Pojedynek Beatrix Kiddo i O-Ren Ishii w zaśnieżonym ogrodzie nadaje starciu z „Kill Bill: Vol. 1” inny wymiar. Po przedarciu się przez restaurację pełną przeciwników Beatrix dociera do kobiety, której szukała. Otwarta przestrzeń oddziela obie wojowniczki od wcześniejszego zgiełku i pozwala obserwować, ile czasu każda z nich potrzebuje, by się zbliżyć, zaatakować i ponownie ocenić przeciwniczkę.
Śnieg i cisza ogrodu sprawiają, że scena jest rozpoznawalna, zanim pojawią się jakiekolwiek odniesienia do kina. Biel otoczenia sprawia, że postacie są wyeksponowane, a dzielący je dystans staje się widoczną częścią zagrożenia. Kolejny ruch może nastąpić po chwili oczekiwania, którą widz ma czas odczuć.
Zmienia się również relacja między przeciwniczkami. O-Ren musi zrewidować pogardę, z jaką traktuje Beatrix, gdy ta udowadnia swoje umiejętności. Do tego uznania dochodzi w trakcie walki, która nadal może zakończyć się śmiercią. Sposób zwracania się do rywalki i decyzja o kontynuowaniu walki nabierają własnego znaczenia.
W międzynarodowej wersji „Kill Bill: Vol. 1” w reżyserii Quentina Tarantino, która miała premierę w 2003 roku, ogród staje się miejscem finałowego starcia z O-Ren. Sekwencja łączy krótkie ataki z chwilami obserwacji. Uwaga przenosi się z liczby przeciwników na to, co dzieje się między dwiema osobami oddalonymi od siebie o kilka kroków.
Dystans między dwiema walczącymi
Walka w Domu Błękitnych Liści zmuszała Beatrix do reagowania na zagrożenia nadchodzące z różnych stron. W ogrodzie może dostrzec przeciwniczkę bez wypatrywania jej w tłumie. Zagrożenie łatwiej rozpoznać, ale można też dłużej je przewidywać: obie wiedzą, skąd nadejdzie atak.
Kadry obejmujące obie kobiety pokazują przestrzeń, która wciąż je dzieli. Ten dystans ma równie duże znaczenie jak bliskość mieczy. Gdy ruszają naprzód, widać, z czego rezygnują: z pozycji, z której mogły obserwować, zanim same naraziły się na niebezpieczeństwo. Zbliżanie się ma swój przebieg, którego nie da się rozciągnąć w czasie przy szybkim ciosie.
Żółty strój Beatrix i białe kimono O-Ren sprawiają, że ich sylwetki wyróżniają się na śniegu. Plamy krwi zmieniają tę kompozycję, w miarę jak walka przynosi kolejne rany. Otoczenie zachowuje uporządkowany wygląd, podczas gdy wojowniczki zbierają obrażenia; kontrast pozwala śledzić cenę starcia bez wprowadzania nowych przeciwników.
O-Ren rani Beatrix Kiddo podczas starcia. Obrażenia nie pozwalają uznać jej wcześniejszego natarcia za gwarancję nietykalności. Film może tu zatrzymać się na trudnościach z kontynuowaniem walki, ponieważ Beatrix ma przed sobą tylko jedną przeciwniczkę. Czas, który upływa do następnej wymiany ciosów, sprawia, że rana pozostaje w pamięci, gdy miecze znów ruszają.
Klaśnięcia, gitara i bambusowe uderzenia
Wykaz albumu opublikowany przez Warner Music wymienia Santa Esmeraldę i utwór Don't Let Me Be Misunderstood oraz Meiko Kaji i utwór The Flower of Carnage. To dwa wykonania, które pełnią w sekwencji różne funkcje.
Ken Garner w swoim opracowaniu zamieszczonym w Popular Music and the New Auteur (2013) umiejscawia na początku walki instrumentalny fragment wersji Santa Esmeraldy. Opisuje klaśnięcia, instrumenty perkusyjne i motywy gitary akustycznej: film wybiera właśnie ten fragment z płyty.
Powtarzający się rytm podtrzymuje napięcie, gdy postacie szykują się do walki. Pulsowanie trwa, choć miecze jeszcze się nie zderzają. Dzięki tej różnicy groźba może wybrzmieć dłużej: muzyka posuwa się naprzód, a na kolejny atak trzeba jeszcze poczekać.
W momentach bez muzyki słychać bambusową fontannę. Zbiornik napełnia się wodą, przechyla, opróżnia i wraca do pierwotnego położenia. Ten cykl wprowadza do ogrodu słyszalny rytm powtórzeń.
Pauzy pozwalają jednocześnie słuchać i obserwować. Kamera może skupić uwagę na postawie lub spojrzeniu, nie wymagając kolejnego ciosu. Dzięki temu w walce pojawiają się chwile, w których przeciwniczki zdają się oceniać to, co właśnie się wydarzyło, zanim zdecydują, jak kontynuować.
Uznanie ze strony O-Ren i piosenka w finale
O-Ren Ishii zaczyna od podważenia umiejętności Beatrix w posługiwaniu się japońskim mieczem. Jej szyderstwo ma przedstawić przeciwniczkę jako intruza naśladującego coś, czego nie rozumie. Gdy O-Ren zostaje zraniona, przeprasza za swoje zachowanie. Zmienia zdanie o rywalce, kiedy przekonuje się, na co ją stać.
Beatrix przyjmuje przeprosiny, a obie kontynuują walkę. Ta wymiana pokazuje, jak daleko sięga ich wzajemny szacunek: O-Ren uznaje wojowniczkę, którą ma przed sobą, ale żadna z nich nie rezygnuje ze starcia. Uprzejmość staje się częścią relacji, która nadal jest śmiertelnie niebezpieczna. Dlatego pauza wprowadza między ataki kolejną decyzję, zamiast zapowiadać pojednanie.
Uznanie trwa aż do ostatniego ciosu. Wtedy O-Ren przyznaje, że Beatrix ma miecz Hattoriego Hanzo. Jej ostatnia ocena potwierdza coś, w co wcześniej wątpiła, gdy sama zdążyła już odczuć tego skutki. Ta uwaga sprawia, że O-Ren zachowuje własny głos w chwili porażki i aż do finału pozostaje skupiona na rywalce.
Garner umiejscawia piosenkę Kaji w chwili porażki i śmierci O-Ren. Wejście wokalu przenosi uwagę na konsekwencje walki. Fragment instrumentalny towarzyszył jej początkowi; teraz śpiew podtrzymuje ciągłość obrazów po zakończeniu starcia.
Mark Ulano opowiedział Salowi Petrosino i Angie Wojak o pochodzeniu dźwięku fontanny w wywiadzie opublikowanym przez School of Visual Arts w marcu 2024 roku. Yôhei Taneda, scenograf, uprzedził go, że instalacja będzie hałasować, i zaproponował jej wyłączenie, gdy znajdzie się poza kadrem.
Ulano wolał jej posłuchać. Zainteresowało go jej muzyczne brzmienie i zaproponował, by znaleźć dla niego zastosowanie. Tarantino później zwrócił uwagę na ten dźwięk podczas przygotowywania ruchów do sceny i również zareagował entuzjastycznie. W ten sposób wykorzystano fizyczną cechę scenografii, którą początkowo uznano za coś, co można wyciszyć.
Ta historia pokazuje konkretną współpracę między scenografią, dźwiękiem i reżyserią. Taneda stworzył element, który działał; Ulano wsłuchał się w odgłosy, jakie wydawał w ruchu; Tarantino włączył go do pracy nad sceną. Wsłuchanie się w przestrzeń poszerzyło możliwości tego obiektu, zanim trafił do montażu.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
