Battle Without Honor or Humanity: Hotei i wejście O-Ren

„Battle Without Honor or Humanity” Tomoyasu Hoteiego to instrumentalny utwór rockowy, który towarzyszy wejściu O-Ren Ishii i jej świty w filmie „Kill Bill: Vol. 1”. Muzyka zmienia przejście przez restaurację w prezentację siły. Gitara i rytmiczny napęd nadają wspólny rytm grupie, a scena pozwala dostrzec kobietę, wokół której zorganizowano tę ochronę. Jeszcze przed konfrontacją wejście podkreśla pewność siebie osób zajmujących to miejsce.

Kompozycja pochodzi z japońskiego filmu „Shin Jingi Naki Tatakai” z 2000 roku w reżyserii Junjiego Sakamoto. Wykorzystanie jej w filmie Tarantino pozwala przyjrzeć się temu, jak istniejący utwór nabiera nowego znaczenia, gdy zostaje powiązany z innymi postaciami. Tutaj istotna jest właśnie ta przemiana: atrakcyjność brzmienia, jego związek z ruchem i wprowadzane przez nie zagrożenie. Efekt zależy zarówno od muzycznej tożsamości Hoteiego, jak i od decyzji, by utwór towarzyszył czyjemuś wejściu, gdy grupa wciąż może zaprezentować się jako zorganizowana siła.

W filmie „Kill Bill: Vol. 1” Quentina Tarantino z 2003 roku „Battle Without Honor or Humanity” pełni funkcję muzycznej prezentacji postaci. O-Ren i jej towarzysze idą razem; utwór nadaje im wspólną energię, zanim akcja skupi się na indywidualnych umiejętnościach każdego z nich. Dzięki temu wejście ma w epizodzie rozgrywającym się w restauracji własny czas trwania i wyrazisty akcent.

Kompozycja Hoteiego do japońskiego filmu z 2000 roku

Oficjalne archiwum filmowe Hoteiego podaje, że „Shin Jingi Naki Tatakai” powstał w 2000 roku, a jego reżyserem był Junji Sakamoto. Hotei wystąpił w nim jako aktor i odpowiadał za muzykę. Universal Music Japan podaje, że ścieżka dźwiękowa ukazała się 29 listopada tego roku, a na liście utworów odróżnia temat z „Jingi Naki Tatakai” od tego z „Shin Jingi Naki Tatakai”. To właśnie ten drugi jest punktem wyjścia dla utworu wykorzystanego w „Kill Bill”.

Rozróżnienie tych tytułów ma znaczenie: kompozycja towarzysząca O-Ren pochodzi z filmu z 2000 roku. Pomylenie jej z muzyką do filmu Kinji Fukasaku z 1973 roku zaciera wkład Hoteiego w powstanie oryginalnej kompozycji. Podobieństwo nazw odsyła do wspólnej tradycji filmowej, ale nie czyni z obu nagrań tego samego utworu.

W wywiadzie Laure Ghilarducci dla „Journal du Japon”, opublikowanym 29 czerwca 2014 roku, Hotei wyjaśnił, że skomponował, wyprodukował i wykonał ten utwór. Tarantino obejrzał japoński film i skontaktował się z biurem muzyka, by poprosić o zgodę na jego wykorzystanie. Utwór trafił więc do filmu jako gotowa kompozycja, której siłę można było przenieść do innej sekwencji.

Karta albumu w serwisie Warner Music España wskazuje Hoteiego jako wykonawcę tego utworu. To przypisanie pozwala zestawić go z pracą RZA nad „Kill Bill” bez mylenia zakresu obowiązków: ścieżka dźwiękowa łączy wkłady z różnych źródeł, a ostateczny efekt zależy również od tego, jak rozmieszczono je w opowieści.

Gitara, rytm i energia bez słów

Rdzeniem utworu jest rozpoznawalny motyw gitarowy powracający na zdecydowanym podkładzie rytmicznym. Powtórzenia zapewniają stały punkt odniesienia: każde kolejne wejście podtrzymuje poczucie ruchu naprzód. Gitara ma wyraźny atak i wysuwa się na pierwszy plan, co wzmacnia ten efekt. Siła utworu tkwi w uporczywym powracaniu motywu i jego relacji z akompaniamentem, które razem mogą napędzać ruch wielu osób.

Hotei powiedział również „Journal du Japon”, że często zaczyna komponować od połączenia gitarowego riffu z rytmem. Opisywał w ten sposób swoją typową metodę. Relacja między tymi elementami podsuwa klucz do słuchania tego utworu: motyw nadaje mu rozpoznawalny kształt, a podkład zapewnia ciągłość, dzięki której ten kształt może powracać z siłą.

Jako utwór instrumentalny pozwala, by obraz przypisał tę energię konkretnym osobom. Żaden śpiewany głos nie wskazuje przywódczyni, nie wylicza zalet jej towarzyszy ani nie wyjaśnia celu wizyty. Grupa otrzymuje wspólny muzyczny impuls, a układ jej członków pozwala dostrzec hierarchię. To połączenie zachowuje atrakcyjność wspólnego wejścia, nie zacierając wyjątkowej pozycji O-Ren.

Późniejsze wykorzystanie utworu pomaga lepiej uchwycić jego dwuznaczność. Jennifer Bromley z zespołu Music Library NPR wyjaśniła w maju 2012 roku, że wybrali ten utwór do materiału o książce dla dzieci o superbohaterach. Szukali instrumentalnej muzyki o bohaterskiej energii i mrocznym zabarwieniu; gitara elektryczna pozwoliła im połączyć te cechy. Jej wypowiedź pokazuje, że napęd tego nagrania może budzić różne skojarzenia w zależności od towarzyszących mu obrazów lub słów.

Dlaczego wejście dodaje powagi O-Ren i jej świcie

Przybycie łączy pewność siebie z demonstracją siły. Postacie przemieszczają się razem i mają czas, by dać się zauważyć. Muzyka podkreśla wagę tej drogi: przejście korytarzem nabiera rangi publicznego wystąpienia. W przypadku O-Ren Ishiiotaczająca ją ochrona staje się również częścią jej wizerunku jako osoby sprawującej władzę.

Utwór buduje pierwsze wrażenie kontroli. Regularny rytm sprawia, że grupa wydaje się jednością, która wie, dokąd zmierza. To odczucie przygotowuje widza na skalę przeszkody, z którą zmierzy się Panna Młoda. Zagrożenie wynika ze zorganizowanej obecności grupy, jeszcze zanim jej członkowie pokażą w walce, na co każdego z nich stać.

Wejście zajmuje więc określone miejsce w walce w Domu Błękitnych Liści. Zanim starcia rozdzielą uczestników, muzyka przedstawia ich jako zwartą świtę. Atrakcyjność marszu unaocznia pewność siebie tego porządku i daje widzom chwilę, by go docenić. Gdy przemoc zmienia sytuację, tamta prezentacja pozostaje obrazem władzy, która zdawała się panować nad przestrzenią.

Wykonania utworu na żywo pokazują go z innej perspektywy. W wywiadzie dla UK News Digest z 17 października 2013 roku Hotei wspominał występ podczas Japan Matsuri na Trafalgar Square. Zagrał wtedy dłuższą wersję z Joji Hirotą i jego zespołem taiko, łącząc rytm swojej muzyki z japońskimi bębnami. Relacja opisuje aranżację przygotowaną na to wydarzenie; udział tych muzyków dotyczył właśnie tego późniejszego występu.

Muzyk opowiedział również, że po innym londyńskim koncercie ktoś uznał, iż grał wersję cudzej piosenki. Ta anegdota pokazuje różnicę między rozpoznaniem melodii a ustaleniem, kto ją napisał. W filmie utwór może kojarzyć się z twarzą postaci; na scenie gitarzysta odzyskuje także możliwość zaprezentowania własnego dzieła. Hotei cenił to, że miał utwór, dzięki któremu mógł dać się poznać publiczności, która jeszcze go nie rozpoznawała.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach