Esteban Vihaio, grany przez Michaela Parksa, przyjmuje Beatrix w filmie Kill Bill: Vol. 2, gdy szuka ona miejsca pobytu Billa. Jego rola obejmuje dwa zadania: podanie adresu i skierowanie bohaterki do kogoś, kto poznał jej dawnego szefa na długo przed zemstą. Wizyta upływa na pytaniach, wspomnieniach i komplementach, które opóźniają przekazanie Beatrix najpilniejszej informacji.
Postać mówi z perspektywy kogoś, kto dobrze zna Billa i ma władzę we własnym otoczeniu. Życzliwość wobec gościni idzie w parze z komentarzami, które ujawniają, jak ocenia przemoc wobec kobiet. Słuchając go, trzeba zwracać uwagę zarówno na to, co opowiada, jak i na sposób, w jaki przedstawia swoje osądy.
Esteban ułatwia ponowne spotkanie, kierując się lojalnością wobec Billa. Rozmowa daje Beatrix potrzebne wskazówki, ale także wątpliwe wyjaśnienie, dlaczego jej pomaga. Informator mówi jak ktoś przyzwyczajony do tego, że znajomość drugiej osoby pozwala mu interpretować jej pragnienia.
Mężczyzna, który znał Billa od dzieciństwa
Beatrix zalicza Estebana do grona ojcowskich postaci, które pojawiły się w życiu Billa. Był przyjacielem jego matki i znał go od dzieciństwa. Gdy mówi o nim jak o synu, wyraża przywiązanie, które wpłynie na jego odpowiedź dla gościni. Ta osobista więź wyjaśnia, dlaczego przyszła go odszukać.
Przedstawienie postaci przybliża także jej środowisko: Esteban był sutenerem, który przez dziesięciolecia prowadził burdel w meksykańskim Acuñi. Według Beatrix sprawował władzę nad Acuña Boys, grupą złożoną z synów kobiet pracujących w lokalu. Bliska relacja Billa z tym mężczyzną wprowadza więź uczuciową do świata wyzysku. Sama rola ojcowskiej postaci nie czyni jeszcze jego wartości godnymi podziwu.
Esteban wspomina, że zabrał małego Billa na film „Listonosz zawsze dzwoni dwa razy” i że chłopiec był zafascynowany Laną Turner. Przedstawia tamten zachwyt jako początek upodobania Billa do blondynek. W ten sposób opowiada o dzieciństwie Billa: sprowadza dorosłą relację do powtarzania znanego upodobania i traktuje Beatrix jako potwierdzenie wspomnienia. Stawia się tym samym w pozycji kogoś, kto już wie, co dzieje się z jego podopiecznym.
Dlaczego mówi Beatrix, gdzie jest Bill
Esteban prosi, by rozmawiać po angielsku, i kieruje rozmowę na interesujące go tematy. Gościni musi ponowić pytanie, gdy już go wysłucha. Dla Beatrix Kiddo, podtrzymywanie rozmowy jest praktyczne: osoba, która może wskazać jej drogę, chętnie rozmawia, choć narzuca własne tempo. Jej życzliwe odpowiedzi podtrzymują kontakt, podczas gdy Beatrix wraca do powodu swojej wizyty.
Podając miejsce pobytu Billa, Esteban wyjaśnia, że pomaga, bo tego właśnie chciałby Bill. Beatrix podważa to wyjaśnienie. Esteban odpowiada, myśląc o ich przyszłym spotkaniu. Jego deklarowany motyw stawia Billa w centrum decyzji, choć bezpośrednią beneficjentką jest kobieta, która chce go zabić. Pomoc może służyć sprzecznym interesom, nawet jeśli rozmówcy ich nie podzielają.
Esteban wypowiada się w imieniu Billa z pewnością, którą daje mu bliska znajomość. Jego słowa są interpretacją bliskiego mu człowieka, a nie poleceniem, które — jak pokazuje film — Bill mu przekazał. Informacja o miejscu pobytu pozwala kontynuować podróż; towarzyszące jej wyjaśnienie każe wyobrazić sobie przybycie, podczas którego gospodarz także może czegoś oczekiwać od gościni.
Uprzejmość i prawo do karania
Esteban przedstawia oszpecenie Beatrix jako łagodniejszą odpowiedź niż strzał Billa. Jego porównanie nadal zakłada ukaranie jej: zmienia stopień wyrządzonej krzywdy, ale nie podważa jego prawa do decydowania o niej. Marie-Pierre Huillet analizuje tę sprzeczność między wyrafinowaniem a okrucieństwem w swojej pracy z 2017 roku poświęconej kinu Tarantino.
Ten komentarz konkretnie pokazuje przemoc wpisaną w jego sposób myślenia. Zdaniem Estebana skrzywdzenie kobiety może być częścią uprzejmej rozmowy. Serdeczne przyjęcie i komplementy pod adresem Beatrix idą w parze z osądzaniem jej w sposób, który przedkłada to, co mężczyzna mógłby jej zrobić, nad to, czego ona sama doświadczyła. Przekazanie jej przydatnej informacji nie zmienia tej postawy.
Michael Parks utrzymuje ten sam ton, przechodząc od komplementu do hipotetycznej kary. Okrutna uwaga pada w tej samej rozmowie, co uprzejmości gospodarza. Dzięki temu nie da się łatwo podzielić Estebana na dwie wygodne wersje: czarującą i brutalną. Beatrix potrzebuje jego odpowiedzi, a widz może dostrzec przydatność jego pomocy, nie przyjmując zarazem kryteriów, którymi kieruje się, oferując ją.
Cinemateca Portuguesa wymienia Michaela Parksa jako Earla McGrawa w Vol. 1 i Estebana Vihaia w Vol. 2. To dwie różne postacie grane przez tego samego aktora, którego zmiany głosu, wyglądu i rytmu pozwalają rozpoznać je już przy pierwszym wystąpieniu. W roli Estebana powolna kadencja wydłuża przerwę między pytaniem gościni a odpowiedzią, na którą czeka.
Tarantino wyjaśnił w 2013 roku „Los Angeles Times”, że napisał tę scenę, choć sądził, iż długość scenariusza uniemożliwi jej nakręcenie. Epizod daje własną przestrzeń postaci, która pojawia się blisko finału. Naprzemienne wypowiedzi bohatera i odpowiedzi Thurman podtrzymują uwagę bez dodawania kolejnego starcia fizycznego. Parks może rozwijać wspomnienie, podczas gdy Beatrix próbuje wrócić do nierozwiązanej sprawy; różnica tempa sprawia, że oczekiwanie staje się wyczuwalne. Dzięki temu scena nadaje prośbie o wskazanie drogi czas trwania i relację między aktorami, których zabrakłoby przy zwykłym przejściu do kolejnej lokacji.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
