Beatrix i Elle Driver: walka w przyczepie

Walka Beatrix i Elle Driver w filmie „Kill Bill: Vol. 2” rozgrywa się między dwiema rywalkami w przyczepie Budda. Miejsce wpływa na przebieg starcia: niemal nie pozwala nabrać dystansu, domowe przedmioty przeszkadzają, a mieczami trudno manewrować. Śmiertelne zagrożenie przeplata się z niewygodą dwóch kobiet próbujących zdobyć przewagę w mieszkaniu zbyt małym na ich starcie.

Scena rozpoczyna się w sytuacji, którą Elle uważa za rozstrzygniętą. Budd uznał Beatrix za martwą, a wizyta Elle ma związek z mieczem, który jej odebrał. Powrót protagonistki burzy to poczucie bezpieczeństwa i zamienia miejsce wymiany w przestrzeń bezpośredniej walki.

Tempo sekwencji zmienia się, gdy przeciwniczki zaczynają rozmawiać o Pai Mei. Rozmowa dodaje do walki kolejny powód do urazy i przygotowuje jej finał. Beatrix zwycięża, pozbawiając Elle jedynego pozostałego jej oka, ale oszczędza jej życie. Ta różnica między ukazaną porażką a tym, co może wydarzyć się później, wyznacza granicę zakończenia sceny.

W tym epizodzie „Kill Bill: Vol. 2” z 2004 roku Quentin Tarantino splata dwa działania, które doprowadziły do tej samej przyczepy: powrót Beatrix i wizytę Elle. Spotkanie niweczy przewagę, którą, jak sądziła Elle, zdobyła, zanim jej rywalka ponownie się pojawiła.

Spotkanie po śmierci Budda

Beatrix wraca po tym, jak przeżyła pogrzeb zorganizowany przez Budda. Widzowie wiedzą, że ocalała, podczas gdy Elle działa w oparciu o niepełne informacje. Ta różnica przygotowuje grunt pod starcie: kobieta, którą Elle uważa za wyłączoną z konfliktu, za chwilę stanie z nią twarzą w twarz. Dla jednej z postaci spotkanie zaczyna się od zaskoczenia, choć widz już się go spodziewa.

Elle zabiła Budda za pomocą czarnej mamby ukrytej w walizce. Gdy Beatrix wraca, tamta umowa zdążyła już zakończyć się kolejną zdradą. Elle ma miecz odebrany Beatrix, ale przed sobą jego właścicielkę. Przedmiot, który Elle spodziewała się zabrać, staje się częścią ich starcia.

Gwałtowny początek zmusza Elle do reakcji. Beatrix mierzy się z przeciwniczką, która potrafi oddawać ciosy i walczyć o pozycję, z której mogą kontynuować atak. Początkowa przewaga zmienia się w trakcie sekwencji. Każdy ruch w przyczepie może dać drugiej z nich okazję do przejęcia inicjatywy.

Miecze i domowe przedmioty w ciasnej przestrzeni

Daryl Hannah wyjaśniła w wywiadzie dla Buena Vista International, opublikowanym przez Phase9 w 2004 roku, że pojedynek miał się rozegrać na pustyni. Tarantino postanowił przenieść go do przyczepy i zmienić w chaotyczną bójkę.

Ściany i meble sprawiają, że każdy ruch wpływa na otoczenie. Scena pokazuje dwie walczące, które potrafią wytrzymać ciosy, ale mają niewiele miejsca, by się odsunąć. Bliskość pozwala przejść od ciosu do szamotaniny, a potem do kolejnego zderzenia. Chaos podtrzymuje ciągłość wysiłku: przerwy zmieniają pozycję rywalek, ale nie oddalają zagrożenia.

W wywiadzie dla Buena Vista International opublikowanym przez Phase9, również w 2004 roku, Uma Thurman zwróciła uwagę na komizm próby stoczenia pojedynku na miecze w miejscu, gdzie ledwo było dość przestrzeni, by je dobyć. Przeszkoda utrudnia gest, który zwykle zapowiada dominację. Tutaj posiadanie imponującej broni nie daje automatycznie miejsca potrzebnego, by jej użyć.

Pojawienie się katany, którą zachował Budd pozwala Beatrix odpowiedzieć Elle innym mieczem. Przedmiot zaspokaja pilną potrzebę i ujawnia, że deklarowane przez Budda zaangażowanie było pozorne. Jego przeszłość wciąż wpływa na scenę za pośrednictwem czegoś, co zostawił w domu, choć sam nie może już w niej uczestniczyć.

Domowe przedmioty pozwalają też zmieniać ton sceny. W wywiadzie dla IGN z 2003 roku, przytoczonym przez Michaela Boyle’a w SlashFilm w 2023 roku, Tarantino powiązał odrażający aspekt walki z filmem „Jackass: The Movie”. Opowiedział o użyciu pojemnika, do którego Budd wypluwał tytoń, i którego zawartość Beatrix wylewa na Elle. Efekt łączy agresję i obrzydzenie: reakcja wynika z czegoś innego niż ból zadany ciosami.

Przeniesienie walki do łazienki sprawia, że wtargnięcie w codzienną przestrzeń prowadzi do jeszcze ciaśniejszego miejsca. Pomieszczenie każe dostrzegać jednocześnie ciała i otaczający je sprzęt. Walka może bawić trudnością poruszania się, a zarazem pozostać niebezpieczna ze względu na bliskość przeciwniczki. Montaż przeplata ciągłość ataku z reakcjami, które uwidaczniają ten dyskomfort.

Wyznanie o Pai Mei i finał

Rozmowa o Pai Mei przynosi chwilę wytchnienia przed ostatecznym rozstrzygnięciem. Elle Driver opowiada o utracie pierwszego oka i chełpi się, że zabiła mistrza, który szkolił również Beatrix. To wyznanie zmienia sens jej wyzwania: Elle wykorzystuje wspólną więź, by zranić rywalkę, a jednocześnie zapewnia, że zdoła ją pokonać.

Słowa nadają znaczenie gestowi, który rozstrzyga walkę. Beatrix pozbawia Elle jedynego pozostałego jej oka i odbiera jej możliwość dalszego pojedynku na równych warunkach. Powtórzenie motywu okaleczenia oka łączy finał z opowieścią o Pai Mei. Film skupia w krótkiej akcji odpowiedź na prowokację, która przed chwilą rozwinęła się w dialogu.

Gdy Beatrix odchodzi, Elle wciąż krzyczy i miota się. Po zakończeniu walki nadal żyje; to, co wydarzy się później, pozostaje poza sceną. Niepewność co do dalszych losów Elle wynika z tego przerwania opowieści. Beatrix opuszcza przyczepę, by kontynuować poszukiwania Billa, i zostawia rywalkę w miejscu, nad którym ta straciła kontrolę.

Podczas londyńskiej konferencji prasowej, której relację Neils Hesse przygotował dla Phase9 w kwietniu 2004 roku, Daryl Hannah wyjaśniła, że reakcja Elle po utracie oka nie była zaplanowana w choreografii. Wspominała, że w tej scenie rozbiła toaletę, uszkodziła umywalkę i strąciła drążek prysznicowy.

Ta relacja zwraca uwagę na fizyczną reakcję scenografii. Przedmioty mogą stawiać opór, ustępować lub wywoływać ruch, który aktorka musi włączyć do swojej reakcji. Energię występu widać również w tych materialnych skutkach. Otoczenie pomaga nadać wysiłkowi widoczną skalę i przedłuża jego efekty poza początkowy gest.

Hannah opisywała konkretny fragment zdjęć. Jej wspomnienie podkreśla swobodę, jaką aktorstwo może znaleźć w sekwencji akcji: choreografia porządkuje starcie, a reakcja może wprowadzić inny rodzaj chaosu. Rezultat zależy od tego, czy uda się zachować wiarygodny stan postaci, gdy jej ciało i otoczenie zdają się tracić stabilność.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach