Beatrix Kiddo, grana przez Umę Thurman, jest Panną Młodą z Kill Bill i byłą zabójczynią znaną jako Czarna Mamba. Przeżywa atak zlecony przez Billa i budzi się ze śpiączki z przekonaniem, które wyznacza kierunek jej dalszych działań: wyrównać rachunki z tymi, którzy zniszczyli przyszłość, jaką próbowała sobie zbudować. Jej umiejętności napędzają zemstę, ale film pokazuje ją także wyczerpaną, przestraszoną i zmuszoną do skorzystania z dawnych nauk.
Jej zdolność do zabijania współistnieje z pragnieniem porzucenia tego zajęcia. Konflikt wpływa na jej relację z Billem, który był jej szefem i partnerem, oraz na decyzję o wychowaniu córki z dala od tamtego świata. To, że Beatrix wraca do przemocy, samo w sobie nie dowodzi, że nigdy nie chciała odejść.
Macierzyństwo nie sprawia też, że wszystkie jej działania stają się słuszne. Troska o dzieci napotyka niewygodną granicę w krzywdzie, którą wyrządza podczas odwetu. Ta sprzeczność pozwala zrozumieć postać, która próbuje odzyskać autonomię, wykorzystując jednocześnie umiejętności zdobyte pod władzą ściganego przez siebie mężczyzny.
Bill zajmuje w historii Beatrix dwie pozycje: kieruje grupą, do której należała, i łączy go z nią intymna relacja. Kiedy próbuje od niego odejść, zrywa zarówno więź uczuciową, jak i strukturę posłuszeństwa. Z tej perspektywy jej droga może być odczytywana jako walka o prawo do decydowania o własnym życiu.
Wybór życia poza Billem
Imiona i przydomki bohaterki odzwierciedlają różne doświadczenia. Czarna Mamba to jej tożsamość zabójczyni; Panna Młoda odnosi się do napaści, której ofiarą padła, gdy miała wyjść za mąż. Beatrix Kiddo pozwala nazwać ją bez sprowadzania do którejkolwiek z tych dwóch sytuacji. Wszystkie trzy określenia współistnieją, bo przeszłość zawodowa i doznana przemoc nadal mają konsekwencje, nawet gdy Beatrix pragnie czegoś innego.
Ciąża zmienia jej priorytety i skłania ją do odsunięcia się od Billa. Ta decyzja wynika z konkretnej oceny zagrożenia, na jakie narażona byłaby jej córka w tamtym świecie. W masakrze w kaplicy Bill przemocą niszczy tę możliwość. Uczucie, które może wciąż do niej żywić, nie sprawia, że atak staje się uzasadnionym roszczeniem do niej.
Spór o to, kto ma prawo ją definiować, powraca w monologu Billa o Supermanie. Jego porównanie przedstawia zabójczynię jako kogoś, kto ma niezmienną tożsamość, której Beatrix nie mogłaby się wyrzec. To argument Billa, któremu zależy na podważeniu możliwości jej zmiany. Jej umiejętności są w świecie filmu realne; nie wynika z nich jednak obowiązek dalszego wykorzystywania ich na jego usługach.
W wywiadzie dla Buena Vista International, opublikowanym przez Phase9 w 2004 roku, Thurman opisała początek historii jako życie niemal całkowicie skupione na zemście. Wyjaśniła, że później widz odkrywa, co wcześniej dawało tej kobiecie powody do życia i co mogłoby dać je jej ponownie. Ta różnica otwiera pytanie o przyszłość bohaterki, na które samo wyeliminowanie wrogów nie daje pełnej odpowiedzi.
Wyszkolona wojowniczka, która ma swoje ograniczenia
Przygotowanie Beatrix ma znaczenie, bo jej umiejętności mają swoją historię. Trening u Pai Meia pokazuje ją jako uczennicę: przyjmuje uwagi, wkłada wysiłek i zdobywa umiejętności, z których później może korzystać bez obecności mistrza. Przemiana uczennicy w samodzielną wojowniczkę pozwala dostrzec pracę stojącą za wyczynami, które filmowy styl celowo wyolbrzymia.
Po wyjściu ze szpitala sama determinacja nie wystarcza, by jej nogi od razu zaczęły działać. Scena „Rusz dużym palcem u nogi” zmienia drobny ruch w trudne zadanie dla osoby zdolnej stawić czoła niezwykłym przeciwnikom. Ta bezbronność nadaje zemście fizyczny wymiar: zanim Beatrix ruszy w stronę wrogów, musi odzyskać zdolność samodzielnego poruszania się.
Doświadczenie nie gwarantuje jej też, że zdoła przewidzieć każdy ruch przeciwnika. Atak Budda prowadzi do pogrzebania Beatrix żywcem, gdzie wyuczona umiejętność zyskuje funkcję, której nie miała podczas treningu. Ten epizod łączy porażkę ze zdolnością do działania: Beatrix może wpaść w pułapkę, a mimo to znaleźć sposób, by się z niej wydostać. Film ukazuje obie te możliwości w ramach jednej postaci.
Macierzyństwo, ból i sprzeczny kodeks
Amanda Davis w eseju o Beatrix opublikowanym przez Rutgers interpretuje tę postać, zwracając uwagę na współistnienie wojowniczki i matki. Łączy to połączenie z oczekiwaniami dotyczącymi niezależności i opieki, jakie kieruje się wobec kobiet. W historii Beatrix wychowanie córki jest osobistym wyborem, który kłóci się z jej wcześniejszym stylem życia. Pragnienie to ma konkretne znaczenie, ale nie staje się uniwersalną definicją kobiecej tożsamości.
Przez znaczną część swojej drogi Beatrix działa w przekonaniu, że straciła córkę. Lista zemsty zawiera nazwiska osób, na których może skupić odwet za tę stratę, choć każda konfrontacja rodzi problemy, których nie da się rozwiązać samą listą celów. Doznana krzywda wyjaśnia jej gniew; skutki jego wyładowania nadal są konsekwencją jej własnych decyzji.
Jej zachowanie wobec Nikki pokazuje tę trudność. Beatrix i Vernita przerywają walkę, gdy pojawia się dziewczynka; później Vernita strzela, a Beatrix ją zabija. Nikki widzi swoją martwą matkę. W recenzji Kill Billdla ReelViews James Berardinelli kwestionuje właśnie sposób przedstawienia cierpienia dzieci. Rozejm przy dzieciach wyraża zamiar powstrzymania przemocy, który ostatecznie okazuje się niewystarczający.
Dlatego określenie jej kodeksu jako nieugiętego wymaga pewnych zastrzeżeń. Potrafi uznać, że dziewczynka powinna pozostać poza konfliktem, a mimo to doprowadzić do nieodwracalnej straty. Film nie przedstawia reguły, która gwarantowałaby niewinność każdego czynu popełnionego w imię zemsty. Widz może kibicować Beatrix w dążeniu do zadośćuczynienia, a zarazem dostrzegać, co jej pragnienie robi innym ludziom.
Ponowne spotkanie z B.B. zmienia to, co Beatrix wie i czego może oczekiwać od przyszłości. Jej córka żyje, mimo że Beatrix była pewna, iż ją straciła, i potrzebuje relacji, którą dopiero zaczynają budować. Ta więź otwiera przed Beatrix zadania niezwiązane z eliminowaniem wrogów: poznanie dziewczynki, słuchanie jej i wspólne życie na co dzień. Ta możliwość poszerza obraz bohaterki, nie wymazując tego, co się wydarzyło, ani nie rozstrzygając z góry jego konsekwencji.
Interpretacja Thurman sprawia, że Beatrix pozostaje rozpoznawalna, nawet gdy zmienia się jej postawa i sposób mówienia. Autorytet, z jakim staje naprzeciw przeciwnika, musi współistnieć z nieporadnością osoby, która się uczy, oraz z wahaniem towarzyszącym intymnej rozmowie. Dzięki tym zmianom można zauważyć, kiedy próbuje kontrolować sytuację, a kiedy emocje biorą górę nad jej zamierzeniami.
Mówiąc o przygotowaniach w wywiadzie dla Buena Vista International przytoczonym przez Phase9, aktorka podkreślała dyscyplinę i wysiłek, jaki dzieliła z zespołem sztuk walki. Wspominała także o pracy wymaganej przy komediowych scenach treningu. Jej zadaniem aktorskim było więc również pokazanie, że Beatrix w niektórych momentach brakuje wprawy.
Komizm tych potknięć urozmaica jej ekranową obecność. Thurman może na chwilę złagodzić powagę bohaterki, a potem zachować napięcie przed kolejnym spotkaniem. Postać zyskuje różnorodność i może wyrażać więcej, gdy przestaje walczyć.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
