Arlene Machiavelli: tożsamość Beatrix w El Paso

Arlene Machiavelli to fałszywe nazwisko, którym Beatrix Kiddo posługuje się, próbując rozpocząć nowe życie w El Paso. W tym okresie pracuje w sklepie z używanymi płytami i przygotowuje się do ślubu z Tommym Plymptonem, właścicielem sklepu. To nazwisko wiąże się z codziennym życiem zupełnie innym niż praca, którą wykonywała dla Billa.

Ta tożsamość pełni określoną funkcję w Kill Bill. Pozwala Beatrix nawiązywać relacje z osobami, które nie znają jej przeszłości, i trzymać z dala grupę zabójców, z której się wywodzi. Film łączy tę decyzję z jej ciążą i przyszłością, jakiej pragnie dla córki, nie wyjaśniając szczegółowo, jak fałszowano dokumenty.

Obie części dostarczają różnych informacji o Arlene. Śledztwo w sprawie ataku ujawnia, że to nazwisko jest fałszywe; wcześniejsza rozmowa Beatrix z Billem pokazuje życie, które się za nim kryło. Między tymi momentami poznajemy kobietę, która chce zmienić pracę i otoczenie, choć nie udało jej się przestać być rozpoznawalną dla tych, którzy jej szukają.

Arlene Machiavelli i Beatrix Kiddo to ta sama osoba. Ten pseudonim wiąże się z okresem spędzonym w El Paso, przed atakiem na kaplicę. Warto odróżnić go od Czarnej Mamby, jej pseudonimu w oddziale, oraz od Panny Młodej, określenia, które film wiąże z okolicznościami jej odnalezienia.

Fałszywe nazwisko ujawnione przez śledczych

Transkrypcja pierwszej części, opublikowana przez Springfield, zachowuje precyzję policyjnego dialogu: Arlene Machiavelli figuruje w akcie małżeństwa, a śledczy wiedzą, że to nazwisko jest fałszywe. Ta uwaga wyjaśnia, dlaczego nie dysponują wiarygodnymi danymi identyfikacyjnymi. Suknia daje im natomiast natychmiastowy opis, którym mogą określać ocalałą.

Ta informacja ogranicza to, co można powiedzieć o fałszerstwie. Historia przedstawia skutek posługiwania się ukrytą tożsamością, ale nie wyjaśnia, kto przygotował dokumenty ani jakie formalności pozwoliły je uzyskać. Istotny jest rozdźwięk między informacjami dostępnymi śledczym a historią kobiety, którą próbują zidentyfikować.

Dla Beatrix Kiddozmiana nazwiska ułatwia nawiązywanie relacji, które nie zaczynają się od rozpoznania jej jako zabójczyni. Nowi znajomi mogą poznać ją przez pryzmat tego, czym zajmuje się w danym momencie. Ta możliwość jest krucha, bo pseudonim zależy również od tego, czy jej przeszłość pozostanie poza tymi relacjami.

Praca u Tommy’ego i życie, które Beatrix chce zachować

W drugiej części Bill pyta, czym zajmuje się Tommy i czym zajmuje się Beatrix. Wyjaśnia ona, że Tommy jest właścicielem sklepu z używanymi płytami w El Paso, w którym sama pracuje. Dodaje, że lubi słuchać muzyki podczas pracy. Ta informacja ukazuje konkretne źródło satysfakcji i pracę, która nie wymaga wykonywania brutalnych rozkazów.

Sklep nadaje konkretne kształty pragnieniu, które w przeciwnym razie mogłoby pozostać abstrakcyjną deklaracją o rozpoczęciu nowego życia. Jest wspólne miejsce pracy z narzeczonym i zajęcie, któremu można poświęcić czas. Poszukiwanego bezpieczeństwa nie wyrażają bogactwo ani prestiż, lecz ciągłość zwyczajnej pracy.

Tommy zna kobietę, którą ma poślubić, jako Arlene. Ta relacja zmusza Beatrix do podtrzymywania wersji siebie, w której ukryte są istotne fakty. Ta nierówność w dostępie do informacji rodzi osobny problem: nowe życie może być jej szczerym pragnieniem, a zarazem opierać się na sekretach dotyczących osoby, z którą zamierza je dzielić.

Pojawienie się Billa wystawia tę równowagę na próbę jeszcze przed masakrą w kaplicy. Bill zna to, co nazwisko ma trzymać poza zasięgiem wzroku. Beatrix musi rozmawiać z mężczyzną ze swojej przeszłości w miejscu, w którym przygotowuje przyszłość. Napięcie wynika z tego zbiegu okoliczności, któremu pseudonim nie jest w stanie zapobiec.

Spotkanie z Tommym wprowadza do sceny niewielki element odgrywania ról. Beatrix prosi Billa, by nazywał ją Arlene, i przedstawia go jako swojego ojca. Bill na chwilę przyjmuje tę rolę, więc obaj wspólnie podtrzymują fałszywą wersję wydarzeń przed narzeczonym. Uprzejmość tej wymiany zdań opiera się na informacjach, których Tommy nie zna.

Ta sytuacja pokazuje, jak podtrzymuje się tożsamość w rozmowie. Nazwisko musi pasować do deklarowanej relacji rodzinnej i do tego, co rozmówca już uważa za prawdę. Zwyczajne pytanie może zmusić do wymyślenia kolejnej odpowiedzi. Beatrix nie używa po prostu innego słowa, by się przedstawić: stara się sprawić, by różne osoby tak samo rozumiały, kim jest i skąd pochodzi.

Bill ma w tej grze przewagę. Może kontynuować odgrywanie roli albo je przerwać, podczas gdy Tommy odbiera jego obecność jako niespodziewaną wizytę członka rodziny. Pseudonim nadal brzmi całkiem naturalnie, choć Beatrix zaczyna tracić kontrolę nad sytuacją.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach