Paula Schultz to nazwa grobu, w którym Beatrix zostaje pogrzebana żywcem. Film wykorzystuje cudzą tożsamość jako tytuł rozdziału, ale nie przedstawia biografii kobiety pochowanej w tym miejscu.
Grób z imieniem i nazwiskiem, który ma ukryć czyjąś śmierć
Nazwisko Paula Schultz pełni najpierw bardzo konkretną funkcję narracyjną: wskazuje miejsce. Budd może odwołać się do tego grobu, a inni bohaterowie mogą go odnaleźć dzięki nagrobkowi. Beatrix zostaje zamknięta w grobie, którego publiczna tożsamość należy do kogoś innego. Napis pozostaje widoczny, podczas gdy żywe ciało, które właśnie ukryto pod nim, pozostaje niewidoczne.
To rozdzielenie nazwiska od osoby pochowanej wzmacnia poczucie zniknięcia. Grób zwykle pozwala rozpoznać zmarłego; tutaj umożliwia ukrycie kogoś bez ujawniania jego obecności. Bohaterka nie ma własnego miejsca nawet w śmierci, którą szykują jej wrogowie. Cudze nazwisko podkreśla tajny charakter kary i rozdźwięk między tym, co widać na powierzchni, a tym, co dzieje się pod nią.
Tytuł rozdziału nadaje Pauli znaczenie, którego nie ma jej fizyczna obecność. Nie staje się nową bohaterką ani nie otrzymuje rozbudowanej historii. Jej nazwisko wyznacza ramy doświadczenia Beatrix. Ten wybór tworzy intrygującą osobliwość: narracja zatrzymuje się przy drugorzędnej tożsamości właśnie wtedy, gdy życie bohaterki zdaje się dobiegać końca.
Nawiązanie filmowe i jego granice
Istnieje film z 1968 roku zatytułowany The Wicked Dreams of Paula Schultz, w reżyserii George’a Marshalla. Zbieżność nazwiska odnotowano w zestawieniach nawiązań w Kill Bill. To filmowe skojarzenie, a nie więź rodzinna między bohaterami. Rozpoznanie nazwiska zaczerpniętego z innego dzieła lub przywołującego je nie oznacza, że należy uznać tamto dzieło za dosłowną część fabuły.
Zastąpienie nawiązania do snów samotnym grobem zmienia również ton. Nazwisko może działać jak znaleziona w pamięci kina fraza, wykorzystana ponownie w znacznie mroczniejszym kontekście. Taka interpretacja wyjaśnia aluzję, nie wymyślając Pauli życiorysu. Artykuł o pogrzebaniu Beatrix opisuje fizyczny i dramatyczny przebieg tej sceny, która tutaj ma znaczenie tylko ze względu na napis na nagrobku.
Obiekt ma więc dwa czytelne poziomy: w świecie przedstawionym jest nagrobkiem, a poza nim nazwiskiem mogącym przywołać skojarzenie. Pomieszanie tych poziomów prowadziłoby do szukania wyjaśnienia biograficznego tam, gdzie film przedstawia przede wszystkim miejsce i grę nawiązaniami.
Dlaczego nie można twierdzić, że była żoną Kinga Schultza
Wspólne nazwisko z Kingiem Schultzem, bohaterem filmu Django, stało się podstawą popularnego skojarzenia. Jednak Kill Bill nie przedstawia Pauli jako jego żony, a sama zbieżność nazwisk nie wystarcza, by to udowodnić. Nie należy opisywać tej relacji tak, jakby była faktem potwierdzonym przez oba filmy.
Aby ustalić taką relację, potrzebne byłyby dodatkowe dowody: możliwa do zweryfikowania wypowiedź, wyraźne nawiązanie w fabule albo dokumentacja produkcyjna łącząca te tożsamości. Możliwość dopasowania dat lub wyobrażenia sobie historii, która rozegrała się pomiędzy wydarzeniami, nie jest równoznaczna z potwierdzeniem. Nie wystarczy też to, że Tarantino nawiązuje do postaci z innych filmów.
teoria o Kingu i Pauli Schultz zasługuje na osobne omówienie, ponieważ wymaga porównania dzieł i oceny argumentów. Tutaj odpowiedź może pozostać bardziej ograniczona: nagrobek nie dowodzi pokrewieństwa. Osoby, które trafiły tu z przewodnika po Django powinny odróżnić rozpoznane nazwisko od informacji, które rzeczywiście przekazuje Kill Bill.
Brak szczegółowej biografii nie uniemożliwia analizy znaczenia nazwiska. Paula Schultz sprawia, że miejsce uwięzienia łatwo zapamiętać, pozwala mówić o nim na odległość i dodaje cudzą tożsamość do groźby zniknięcia. Funkcje te są obecne w scenie nawet wtedy, gdy odrzuci się jakiekolwiek pokrewieństwo z bohaterem innego filmu.
Wróć do przewodnika po Kill Bill.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
