Bill, grany przez Davida Carradine’a, dowodzi Oddziałem Śmiercionośnych Żmij i jest głównym antagonistą Kill Bill. Jego relacja z Beatrix obejmuje trzy role, które ostatecznie stają się źródłem konfliktu: był jej szefem, kochankiem i ojcem jej córki B.B. Zlecony przez niego atak na Beatrix sprawia, że dawne więzi stają się początkiem zemsty.
Jego władza opiera się na czymś więcej niż umiejętność walki. Bill ma kontakty, ułatwia dostęp do mistrzów i potrafi pokierować rozmową. Może być cierpliwy, uważny i czuły, zachowując jednocześnie inicjatywę w kwestii tego, co ma zrobić druga osoba. Ta kombinacja pozwala zrozumieć zarówno to, dlaczego Beatrix go pociągał, jak i niebezpieczeństwo pozostawania pod jego władzą.
Bill opiekuje się także B.B. Ojcostwo wprowadza do jego portretu codzienne gesty, ale nie rozwiązuje konfliktu z matką dziewczynki. Bill potrafi nawiązać czułą relację, a zarazem próbować decydować o tym, jakie życie ma wieść osoba, która chce się od niego oddzielić.
Bill sprawuje władzę, odwołując się do zażyłości. Zna umiejętności swoich zabójców i część ich osobistych historii; wie, co im powiedzieć, by skupić ich uwagę lub wywołać reakcję. Ta bliskość pozwala mu występować w roli doradcy, nawet gdy decyzja, którą chce narzucić, służy przede wszystkim jego własnym interesom.
Mentor, który kontroluje dostęp do wiedzy
Jego relacja z Beatrix obejmuje realną pomoc. Dawna więź Billa z Pai Mei pozwala mu przedstawić ją mistrzowi i uprzedzić o warunkach nauki. Bill zna osobę, której ją powierza, i przygotowuje to spotkanie. Przyjęcie jego wskazówek otwiera przed nią możliwość zdobycia umiejętności, co będzie miało konsekwencje znacznie później.
Ta rola stanowi konkretną podstawę jego paternalizmu. Bill może pamiętać, czego ją nauczył, komu ją przedstawił i co wie o jej umiejętnościach. Problem pojawia się wtedy, gdy zmienia to doświadczenie w trwałe prawo do decydowania za nią. To, że przyczynił się do jej wyszkolenia, nie daje mu prawa, by nadal trzymać ją na swoich usługach.
O jego przeszłości dowiadujemy się także za pośrednictwem Estebana Vihaia, jednej z postaci pełniących wobec niego rolę ojca. Beatrix zwraca się do niego, by odnaleźć Billa, dzięki czemu dawne relacje Billa z innymi ludźmi nadal wpływają na teraźniejszość. Szef należy do sieci powiązań, która wzmacnia jego wpływy, ale zarazem pozwala jego przeciwniczce się do niego zbliżyć.
Film pokazuje jego kunszt walki tylko w krótkiej scenie. Przez większą część opowieści widzimy raczej zasięg jego decyzji: inni bohaterowie działają, składają raporty lub przerywają to, co robili, ponieważ Bill interweniuje. Zdolność wywoływania takich reakcji umacnia jego pozycję szefa, zanim sam musi jej bronić.
Zazdrość i roszczenie do decydowania za Beatrix
W spotkaniu przed masakrą w kaplicyBill zastaje Beatrix, gdy przygotowuje się do ślubu i życia poza jego światem. Sytuacja uświadamia mu, że podjęła decyzje bez jego udziału. Podczas rozmowy potrafi zachować uprzejmość i wysłuchać jej wyjaśnień; później bierze udział w ataku na tę samą kobietę. Ta zmiana każe oceniać jego czyny, a nie tylko życzliwość, z jaką się prezentuje.
W kwestionariuszu Buena Vista International z kwietnia 2004 roku, przytoczonym przez Phase9, Tarantino wskazał, że konflikt wyrósł z miłosnej relacji Billa i Beatrix. Wspólna przeszłość wyjaśnia, dlaczego ich rozmowy zachowują intymny charakter, nawet gdy są po przeciwnych stronach. Bliskość nie oznacza, że oboje chcą wrócić do dawnego związku.
Zazdrość Billa wiąże się z utratą kontroli: Beatrix może wybrać innego partnera, inne zajęcie i przyszłość, w której on nie będzie najważniejszy. Na to rozstanie odpowiada przemocą, którą sam wybiera. Poczucie porzucenia pomaga zrozumieć, jak usprawiedliwia swoje postępowanie, ale nie sprawia, że atak staje się nieuniknioną reakcją.
To samo roszczenie powraca, gdy Bill próbuje określić, kim jest Beatrix. Monolog o Supermanie pozwala mu przedstawić tożsamość zabójczyni jako coś, od czego Beatrix nie może się uwolnić. W ustach Billa wiedza o jej talencie staje się argumentem na rzecz odebrania wartości życiu, które chce wybrać. Porównanie odzwierciedla jego stronnicze stanowisko w tej dyskusji.
Dialog z Buddem przedstawia inną perspektywę odpowiedzialności grupy. Brat Billa dostrzega powody, dla których Beatrix chce się zemścić. Ta uwaga każe przestać postrzegać ją wyłącznie jako nadciągające z zewnątrz zagrożenie i przypomina o wcześniejszej krzywdzie. Bill musi zmierzyć się z konsekwencjami napaści, którą sam zainicjował.
Ojcostwo nie zmienia sposobu, w jaki sprawuje władzę
Bill dzieli z B.B. zabawy, posiłki i rozmowy, które pokazują ich codzienną relację. Nie ogranicza się do przywoływania córki w argumentach: dziewczynka traktuje go jak obecnego w jej życiu ojca. Ta zażyłość zmienia odbiór antagonisty, umieszczając go w domu i codziennej rutynie opieki.
Dla Beatrix odkrycie tej więzi oznacza poznanie części życia córki, które toczyło się bez niej. Bill ma przewagę, bo zna historię rodziny, którą matka dopiero musi odtworzyć. Podczas spotkania trzeba poświęcić uwagę dziewczynce, choć konflikt między dorosłymi pozostaje nierozwiązany.
Kiedy zostają sami, użycie serum prawdy, fikcyjnej substancji, pokazuje, jak daleko Bill posuwa się w próbie kontrolowania rozmowy. Narzuca warunki, na jakich Beatrix ma odpowiadać. Spokój, z jakim zadaje pytania, nie sprawia, że przesłuchanie odbywa się dobrowolnie: emocjonalna bliskość współistnieje tu z wymuszonym działaniem skierowanym przeciwko niej.
W zakończeniu Kill Bill: Vol. 2różne relacje Billa z Beatrix pozostają obecne. Potrafi ją rozpoznać, okazać czułość i ujawnić swoją wrażliwość, nie przestając odpowiadać za to, co zrobił. Portret zachowuje te cechy jednocześnie. Zrozumienie, dlaczego Beatrix była związana z Billem, pozwala pojąć, co oznacza uwolnienie się od niego — a także pokonanie szefa, od którego była zależna.
David Carradine powiedział K. J. Doughtonowi z Nitrate Online, że Tarantino zachęcał go, by oparł się na własnej osobowości, zamiast budować postać tak, jak zwykle to robił. Aktor wiązał to podejście ze znajomością wcześniejszych ról Carradine’a przez reżysera. Jego wypowiedź pomaga zrozumieć jedną z decyzji aktorskich: Bill nie musi nieustannie podkreślać swojej groźności wyrazistym gestem.
Carradine wyjaśnił również, że prezentacja postaci miała najpierw budować oczekiwanie okrucieństwa, zanim widz zobaczy kogoś, kto potrafi być ujmujący. Odstęp między tymi dwoma wrażeniami ma znaczenie: gdy Bill pokazuje się od bardziej przystępnej strony, widz zna już konsekwencje jego rozkazów. Kreacja aktorska może dodawać mu uroku, nie zacierając tej wiedzy.
Uprzejmość postaci sprawia, że trzeba uważnie słuchać treści każdej wypowiedzi. Ostrzeżenie, wspomnienie czy zwierzenie mogą budować intymność, a zarazem służyć wywieraniu nacisku. Siła kreacji Carradine’a polega na tym, że pozwala tym funkcjom współistnieć w tym samym tonie.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
