Daisy próbuje ocalić życie, skłócając Warrena z Mannixem. W ostatnich negocjacjach wykorzystuje pieniądze, groźby i obietnicę drogi ucieczki, ale wszystko zależy od tego, czy któryś z jej przeciwników zgodzi się zdradzić drugiego.
Oferta ma rozbić sojusz, który zawiązał się niedawno
W ostatniej części Nienawistnej ósemki Daisy Domergue straciła wiele z tego, co dotąd dodawało jej pewności siebie. Jody nie żyje, tożsamość jej kompanów wyszła na jaw, a Warren mimo odniesionych ran wciąż może dyktować warunki. Mannix również jest ciężko ranny, ale nadal może działać. Daisy dostrzega w nim szansę na zmianę biegu wydarzeń: musi uczynić go swoim wspólnikiem albo przynajmniej odsunąć go od Warrena.
Propozycja łączy praktyczne wyjście z opowieścią o tym, co się stanie, jeśli Mannix ją odrzuci. Daisy mówi o ludziach ze swojej bandy i grozi konsekwencjami ich przybycia. Wykorzystuje też wartość nagród i możliwość opuszczenia tego miejsca. Przedstawia współpracę jako decyzję podyktowaną własnym interesem, która może okazać się korzystniejsza niż pozostanie u boku rannego człowieka, który raczej nie zdoła go ochronić.
Liczba piętnastu ludzi pochodzi z relacji Daisy. Film nie pokazuje tej grupy ani nie potwierdza, że czeka ona w opisanych przez nią okolicznościach. Widz wie, że istnieje banda i że kilku jej członków brało udział w odbiciu Daisy, ale ta wiedza nie potwierdza każdej późniejszej groźby. Wiarygodność negocjacji zależy właśnie od tego, jak duże ryzyko Mannix jest gotów podjąć, opierając się na twierdzeniu, którego nie może zweryfikować.
Daisy nie musi mówić prawdy w każdym szczególe, żeby jej oferta była niebezpieczna. Wystarczy, że zasieje wątpliwość w umyśle rozmówcy: może pozostanie z Warrenem oznacza wyrok śmierci, a ona potrafi zaproponować inne wyjście. Scena pokazuje siłę obietnicy, gdy nikomu nie starcza czasu, zdrowia ani informacji, by ją sprawdzić.
Pieniądze, rasizm i błędna ocena Mannixa
Więźniarka odwołuje się do interesów, które przewijały się przez cały film. Zwłoki mają wartość pieniężną dla łowców nagród; sprawowanie urzędów daje podstawy do roszczenia sobie prawa do władzy; rasizm może ułatwiać zawieranie sojuszy między białymi. Daisy próbuje wykorzystać te elementy na swoją korzyść. Liczy, że wcześniejsza wrogość Mannixa wobec Warrena sprawi, iż porzucenie go albo zabicie wyda się akceptowalne.
Jednak relację obu mężczyzn zmieniły konkretne wydarzenia. Warren powstrzymał Mannixa przed wypiciem zatrutej kawy, a obaj widzieli, jak rzekomi podróżni działali w zmowie. Oferta Daisy konkuruje z tym świeżym doświadczeniem. Jej kalkulacja uwzględnia rzeczywiste uprzedzenia, ale nie docenia znaczenia długu za ocalone życie ani dowodów, które właśnie pojawiły się na oczach rzekomego szeryfa.
Mannix nadal potrafi zachować nieufność, nawet gdy propozycja obiecuje korzyści. Nie musi nagle stać się człowiekiem wolnym od rasizmu, by odmówić. Wystarczy, że uzna Daisy za mniej wiarygodną i dostrzeże, że układ z Warrenem ma konkretne podstawy, których nie da się wymazać samymi słowami. Rozwój tej postaci dokonuje się w obrębie jej sprzeczności, nie rozwiązuje ich wszystkich.
Negocjacje zależą również od stanu ciał. Rany, omdlenie i trudności z poruszaniem się stwarzają okazje, których nie byłoby podczas zwykłej rozmowy. Daisy może liczyć na to, że ktoś straci przytomność, albo spróbować dosięgnąć broni. Dlatego w każdej wymianie zdań kryje się druga, niewypowiedziana akcja: kto ma jeszcze dość sił, by wykorzystać chwilę nieuwagi, a kto nie będzie w stanie zareagować.
Powieszenie i pamięć o Johnie Ruthie
Warren i Mannix ostatecznie postanawiają powiesić Daisy, spełniając w ten sposób los, jaki John Ruth dla niej przewidział. Pamięć o łowcy nagród daje im wspólny motyw i wskazuje znaną metodę. Ruth słynął z tego, że dostarczał swoich więźniów żywych, dlatego szubienica skupia w sobie istotę jego zawodowej tożsamości nawet po jego śmierci.
Podobieństwo metody nie czyni egzekucji wyrokiem sądu. Daisy nie staje przed sądem ani nie otrzymuje wyroku od władzy spoza konfliktu. Mężczyźni, którzy decydują o jej śmierci, zostali zaatakowani, są ranni i chcą pokonać przeciwniczkę. Scena pozwala dostrzec przestępczą odpowiedzialność Daisy, a zarazem zauważyć, że decyzją kieruje również pragnienie zemsty.
Przemoc finału nie pozwala, by zwycięstwo było bez skazy. Obaj ocaleni muszą fizycznie współpracować przy egzekucji i patrzą na jej rezultat, wyczerpani. Wspólna satysfakcja idzie w parze z rozlewem krwi i świadomością, że sami mogą zginąć. To połączenie podtrzymuje moralny niepokój, który film zapowiadał w rozmowach o karze i sprawiedliwości.
Opór Daisy kończy się, gdy nie może już przekuć informacji, więzów rodzinnych ani chciwości w użyteczny sojusz. Finał filmu toczy się dalej wraz z listem Lincolna, ale negocjacje określiły jego warunek: Warren i Mannix mogą podzielać fikcję wzajemnego szacunku po tym, jak wspólnie dokonali egzekucji. Ich zbliżenie wiąże się z tym czynem, a film nie daje widzowi wygodnego dystansu, z którego można by bez zastrzeżeń świętować ich zwycięstwo.
Wróć do przewodnika po Nienawistnej ósemce.
Zobacz wszystkie artykuły w Nienawistna ósemka: intryga i nieufność pod śniegiem
