Budd, grany przez Michaela Madsena w filmie Kill Bill, jest bratem Billa i jednym z byłych członków Oddziału Żmij. Jego kryptonim to Sidewinder, ale życie, które wiedzie w drugiej części, dalekie jest od prestiżu, jaki mogłaby sugerować jego przeszłość. Pracuje jako bramkarz w klubie ze striptizem i mieszka w przyczepie kempingowej. Jego codzienność pozwala poznać go jako człowieka zależnego od innych i wyniszczonego.
Mimo tego upadku Budd nadal jest niebezpieczny. Uznaje odpowiedzialność grupy za to, co spotkało Beatrix, przewiduje jej atak i chce wykorzystać fakt, że ją pojmał. Rozbieżność między tym, co przyznaje, a tym, co robi, definiuje tę postać: zrozumienie ofiary nie powstrzymuje go przed skrzywdzeniem jej.
Jego relacja z Billem dodatkowo komplikuje sprawę. Twierdzi, że zastawił swój miecz Hattoriego Hanzō, ale wciąż go ma. To kłamstwo podważa obraz człowieka, który rzekomo odciął się od całej swojej przeszłości. Jego wycofanie, urazy i wola przetrwania splatają się ze sobą, nie znajdując rozwiązania.
W Kill Bill: Vol. 2, filmie wyreżyserowanym przez Quentina Tarantino w 2004 roku, portret Budda kształtuje się na styku jego codziennej pracy i powrotu przemocy ze strony dawnego oddziału. Zanim przekonamy się, jak niebezpieczny wciąż potrafi być, film pokazuje go znoszącego rozkazy i żyjącego w odosobnieniu. Dzięki temu ta sama postać może budzić współczucie, nieufność i odrazę, zależnie od tego, kto staje przed nią i co Budd może zyskać w danej sytuacji.
Życie w klubie i przyczepie kempingowej
Jego szefem jest Larry Gomez, grany przez Larry’ego Bishopa, jak podaje obsada wymieniona w The Quentin Tarantino Archives. Upokorzenie Budda w klubie ukazuje relację zawodową, w której jego dawna pozycja zabójcy nie daje mu żadnej władzy. Musi wysłuchiwać pretensji i godzić się na upokarzające zadania. Władza, którą miał w innych okolicznościach, nie chroni go w tym miejscu.
Scena jest niekomfortowa, ponieważ Budd zna metody przemocy, których tam nie stosuje. Znoszenie reprymendy nadaje jego bierności konkretny wymiar: potrafi godzić się na złe traktowanie, nie odpowiadając w sposób, jakiego można by oczekiwać po kimś z jego przeszłości. Film pokazuje to zachowanie, nie rozstrzygając, na ile wynika ono z wyczerpania, rezygnacji czy po prostu z woli utrzymania dotychczasowej rutyny.
W amerykańskim wywiadzie Buena Vista International opublikowanym przez Phase9 16 kwietnia 2004 roku Madsen interpretował to wycofanie jako świadomy wybór Budda, który chciał odsunąć się od dawnego życia. To interpretacja aktora, zgodna z obrazem niepełnego zerwania z przeszłością.
Przyczepa kempingowa unaocznia, jak bardzo skurczył się jego świat. Odwiedzający go ludzie przywracają znaczenie temu, od czego pozornie się odciął. Kontrast między skromnym mieszkaniem a niezwykłą wartością przypisywaną mieczom przewija się przez jego wątek. Budd może nie cieszyć się dziś prestiżem, a zarazem wciąż posiadać przedmioty i wiedzę kluczowe dla innych.
Bill, poczucie winy i kłamstwo o mieczu
Wizyta Billa łączy troskę o brata z obowiązkami wobec dawnego szefa. Ostrzeżenie dotyczące Beatrix ponownie wciąga Budda w historię, którą dzieli z członkami grupy. Choć prowadzą odmienne życie, nadal łączy ich to, co wydarzyło się w kaplicy. Rozmowa ma szorstki, poufały ton: wyrzuty przeplatają się z możliwością udzielenia sobie pomocy.
W rozmowie Budda z Billem Budd przyznaje, że Beatrix ma powody do zemsty i że oni ponoszą za to odpowiedzialność. To wyznanie pozwala mu nazwać coś, z czym inni próbują walczyć albo sobie radzić. Zarazem sprawia, że jego późniejsze postępowanie staje się jeszcze bardziej niepokojące: kiedy pojmuje Beatrix, wie już, skąd bierze się zagrożenie. Okrucieństwo okazuje się świadomą odpowiedzią na wcześniejszą krzywdę.
W tym samym wywiadzie z 2004 roku Madsen wyjaśnił, że zrozumienie Beatrix nie oznaczało gotowości do śmierci: jego bohater broniłby się, nawet uznając słuszność jej zemsty. Ta interpretacja rozdziela dwie decyzje, które Budd podejmuje jednocześnie: przyjęcie winy i ochronę własnego życia.
Rzekoma sprzedaż katany Budda wprowadza do opowieści kłamstwo, które można zweryfikować. Twierdzi, że zastawił miecz, ale broń nadal jest w jego posiadaniu i później znów się pojawia. To, że ją zachował, nie pozwala uznać jego słów za ostateczne odcięcie się od przeszłości. Można odczytać to jako sposób na zdystansowanie się od Billa, choć film nie wyjaśnia w pełni jego motywów.
Pojmanie Beatrix i interes z Elle
Kiedy Beatrix dociera do jego przyczepy, Budd uprzedza jej ruch i ją obezwładnia. Odzyskuje inicjatywę, której pozornie brakowało mu w klubie. Pogrzebanie Beatrix pokazuje, do czego jest gotów posunąć się, mając przewagę: kieruje wymierzeniem kary i korzysta z pomocy Erniego. Skuteczność zasadzki i przedłużanie cierpienia ukazują dwa oblicza jego przemocy: obronę i okrucieństwo.
Przed pogrzebaniem Beatrix negocjuje z Elle Driver sprzedaż miecza, który jej odebrał. Umowa kieruje jego uwagę ku możliwemu zyskowi. Budd sądzi, że ma coś, na czym jej zależy, i zachowuje się tak, jakby mógł ustalać warunki wymiany. Scena ukazuje pozorny powrót władzy, oparty na kontroli nad przedmiotem i pokonaniu dawnej przeciwniczki.
Czarna mamba ukryta w walizce Elle niszczy tę pozycję: wąż atakuje Budda, który umiera w wyniku podstępu. Okazuje się, że jego dawna towarzyszka stanowi zagrożenie, którego nie przewidział. Handlowa relacja przedłuża niestabilne sojusze dawnego oddziału, gdzie wspólna przeszłość nie gwarantuje ani ochrony, ani lojalności.
Madsen opowiadał również w wywiadzie Buena Vista International opublikowanym przez Phase9 o dbałości o szczegóły przyczepy kempingowej. Wspominał szuflady pełne przedmiotów i detali, których nigdy nie było widać na ekranie. Według aktora wejście do środka sprawiało wrażenie, jakby trafiało się do czyjegoś zamieszkanego domu. Ta praca nad scenografią nadawała codziennemu życiu Budda materialny wymiar.
Ta obserwacja pomaga spojrzeć na przestrzeń jako element kreacji aktorskiej. Postać, która wydaje się przywiązana do swoich nawyków, potrzebuje otoczenia, które buduje takie poczucie swojskości. Dom może sugerować codzienną rutynę, nawet gdy wizyta innej osoby całkowicie zmienia to, co się w nim dzieje. Domowa intymność nadaje spotkaniom szczególny wymiar: każde przybycie zmusza do ustalenia, jakie miejsce zajmuje gość.
W przypadku Budda dom jest także miejscem, w którym skupiają się relacje trwające mimo jego wycofania. Dawne więzi wracają pod drzwi przyczepy i domagają się odpowiedzi. Geograficzne odosobnienie nigdy nie przeradza się w niezależność od innych.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
