
Aktorzy powracający do kina Tarantino często trafiają na postacie zajmujące różne pozycje w historii. W jednym filmie aktor może sprawować władzę, a w kolejnym być zależny od decyzji innych. Porównanie tych ról pozwala dostrzec zmiany, których nie pokazuje sama lista występów: kto potrzebuje pomocy, kto dyktuje warunki i co się dzieje, gdy traci kontrolę.
Powracający aktorzy pojawiają się w filmach z różnych gatunków i epok. Ta sama znajoma twarz może pojawić się we współczesnej opowieści kryminalnej, a później w westernie. Znajomość aktora wpływa na pierwsze wrażenie, ale każda postać musi zbudować własne relacje. Rozpoznanie aktora pozwala porównać jego role; związki między fikcyjnymi postaciami wymagają znajomości fabuły.
Zmienia się również znaczenie danej roli. Może ona prowadzić cały film, być częścią duetu głównych bohaterów albo pojawić się tylko w krótkim epizodzie. Sam czas ekranowy niewiele wyjaśnia: postać drugoplanowa może rozwiązać problem, z którym zmagają się główni bohaterowie, albo wprowadzić trudność zmieniającą dalszy przebieg opowieści.
Cannes wymienia w Pulp Fiction aktorów, którzy ponownie pracowali z Tarantino, w tym Samuela L. Jacksona i Umę Thurman. Ich późniejsza współpraca pozwala porównać nie tylko to, że te same nazwiska pojawiają się w kolejnych filmach: zmieniają się postacie, ich relacje z innymi bohaterami oraz miejsce, jakie zajmują w konflikcie.
Role, które zmieniają stosunek do władzy
Christoph Waltz gra Hansa Landę w filmie Bękarty wojny oraz Kinga Schultza w filmie Django, jak podają Cannes i Sony. Landa prowadzi rozmowę, by prowadzić śledztwo i podporządkować sobie przesłuchiwanych. Schultz wykorzystuje swoje umiejętności negocjacyjne, by zawrzeć sojusz z Djangiem. Uprzejmość przynosi różne skutki: w jednym przypadku przedłuża groźbę, w drugim umożliwia wynegocjowanie dostępu do jakiegoś miejsca lub zaproponowanie układu.
Leonardo DiCaprio przechodzi od roli właściciela Calvina Candiego w filmie Django do roli aktora Ricka Daltona w filmie Pewnego razu... w Hollywood. Sony podaje oba te role w filmografii aktora. Candi oczekuje, że goście dostosują się do jego warunków; Rick musi przekonać innych, że wciąż potrafi wykonywać swój zawód. Różnica widoczna jest w ich stosunku do aprobaty: jeden ma wokół siebie ludzi zmuszonych, by mu dogadzać, drugi zaś zależy od decyzji o zatrudnieniu, na które nie ma wpływu.
BFI wymienia Samuela L. Jacksona w roli Ordella Robbiego w filmie Jackie Brown. Sony podaje, że w filmie Django gra Stephena. Ordell próbuje chronić przestępczy interes; Stephen pilnuje tego, co dzieje się w domu Candiego. Ich sposoby wywierania wpływu wynikają z odmiennych pozycji. Pierwszy wydaje polecenia jako osoba kierująca interesem, drugi zna zasady funkcjonowania domu i wykorzystuje tę wiedzę, by ingerować w jego sprawy.
Keitel i Madsen w odmiennych rolach
Harvey Keitel gra pana White’a w filmie Wściekłe psy, jak podaje katalog AFI, oraz pana Wolfa w filmie Pulp Fiction. White angażuje się w ochronę rannego towarzysza, a ta relacja wpływa na jego osąd. Wolf przybywa, by znaleźć rozwiązanie praktycznego problemu. Obaj przemawiają z pozycji doświadczonych ludzi, ale emocjonalne zaangażowanie White’a osłabia jego autorytet, podczas gdy Wolf potrafi zachować większy dystans.
Michael Madsen wciela się w pana Blonde’a w filmie Wściekłe psy oraz Budda w filmie Kill Bill: Vol. 2; AFI i Cannes odnotowują te role. Blonde zamienia swój spokój w zagrożenie dla innych. Budd jest związany z brutalną przeszłością, która ciąży na jego obecnej sytuacji. Znajomość aktora pozwala porównać dwa sposoby wprowadzania niebezpieczeństwa, ale podobieństwo niektórych gestów nie oznacza, że postacie są ze sobą powiązane.
Od głównej roli po pracę zespołową
Uma Thurman zajmuje zupełnie różne miejsca jako Mia Wallace w filmie Pulp Fiction oraz jako Panna Młoda w Kill Bill. Mia prowadzi znaczną część jednego epizodu dzięki relacji z Vincentem. Poszukiwania Panny Młodej stanowią oś obu części i organizują jej spotkania z przeciwnikami. Zmiana skali wymaga zachowania emocjonalnej ciągłości w znacznie bardziej zróżnicowanych sytuacjach. Przygotowanie obsady i praca z aktorami pozwalają rozwijać pomysły na pracę, dzięki którym można zbudować każdą z tych ról.
Cannes wymienia Brada Pitta w roli Aldo Raine’a w filmie Bękarty wojny; Sony podaje, że w filmie Pewnego razu... w Hollywood gra Cliffa Bootha. Aldo dowodzi grupą żołnierzy i musi skłonić ich do wykonywania rozkazów. Cliff pracuje jako dubler Ricka Daltona i spędza z nim znaczną część dnia. Pozycja w duecie lub grupie zmienia to, z czym postać musi sobie poradzić, choć w obu rolach aktor wykorzystuje swoją fizyczną pewność siebie.
Tim Roth pojawia się ponownie w filmie Nienawistna ósemka jako Oswaldo Mobray, jak podaje BFI, po wcześniejszym wcieleniu się w pana Orange’a w filmie Wściekłe psy. Orange przez dużą część historii nie może się ruszać z powodu rany; Mobray bierze udział w rozmowach grupy zgromadzonej w gospodzie Minnie. Zmieniają się możliwości ingerowania w przebieg sceny. Powracająca obsada pozwala dostrzec te różnice w filmach Quentina Tarantino, bez sprowadzania każdego powrotu do powtórzenia wcześniejszej roli.
Zestawienie współprac wymaga ustalenia, co dokładnie się liczy. Występ na ekranie, rola głosowa i praca kaskadera to różne rodzaje udziału. Napisy końcowe pozwalają ustalić funkcję, a długość sceny pomaga opisać znaczenie roli. Ujęcie wszystkich tych zadań w jednej liczbie może zatrzeć istotne różnice.
Kill Bill porusza jeszcze jedną kwestię: jego historię pokazano w dwóch częściach. W zestawieniu filmów każdą z nich można ująć osobno, a opis współpracy może traktować je jako jeden projekt. Porównanie jest bardziej przejrzyste, gdy stosuje się te same kryteria wobec wszystkich osób i wskazuje, w której części występuje dana rola.
Wynik zależy też od wybranego zbioru dzieł. Udział w filmie napisanym przez Tarantino, ale wyreżyserowanym przez kogoś innego, należy do innego rodzaju współpracy zawodowej. Rozróżnienie filmów wyreżyserowanych przez Tarantino, scenariuszy napisanych dla innych reżyserów i produkcji pozwala właściwie przypisać każdy kredyt, bez przypisywania Tarantino reżyserii wszystkich dzieł związanych z jego nazwiskiem.



