Wpływ spaghetti westernu na Kill Bill: Vol. 2 widać w suchych krajobrazach, odosobnionych domach i czasie, który bohaterowie poświęcają na obserwowanie się nawzajem, zanim podejmą działanie. Beatrix nadal szuka osób, które brały udział w nieudanym zamachu na jej życie, ale niektóre spotkania przypominają niezręczną wizytę, ostrzeżenie albo rozmowę o nierozliczonych sprawach. Zagrożenie może być obecne w scenie nawet wtedy, gdy nikt nie walczy.
Związek z twórczością Sergia Leonego pomaga zrozumieć, dlaczego tak wiele uwagi poświęcono twarzom i oczekiwaniu. Krajobraz wyznacza odległości, a zbliżenie skupia uwagę na osobie, która musi zdecydować, co zrobić. Muzyka Ennia Morriconego nawiązuje do włoskiego westernu także dzięki wcześniejszym kompozycjom wykorzystanym ponownie w filmie. Te środki współistnieją z treningiem sztuk walki i fizyczną przemocą charakterystycznymi dla serii. Najciekawsze jest to, jak zmieniają odbiór starcia: zbliżenie się do przeciwnika, wysłuchanie go i przetrwanie chwili ciszy mogą być równie ważne jak moment ataku.
Kill Bill: Vol. 2, film Quentina Tarantino z 2004 roku, buduje znaczną część napięcia wokół spotkań osób, które już się znają. Wspólna przeszłość sprawia, że niebezpieczne stają się powitania, wizyty i pytania. Western podsuwa sposób przygotowania tych starć: wyznaczyć terytorium, pozwolić przeciwnikowi zająć miejsce i przedłużyć chwilę, w której wciąż można zdecydować, co się wydarzy.
W rozmowie z Buena Vista International, opublikowanej przez Phase9 w kwietniu 2004 roku, Tarantino wyjaśnił, że drugi tom stawia na pierwszy plan spaghetti western, nie rezygnując przy tym z wpływów sztuk walki.
Otwarte krajobrazy i odosobnione schronienia
Otoczenie Budda skupia w sobie kilka elementów tej interpretacji. Jałowa ziemia i przyczepa kempingowa oddalona od innych budynków sprawiają, że dom staje się celem, do którego trzeba dotrzeć. Znaczenie ma przestrzeń wokół tego miejsca: odwiedzający jest na widoku, a jego gospodarz ma własny teren. Otoczenie przedstawia Budda poprzez to, co ma pod ręką, i to, czego brakuje wokół niego — jeszcze zanim konfrontacja wystawi na próbę jego zdolność do reakcji.
Przybycie Billa w to miejsce sprawia, że zagrożenie przybiera postać rozmowy między braćmi. Łączy ich brutalna przeszłość, a możliwość pojawienia się Beatrix czyni ją palącym problemem. Spokój tego miejsca podkreśla wagę wizyty. Dialog przypomina ostrzeżenie wymieniane między dawnymi rewolwerowcami: ktoś wciąż uwikłany w konflikt szuka drugiego, który żyje na uboczu, choć odosobnienie nie pozwoliło mu uregulować dawnych rachunków.
Kaplica pokazuje inną relację między wnętrzem a tym, co na zewnątrz. Próba ślubu gromadzi kilka osób w zwyczajnym miejscu, a obecność Billa wprowadza przeszłość Beatrix do jej planów na życie. Wyjście na spotkanie z nim tworzy przerwę między przygotowywaną uroczystością a przemocą, o której wiemy. Podczas rozmowy obie możliwości pozostają obecne. Odosobniony budynek i przybycie gościa nadają spotkaniu ciężar dobrze znany z westernów.
Film buduje napięcie, przechodząc od rozległych plenerów do bardzo ciasnych pomieszczeń. Przyczepa kempingowa obiecuje schronienie, lecz w końcu narzuca ograniczenia ciałom. Ta przemiana sprawia, że otwarty krajobraz wydaje się zwodniczo hojny: widok na horyzont nie gwarantuje drogi ucieczki, gdy konflikt skupia się w jednym pokoju. Terytorium zmienia swoją funkcję w zależności od tego, kto czeka, kto przybywa i kto kontroluje najbliższą przestrzeń.
Oczekiwanie i twarz: nawiązanie do Leonego
Richardson, rozmawiając z Johnem Pavlusem na łamach American Cinematographer (2003) o Vol. 1, wyjaśnił, że Tarantino przywoływał Leonego, by precyzyjnie ustawić zbliżenia.
Zbliżenie twarzy zwiększa znaczenie drobnego gestu. Związek z kinem Sergia Leonego widać w tym, jak spojrzenie utrzymane przez dłuższą chwilę zyskuje znaczenie dramatyczne. Gdy twarz wypełnia kadr, widz czeka na decyzję, która może być drobna, a zarazem mieć ogromne konsekwencje. Ruch ciała na moment ustępuje miejsca uwadze skupionej na przeciwniku.
Spotkanie Beatrix i Billa przed kaplicą pozwala zastosować taką interpretację. Oboje muszą odczytać to, co mówi druga osoba, i to, co wciąż przemilcza. Rozmowa łączy zażyłość z niebezpieczeństwem, ponieważ przybysz zna życie, o którym pozostali obecni nie mają pojęcia. Każda zmiana nastroju może zapowiadać, że ta wiedza wyjdzie na jaw. Pauza pozwala utrzymać równocześnie dwie rzeczywistości: pozorny charakter spotkania i przenikające je zagrożenie.
Długa rozmowa twarzą w twarz zmienia również finał. W wywiadzie dla Phase9 Tarantino mówił, że poprowadził swoją epopeję akcji w stronę rozbudowanego, opartego na dialogu finału. Wysłuchanie Billa zmusza Beatrix do zmierzenia się z jego interpretacją ich relacji. Napięcie wynika także z tego, kto może narzucić własne rozumienie tego, co się wydarzyło. Scena przygotowuje decyzję za pomocą słów, odpowiedzi i reakcji, zanim skupi ją w krótkim działaniu.
Morricone i dźwięk wyrównywania rachunków
W zestawieniu utworów na albumie Kill Bill: Vol. 2, opublikowanym przez Warner Music Japan, znajdują się Il Tramonto, L'Arena i A Silhouette of Doom. Beat Records podaje, że L'Arena to muzyka Ennia Morriconego do Il mercenario, westernu Sergia Corbucciego z 1968 roku, i potwierdza jej ponowne wykorzystanie w Kill Bill: Vol. 2. Muzyczne nawiązanie do włoskiego kina łączy więc dzieła różnych reżyserów.
W notatkach Beat Records opisano, jak w L'Arena gwizd, trąbka i gitara elektryczna przechodzą w heroiczny motyw orkiestry i chóru. Gdy Beatrix wydostaje się z miejsca, w którym była uwięziona, to narastanie nadaje jej indywidualnemu wysiłkowi wymiar epicki. Muzyka sprawia, że opór jednej osoby nabiera emocjonalnej skali wielkiego starcia. Dźwięk podkreśla, że bohaterka odzyskuje inicjatywę.
To połączenie stanowi część reinterpretacji spaghetti westernu w twórczości Tarantino: kompozycja stworzona z myślą o innym westernie może nabrać nowego znaczenia u boku Beatrix. Motyw zemsty zachowuje swoją siłę, ale zmieniają się osoba, która go uosabia, i sytuacja, której musi sprostać. Włoska tradycja wpływa na tempo, brzmienie i sposób przedstawiania przeciwników, podczas gdy bohaterka zachowuje własną historię i własne umiejętności walki.
Brak muzyki stanowi wyraźny kontrast dla włoskich kompozycji. W amerykańskim wywiadzie z 2004 roku opublikowanym przez Phase9 Tarantino opowiedział, że próbował dodać muzykę do walki z Elle, ale ją usunął, ponieważ osłabiała wrażenie bólu.
Ta decyzja zmienia relację między dźwiękiem a ciałem. Bez melodii porządkującej starcie mocniej wybrzmiewają ciosy, wysiłek i zderzenia z otoczeniem. Słuch dociera do przemocy poprzez bliskie, związane z przestrzenią przyczepy kempingowej odgłosy. Scena może być szorstka, choć widz nadal dostrzega filmową inscenizację walki.
Ten kontrast pozwala docenić wybór momentu, w którym pojawia się muzyka. Jej wejście może poszerzyć skalę emocjonalną, a wyciszenie — zwiększyć poczucie fizycznej bliskości. W obrębie tego samego tomu dźwięk przechodzi między tymi możliwościami. Zemsta rozwija się zarówno w podniosłych momentach, jak i w takich, w których uwagę całkowicie pochłaniają niewygodne pozycje i zmagania ciał.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
