Kurt Russell i Walton Goggins: dwie drogi do „Nienawistnej ósemki”

Kurt Russell i Walton Goggins spotykają się w „Nienawistnej ósemce” po tym, jak trafili do filmowego świata Tarantino różnymi drogami. Ich porównanie pozwala zobaczyć, jak obsada zespołowa łączy doświadczenie, werbalną energię i odmienne sposoby zdobywania autorytetu.

Wcześniejsze role były zupełnie różnymi wyzwaniami

Kurt Russell gra Stuntmana Mike’a w „Death Proof” i Johna Rutha w „Nienawistnej ósemce”. W filmie „Pewnego razu… w Hollywood” pojawia się jako Randy, koordynator kaskaderów w świecie przedstawionym, a także użycza głosu narratorowi. Jego współpraca z Tarantino obejmuje więc groźnego protagonistę, ważną postać z obsady zespołowej oraz krótszy występ połączony z narracją.

Walton Goggins gra Billy’ego Crasha w „Django” i Chrisa Mannixa w „Nienawistnej ósemce”. Ta zmiana zwiększa jego odpowiedzialność w opowieści: przechodzi od drugoplanowego antagonisty do jednej z postaci, wokół których rozgrywa się znaczna część filmu. Dalsza współpraca nie oznacza zachowania tej samej pozycji ani tego samego stylu.

W „Death Proof”, Russell musi wykorzystać wizerunek weterana show-biznesu i nadać mu niepokojący wymiar. Stuntman Mike opowiada o swoim fachu i może sprawiać wrażenie towarzyskiego, zanim jego czyny ukażą inną stronę. Obycie aktora sprawia, że postać wydaje się kimś, kogo warto słuchać, choć ta przystępność nie daje żadnych gwarancji.

Rola Gogginsa jako Billy’ego Crasha od początku osadzona jest w bardziej otwarcie wrogiej sytuacji. Jego funkcja w świecie Candyland wiąże się ze stosowaniem przemocy i nadzorem. Aktor musi szybko zbudować wyrazistą obecność postaci w opowieści, która daje innym bohaterom więcej czasu na wyjaśnienie ich poglądów i relacji.

John Ruth i Chris Mannix: autorytet narzucony i podważany

W „Nienawistnej ósemce”, John Ruth przybywa z konkretną misją i więźniarką pod swoją kontrolą. Russell nadaje mu wyrazistą, ekspansywną obecność: zajmuje przestrzeń, stawia warunki i gwałtownie reaguje na to, co uważa za zagrożenie. Bohater chce narzucać innym porządek, choć jego zdolność rozumienia całej sytuacji jest ograniczona.

W kreacji Johna Rutha przekonanie musi być wiarygodne, ale nie może przerodzić się w mądrość. Bohater może mocno wierzyć w określoną procedurę, a zarazem mylić się co do człowieka. Russell pokazuje tę różnicę, kreując autorytet, który nie jest niewzruszony i opanowany. Jego energia potrafi skupić uwagę, a jednocześnie zdradza, że znajduje się w defensywie.

Mannix domaga się innego rodzaju uznania: twierdzi, że ma objąć urząd szeryfa. Goggins musi podtrzymać deklarację, której pozostali nie mogą od razu zweryfikować. Pozycja bohatera zależy od tego, czy zdoła przekonać innych, zirytować ich albo sprawić, by pozwolili mu zostać. Jego autorytet nie zostaje ustanowiony samym pierwszym wypowiedzianym zdaniem.

W wywiadzie dla Den of Geek Goggins opowiadał, że zapytał Tarantino, czy Mannix naprawdę jest szeryfem, i dostał wolną rękę, by sam o tym zdecydować, nie zdradzając swojej odpowiedzi. Ta informacja rzuca światło na wybór aktorski: Goggins może grać z prywatną pewnością, podczas gdy film pozostawia wątpliwości. Przygotowanie do roli nie musi pokrywać się z całym zasobem informacji, który otrzymuje widz.

Dwie odmienne energie w jednym pomieszczeniu

Russell i Goggins w różny sposób zajmują przestrzeń. Ruth zdaje się potrzebować, by wszyscy w pomieszczeniu uznali jego zasady; Mannix potrafi prowokować i badać grunt, aż znajdzie dla siebie miejsce. Ta różnica rodzi napięcie, zanim podejrzenia zostaną rozwiane. Jeden aktor ucieleśnia autorytet; drugi wnosi ruch, komentarze i zmienność, które utrudniają grupie osiągnięcie równowagi.

Relacja Rutha z Daisy Domergue nadaje jego kreacji nieustanny fizyczny wymiar. Przywiązanie do drugiej osoby zmienia sposób poruszania się i sprawia, że każdy gest ma konsekwencje dla obu ciał. Roli Russella nie da się oddzielić od reakcji Jennifer Jason Leigh. Razem tworzą konfliktowy duet w obrębie całej grupy.

Droga Chrisa Mannixa wymaga innej przemiany. Goggins musi pozwolić, by początkowe przekonania bohatera zostały skonfrontowane z faktami, których nie da się zbyć zwykłym powtarzaniem uprzedzeń. Gra aktorska zmienia się wraz z rozwojem sytuacji, ale nie musi nagle wymazywać przeszłości bohatera. Ta przemiana nabiera siły, bo wyrasta z jasno określonej pozycji wyjściowej.

Wcześniejsze doświadczenia obu aktorów w telewizji i kinie gatunkowym wzbogacają obsadę o różne skojarzenia, choć ich znajomość nie jest konieczna, by śledzić film. Nawiązania do innych ról stanowią dodatkową warstwę. Najważniejsze, by każda postać miała własny sposób mówienia, słuchania i reagowania, który pozwala odróżnić ją w scenie z udziałem całej grupy.

Późniejszy występ Russella jako Randy’ego w „Pewnego razu… w Hollywood” oznacza zmianę skali: autorytet wynika teraz z miejsca pracy w branży filmowej i musi się ujawnić w krótkiej wymianie zdań. Zadaniem aktora nie jest powtórzenie Mike’a czy Rutha, lecz uwiarygodnienie decyzji podejmowanej na planie. Powracająca postać może skondensować doświadczenie, nie domagając się głównej roli.

Spotkanie Russella i Gogginsa w „Nienawistnej ósemce” pokazuje, jak Tarantino łączy aktorów, których wcześniej sprawdził osobno. Nie czyni z nich równoważnych elementów: jeden wnosi bezpośrednią siłę, a drugi — ruchliwość, która podważa początkowy podział ról. Film czerpie napięcie z tej różnicy i ze zdolności obu aktorów do zmiany swojego podejścia pod wpływem tego, co dzieje się wokół.

Wróć do powracających aktorów Tarantino.

Zobacz wszystkie artykuły w Aktorzy powracający w filmach Tarantino i zmieniające się role