill

Trening Beatrix u Pai Meia w filmie Kill Bill: Vol. 2 pojawia się w chwili, gdy bohaterka musi odzyskać inicjatywę. Zamknięta w trumnie wspomina okres, w którym również nie potrafiła poradzić sobie z trudnością, korzystając z posiadanych już umiejętności. Film wraca więc do nauki: spotkania z mistrzem, który nią gardzi, prób, którym nie od razu potrafi sprostać, i wytrwałości, która ostatecznie zmienia jej reakcję.

Sekwencja ukazuje doświadczoną wojowniczkę w roli uczennicy. Ta różnica ma znaczenie, ponieważ widz zna już jej zwycięstwa. Wspomnienie pokazuje błędy, ból i zależność, które nie znalazły się w jej skutecznej prezentacji. Jej sprawność zyskuje historię wcześniejszych prób.

Relacja z Pai Meiem budowana jest za pomocą poleceń, reakcji i powtarzanych zadań. Montaż skraca czas nauki i zachowuje te chwile, które pozwalają dostrzec zmianę. Gdy narracja wraca do uwięzienia, wyuczona umiejętność łączy oba okresy i sprawia, że wspomnienie ma natychmiastowe konsekwencje.

Rozdział 8 i spotkanie z mistrzem

The Cruel Tutelage of Pai Mei to tytuł ósmego rozdziału. Zaczyna się rozmową Billa i Beatrix przy ognisku o mistrzu. Opowieść przygotowuje spotkanie, przywołując reputację Pai Meia: zanim zobaczy go w roli nauczyciela, uczennica słyszy historię przedstawiającą go jako kogoś niezwykle potężnego i niebezpiecznego. Bill przekazuje ten obraz, opierając się na własnych doświadczeniach i opowieściach o jego legendzie.

W chronologii Kill Billanauka ta odbywa się przed ciążą, kaplicą i zemstą. Jej miejsce w montażu pozwala odkryć ją dopiero po tym, jak widzieliśmy Beatrix działającą z wielką pewnością siebie. Zmiana kolejności modyfikuje pytanie, które stawia scena: interesuje nas, jak zdobyła i zachowała tę umiejętność właśnie wtedy, gdy wydaje się, że ją utraciła.

Bill ułatwia jej dostęp do mistrza, ale to ona musi udowodnić, że zasługuje na jego akceptację. Wcześniejsza relacja Billa i Pai Meia wyjaśnia, dlaczego Bill pośredniczy w tym spotkaniu, ale nie zapewnia Beatrix specjalnego traktowania. Pai Mei ją upokarza i podważa jej umiejętności. Spotkanie pokazuje, że wcześniejsze doświadczenie nie wystarcza, by sprostać wymaganiom nowego rozmówcy.

Nierówność sił staje się widoczna podczas pierwszego starcia. Beatrix próbuje zademonstrować swoje umiejętności, a Pai Mei wyznacza próbę z pozycji przewagi, której nie potrafi jeszcze pokonać. Akcja pokazuje, kto może przerywać, poprawiać i decydować o zakończeniu. Taki rozkład sił będzie się utrzymywał także poza wymianą ciosów.

Próby, powtarzanie i przemiana uczennicy

Ćwiczenie z drewnem skupia problem, który powróci później: Beatrix natrafia na granicę swoich możliwości, nie ustaje w próbach i uczy się reagować inaczej. Epizod nie ogranicza się do pokazu umiejętności mistrza. Uwaga skupia się na kolejnych próbach Beatrix, jej trudnościach oraz różnicy między wiedzą o tym, czego wymaga Pai Mei, a zdołaniem, by to wykonać.

Kolacja przedłuża konsekwencje wysiłku. Obolałe dłonie utrudniają posługiwanie się pałeczkami, a Pai Mei nie pozwala jej jeść palcami. Codzienna czynność również podlega tej samej władzy co trening. Scena rozciąga dyscyplinę na czas odpoczynku i pokazuje, że uczennica nie może sama decydować, kiedy przestanie przestrzegać zasad.

Montaż wybiera kolejne próby i zadania, by uwidocznić postępy. Powtarzanie tej samej czynności pozwala porównywać rezultaty, a przeplatanie jej innymi zadaniami sprawia, że nauka nie wygląda na nagłe, pojedyncze zwycięstwo. Beatrix poświęca coraz więcej czasu ekranowego na ćwiczenia, a początkowa przewaga mistrza przestaje być jedyną informacją porządkującą sekwencję. Zaczynamy śledzić to, co udaje się osiągnąć jej.

Surowość Pai Meia obejmuje pogardę i upokorzenia. Skuteczność przypisywana przez opowieść niektórym metodom nauczania współistnieje z takim traktowaniem. Film przedstawia nierówną relację: on narzuca kryteria, a ona ponosi ich konsekwencje. Odczytanie postępów Beatrix jako automatycznej aprobaty dla wszelkich nadużyć zacierałoby część widocznych doświadczeń związanych z nauką.

W wywiadzie dla Quint z Ain't It Cool News z 2003 roku Gordon Liu wyjaśnił, że wolał zagrać Pai Meia ze względu na porozumienie i możliwości dramatyczne, jakie łączyły go z postacią graną przez Umę Thurman. Tę interakcję widać w kontraście między jego wymaganiami a reakcjami uczennicy: gra obojga pozwala śledzić frustrację, opór i wytrwałość w kolejnych próbach fizycznych.

Co się zmienia, gdy wspomnienie powraca do teraźniejszości

Powrót do pogrzebania Beatrix żywcem przywołuje działanie związane z drewnem. Podobieństwo łączy dwie sytuacje o odmiennych celach: spełnienie wymagań mistrza i wydostanie się z uwięzienia. Beatrix może wykorzystać to, czego się nauczyła, gdy nie ma już obok niej osoby wyznaczającej warunki próby. Nauka stała się częścią jej własnych umiejętności.

Wspomnienie zmienia również pozycję widza. Na początku uwięzienia scenę dominuje fizyczne ograniczenie. Po nauce ta sama przestrzeń kryje możliwość, do której opowieść zdążyła nas przygotować. Rozwiązanie zależy od dostrzeżenia związku między obrazami; dlatego powrót do teraźniejszości może posuwać akcję naprzód bez ponownego wyjaśniania całej lekcji.

Ta konstrukcja łączy pamięć z decyzją podejmowaną w danej chwili. Nielinearna narracja zachowuje przeszłość do momentu, gdy jej konkretny fragment okazuje się istotny. Oczekiwanie na wydostanie się z pułapki przedłuża się, podczas gdy widz uczy się rozpoznawać, co może to umożliwić.

W 2003 roku Robert Richardson wyjaśnił Johnowi Pavlusowi z American Cinematographer, że odtworzył zniszczenia charakterystyczne dla starych kopii filmów kung-fu, wykonując kolejne kopie metodą fotochemiczną. W sekwencji treningowej zastosowano tę technikę, by uzyskać fakturę, na której zależało Tarantinowi.

Ta decyzja nadaje wspomnieniu odrębną formę. Zmianie epoki towarzyszy zmiana sposobu przedstawienia ciał i ich wysiłku. Epizod można rozpoznać jako osobny fragment, choć Beatrix nadal należy do tej samej historii. Jego odrębny charakter daje też miejsce na rytm prób, przerwy narzucane przez mistrza i starania uczennicy.

Warto rozróżnić dwa zadania, które zbiegają się w tych obrazach: pokazanie, że Beatrix wciąż musi się uczyć, oraz precyzyjne wykonanie sceny, która pozwala to ukazać. Thurman odgrywa błędy i trudności swojej postaci w ramach zaplanowanej gry aktorskiej. Rezultat zależy od tego, czy widz dostrzeże niepowodzenia uczennicy i czy późniejsze zmiany pozwolą mu zauważyć jej postępy.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach