Bang Bang Nancy Sinatry: utwór otwierający Kill Bill

Utworem otwierającym Kill Bill: Vol. 1 jest Bang Bang (My Baby Shot Me Down), w wykonaniu Nancy Sinatry. Nagranie ukazało się w 1966 roku i pochodzi z albumu How Does That Grab You?. W filmie rozbrzmiewa po strzale kończącym prolog, gdy na czarnym tle pojawiają się napisy początkowe.

To umiejscowienie nadaje mu szczególny efekt. Widz dopiero co był świadkiem napaści i wciąż niewiele wie o rannej kobiecie. Wtedy przestrzeń, którą pozostawił obraz, wypełniają głos Sinatry i gitara o falującym brzmieniu. Utwór pozwala przez chwilę wsłuchać się w emocjonalne konsekwencje przemocy, zanim akcja potoczy się dalej.

Wybór tej wersji ma też konkretną historię. Sonny Bono napisał piosenkę, a Cher nagrała ją wcześniej, w tym samym roku. Tarantino rozważał wykorzystanie w filmie właśnie tego pierwszego wykonania. Zmiana na wersję Nancy ma znaczenie, ponieważ zachowuje kompozycję, ale zmienia jej charakter dzięki powściągliwemu wokalowi i oszczędnemu akompaniamentowi.

Związek między utworem Bang Bang a filmem Kill Bill budowany jest przez montaż wcześniejszego nagrania. Utwór pojawia się ze swoją własną interpretacją, brzmieniem i długością. Film nadaje mu kontekst, w którym go słuchamy: napaść, której historia dopiero zostanie opowiedziana.

Wersja z 1966 roku i wybór Tarantino

Oficjalna biografia Nancy Sinatry i katalog wytwórni Light in the Attic umieszczają piosenkę na albumie How Does That Grab You?, jej drugim krążku. Jako autora kompozycji wskazują Sonny’ego Bono, a orkiestrowy akompaniament wersji Cher odróżniają od duetu Sinatry i gitarzysty Billy’ego Strange’a. W filmie wykorzystano właśnie wykonanie Nancy.

Tarantino opowiedział Dylanowi Callaghanowi z The Hollywood Reporter o drodze do tego wyboru w wywiadzie z 2003 roku, przedrukowanym przez Screenwriter’s Utopia. Podczas pracy z Umą Thurman nad filmem Pulp Fiction wyobrażał sobie już utwór Bang Bang w napisach do swojego kolejnego projektu, ale myślał o wersji Cher. Później usłyszał drugi album Sinatry i bardziej spodobał mu się jej sposób śpiewania. Z jego relacji wynika, że decyzja zapadła po porównaniu nagrań, a nie w wyniku zamówienia nowego utworu na potrzeby filmu.

Ta różnica wpływa na sposób, w jaki muzyka łączy się z postacią protagonistki. Może towarzyszyć Beatrix Kiddo z bliskością, która zależy od głosu i sposobu prowadzenia każdej frazy. Głośność instrumentów i przestrzeń wokół śpiewu zmieniają odbiór tej samej kompozycji, jeszcze zanim powiążemy ją z obrazem.

Billy Strange i dialog gitary z głosem

Akompaniament ma konkretnego wykonawcę. W wywiadzie mailowym opublikowanym przez Jana Derrera w Lost & Sound w 2008 roku Billy Strange wyjaśnił, że zagrał to, co jego zdaniem pasowało, a Nancy spodobał się rezultat. Jak wspominał, nagrali utwór razem, nie dogrywając później kolejnych wykonań do tej ścieżki. Prostota brzmienia wynika z interakcji między dwojgiem muzyków.

Strange potwierdził również użycie efektu tremolo. Ta oscylacja natężenia sprawia, że gitara zdaje się pulsować, gdy dźwięki wybrzmiewają. Efekt podtrzymuje ruch w powolnym akompaniamencie: nawet gdy między frazami śpiew milknie, brzmienie zachowuje regularne drżenie. W ten sposób powstaje niepokój, który może trwać bez zwiększania głośności.

Głos wysuwa się na pierwszy plan, a wokół niego słychać niewiele. Sinatra nie musi wybijać się ponad sekcję perkusyjną ani orkiestrę; wyraźnie słychać końcówki fraz i przerwy między nimi. Jej interpretacja jest powściągliwa. Smutek wyraża się w sposobie wymawiania i przeciągania słów, a bliskość głosu pozwala słuchać go po zbliżeniu na zranioną twarz.

Gitara nie stanowi też jednolitego tła. Jej motywy łączą kolejne fragmenty wokalu i uwydatniają przerwy między wejściami głosu. Dzięki tej relacji oszczędność nie przechodzi w bezruch. Uwagę przyciągają dwie linie: to, co śpiewa Sinatra, i instrumentalna odpowiedź, która podtrzymuje ciągłość, gdy ona milknie.

Po strzale: chwila ciszy na czarnym tle

W prologu widzimy twarz Beatrix w czerni i bieli, słyszymy jej oddech i głos Billa. Strzał kończy tę sytuację. Gdy rozbrzmiewa piosenka, obraz fabularny ustępuje napisom. Utwór towarzyszy temu, co pozostaje po ataku, zamiast podążać za każdym gestem napaści w chwili, gdy do niej dochodzi.

Różnica między monochromatycznym kadrem a napisami na czarnym tle ma znaczenie. Ujęcie w czerni i bieli wciąż pozwala dostrzec krzywdę na twarzy; tło napisów usuwa ciało z pola widzenia. Wtedy większą część naszej uwagi zajmuje śpiewany głos, a w pamięci zachowujemy obraz, który właśnie zniknął.

Sekwencja nie pokazuje też urządzenia, z którego bohaterowie odtwarzaliby płytę. Piosenka organizuje doświadczenie widza podczas napisów. Dlatego może przywoływać stratę i zranioną intymność, nie stając się deklaracją wypowiedzianą przez Beatrix. Emocjonalne pokrewieństwo głosu i obrazu pozwala je ze sobą zbliżyć, bez konieczności dosłownego utożsamiania piosenkarki z postacią.

W ten sposób początek filmu tworzy chwilę oczekiwania między krzywdą a odpowiedzią. Utwory otwierające filmy Tarantino mogą ukierunkować nasze oczekiwania wobec opowieści, zanim poznamy jej tło. Tutaj powściągliwe tempo daje czas na przeżycie wstrząsu: podczas napisów napaść wciąż pozostaje nierozliczona, a film jeszcze nie pokazuje, jak odpowie kobieta, którą widzieliśmy.

Nancy Sinatra dodała kolejny wątek produkcyjny do tej historii, rozmawiając z Jessicą Lipsky dla GRAMMY.com 14 września 2022 roku. Wyjaśniła, że posiadanie praw do nagrania ułatwiło Tarantino jego wykorzystanie, bo nie musiał negocjować z wytwórnią płytową. Jej komentarz dotyczy kontroli nad tym konkretnym nagraniem, a nie autorstwa kompozycji. Dzięki temu nagranie, które zachowała piosenkarka, mogło zyskać nowe życie w filmie.

W tym samym wywiadzie wspomniała o wiadomościach od osób, które słuchały ścieżki dźwiękowej, nie rozpoznając jej, a jej nazwisko odkryły dopiero w napisach. To konkretny przykład tego, jak film może skierować uwagę na wykonawczynię. Jej nazwisko pozwala odszukać nagranie poza filmową opowieścią i posłuchać go ponownie w innym kontekście. Dla tych słuchaczy odkrycie, kto śpiewał, było częścią tego doświadczenia, obok wrażenia, jakie wywarła na nich muzyka.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach