Przydomek Johna Rutha opisuje los, jaki rezerwuje dla schwytanych. Jego upór, by dostarczać ich żywych, idzie w parze z brutalnością, która utrudnia proste utożsamianie jego profesji ze sprawiedliwością.
Dlaczego nazywają go Katem
John Ruth, grany przez Kurta Russella, zyskał przydomek Kata, ponieważ dostarcza więźniów żywych, by zawisnęli na szubienicy. Jest łowcą nagród, a nie urzędowym katem odpowiedzialnym za uruchomienie zapadni. To rozróżnienie zawodowe ma znaczenie: jego tożsamość opiera się na dostarczeniu człowieka, który ma zostać później ukarany, podczas gdy inni przedstawiciele tego fachu mogą odebrać nagrodę za dostarczenie zwłok.
Taki wybór wiąże się z dodatkowymi trudnościami. Więzień może uciec, oszukać, zaatakować albo otrzymać pomoc. Ruth akceptuje to ryzyko i czyni z niego powód do dumy. Gdy zaczyna się film, Daisy Domergue jest skuta z nim kajdankami i jedzie do Red Rock. Ich fizyczna bliskość oznacza nieustanny nadzór, który wpływa na każdy ruch w dyliżansie, a później w sklepie z pasmanterią.
Relacja z Warrenem pozwala wyjaśnić tę różnicę bez zewnętrznego komentarza. Obaj znają się na łowieniu nagród, ale działają na różne sposoby. Warren dostarcza martwych ludzi, których ściga; Ruth upiera się przy drodze prowadzącej do publicznej egzekucji. Dialog przedstawia tę profesję jako źródło zarobku, w którym liczą się odmienne style, reputacje i osobiste kodeksy, a nie jako jednolitą instytucję.
Reputacja pomaga mu także narzucać autorytet. Każdy, kto go zna, wie, że nie liczy na wynegocjowanie uwolnienia swojej zdobyczy. Jego przydomek działa jak zastraszająca obietnica: samo schwytanie zapowiada finał i ma z góry odebrać wszelką nadzieję na ucieczkę. Film poświęci jednak sporą część czasu na pokazanie, że między tą obietnicą a jej spełnieniem rozciąga się przestrzeń pełna niepewności.
Prawo, na które się powołuje, i przemoc, którą stosuje
Ruth chce, by Daisy zawisła na szubienicy, ale szacunek dla tej procedury idzie w parze z biciem i upokarzaniem. Znęca się nad nią w podróży i w sklepie z pasmanterią, często w scenach łączących przemoc z czarnym humorem. Trudno więc przedstawić go jako bezstronnego strażnika. Jego więźniarka nadal żyje, ale nie oznacza to ani ludzkiego traktowania, ani relacji wolnej od sadyzmu.
Łańcuch, który ich łączy, nadaje tej sprzeczności namacalną formę. Symbolizuje nadzór i rzekomy obowiązek opieki, ale sprawia też, że każda napaść odbywa się w wymuszonej bliskości. Daisy nie może oddalić się od człowieka, który ją bije; Ruth nie może zapomnieć o osobie, którą przewozi. Łańcuch utrzymuje ich oboje w fizycznym konflikcie, który nie ustaje, gdy inni zaczynają rozmawiać.
Wywód rzekomego kata Oswalda Mowbraya o prawie i zemście znajduje w Ruthcie szczególnie znaczącego rozmówcę. Łowca nagród chce przekazać swoją zdobycz władzy, która dopełni kary. Rozmowa zdaje się dostarczać uporządkowanego uzasadnienia jego profesji, choć widz widzi, że emocje i osobiste interesy już wpływają na sposób sprawowania nadzoru.
Sposób, w jaki Ruthmówi o szubienicy zmienia procedurę w groźbę skierowaną do Daisy. Może opisywać przyszły los, czerpiąc jednocześnie przyjemność z obecnego efektu swoich słów. Film umieszcza w ten sposób przywoływaną sprawiedliwość i stosowaną przemoc w jednej postaci. Widz powinien dostrzec oba te aspekty, zamiast pozwolić, by pierwszy automatycznie wymazał drugi.
Czujny nadzór, który nie wystarcza
Ruth podejrzewa, że ktoś może spróbować uwolnić Daisy. Jego środki ostrożności pokazują, że rozumie, jak niepewna jest jego pozycja. Sprawdza nieznajomych, zwraca uwagę na broń i próbuje tak zorganizować pomieszczenie, by móc zareagować. Jego nieufność ma podstawy: w sklepie z pasmanterią rzeczywiście czeka na niego banda. Nie popełnia błędu, wyobrażając sobie nieistniejących wrogów.
Problem w tym, że jego środki ostrożności nie chronią przed każdą formą ataku. Zatruta kawa trafia do jego organizmu, nie przypominając otwartego pojedynku. Napój jest częścią zwyczajnego funkcjonowania schronienia i umyka jego czujności skupionej na broni oraz ruchach. Scena pokazuje, że kontrolowanie więźniarki i kontrolowanie otoczenia to dwie różne sprawy.
Gdy rozumie, co się stało, jego reakcja nadal nosi ślady przemocy, którą stosował wobec Daisy. Ciało zaczyna odmawiać mu posłuszeństwa, ale wciąż próbuje się na niej odegrać. Więźniarka w końcu do niego strzela, przerywając tym samym władzę, która wydawała się nierozerwalnie związana z łańcuchem. Ruth umiera, zanim wykona misję definiującą jego reputację, a jego ciało wciąż fizycznie utrudnia Daisy poruszanie się.
Interpretacja Russella łączy donośność, szorstkość i chwile łatwowierności. Wzruszenie, jakie wywołuje w nim list Lincolna, pokazuje, że jego nieufność nie jest bezgraniczna: potrafi z entuzjazmem przyjąć historię, w którą chce wierzyć. W ramach współpracy Kurta Russella i Waltona Gogginsa z TarantinoRuth łączy onieśmielającą obecność z emocjonalnym ślepym punktem. Pozostanie w pamięci dzięki metodzie wybranej do egzekucji Daisy, choć ostateczna procedura odbędzie się z dala od jakiegokolwiek sądu.
Wróć do przewodnika po Nienawistnej ósemce.
Zobacz wszystkie artykuły w Nienawistna ósemka: intryga i nieufność pod śniegiem
