Kompozytorzy i współpracownicy muzyczni Tarantino

Kompozytorzy i współpracownicy muzyczni Tarantino

Współpracownicy muzyczni Quentina Tarantino na różne sposoby uczestniczą w powstawaniu jego filmów. Partytura może zostać napisana do nowego scenariusza, a wcześniejsze nagranie może zyskać inną funkcję, gdy zostanie wykorzystane w scenie. Nadzór muzyczny obejmuje wyszukiwanie i pozyskiwanie wybranego materiału. Rozpoznanie tych wkładów pozwala docenić zarówno kompozytora, jak i osoby pomagające uczynić z pomysłu muzycznego część filmu.

Wybór nie kończy się na wskazaniu tytułu. Piosenka może mieć różne interpretacje, a każde nagranie ma konkretną szybkość, głos i instrumentację. Praca nad daną wersją trwa dalej, gdy zestawia się ją z grą aktorów lub dopasowuje do zmontowanego materiału. Dlatego historia ścieżki dźwiękowej obejmuje zarówno współpracę artystyczną, jak i prace przygotowawcze.

Wypowiedzi Karyn Rachtman, Mary Ramos i RZA pokazują, jak przebiegają takie procesy. Współpraca z Enniem Morricone pozwala ponadto przyjrzeć się temu, jak współistnieją wykorzystanie wcześniejszej muzyki i zamówienie nowej partytury. Napisy końcowe każdego filmu precyzują zakres poszczególnych udziałów.

Odpowiedź na pytanie, kto tworzy muzykę do filmu, zależy od konkretnego utworu. W filmie mogą znaleźć się dzieła różnych kompozytorów, wcześniej nagrane wykonania oraz muzyka stworzona na potrzeby produkcji. Współpraca przybiera różne formy zależnie od potrzeb sceny i dostępnego materiału.

Komponowanie partytury i praca z wcześniej nagraną muzyką

W wywiadzie dla Double J ze stycznia 2016 roku Tarantino wyjaśnił, że chciał mieć własny temat muzyczny do Nienawistnej ósemki. W tym kontekście opowiedział o spotkaniu z Enniem Morricone, któremu przekazano włoskie tłumaczenie scenariusza. Zamówienie dotyczyło filmu, który wciąż czekał na swoją muzykę. Kompozytor mógł zaproponować brzmieniową tożsamość zainspirowaną lekturą scenariusza, a reżyser zastanawiał się, jak włączyć ją do filmu.

RZA brał już wcześniej udział w tworzeniu muzyki do Kill Bill. W wywiadzie dla Associated Press, opublikowanym na stronie Wu-Tang Corp. w kwietniu 2004 roku, mówił o tym, jak ważne jest dopasowanie muzyki do ruchu akcji. Współpraca RZA z Tarantino pozwala dostrzec kompozycję muzyczną w filmie, który łączy materiały z różnych źródeł. Nie oznacza to jednak, że wszystkie towarzyszące jej piosenki i fragmenty są jego kompozycjami.

Na przykład w dyskografii Kill Bill Vol. 1 na stronie Warner Music Bernard Herrmann jest wymieniony jako autor utworu Twisted Nerve, Nancy Sinatra — Bang Bang, a RZA i Charles Bernstein — Crane / White Lightning. Są to różne utwory i różne udziały. Trzeba zachować te przypisania, nawet gdy montaż sprawia, że wszystkie elementy zdają się należeć do tego samego świata.

W styczniu 2013 roku Fred Raskin opowiedział w Slant o wykorzystaniu w filmie Django Nicaragua, muzyki Jerry’ego Goldsmitha z filmu Under Fire. Wyjaśnił, że wprowadzili niewielkie zmiany w obrazie, by dopasować go do muzyki. Ponowne wykorzystanie partytur w muzyce do filmów Tarantinomoże wymagać nowych prac nad sceną, nie zmieniając autorstwa kompozycji. Relacja między filmem a utworem kształtuje się podczas montażu.

Karyn Rachtman i Mary Ramos: jak umożliwić dokonanie wyboru

Karyn Rachtman powiedziała we wrześniu 2014 roku w Cuepoint, że Tarantino wybrał wersję Urge Overkill utworu Girl, You'll Be a Woman Soondo filmu Pulp Fiction, a jej zadaniem było sfinalizowanie umowy na jej wykorzystanie. Wypowiedź Karyn Rachtman pozwala odróżnić preferencje reżysera od działań nadzorczyni muzycznej. Dzięki temu można przypisać każdej osobie jej część decyzji, którą trzeba było przełożyć na realną możliwość produkcyjną.

W lipcu 2019 roku Mary Ramos wyjaśniła w GQ, że przygotowali podkład, by Leonardo DiCaprio mógł przećwiczyć muzyczny występ Ricka Daltona w Hullabaloo. Ostatecznie wybrano piosenkę The Green Door. Praca Mary Ramos przy nadzorze muzycznym odpowiadała więc również na potrzeby produkcji: aktor musiał dostać materiał, z którym mógł przygotować scenę. Muzyka miała sprawdzić się w przypadku postaci śpiewającej przed kamerą wewnątrz filmowej opowieści.

Te przykłady pokazują różne potrzeby związane z tym samym zawodem. Nagranie może zostać wybrane już na etapie pisania scenariusza, a później wymagać negocjacji. W innym przypadku trzeba przygotować materiał, by aktor mógł poćwiczyć przed zdjęciami. Nadzór muzyczny łączy te potrzeby z harmonogramem filmu i koordynuje współpracę z osobami, które będą pracować nad muzyką.

Montaż i wydanie muzyki na płycie wymagają dodatkowej pracy

Zestawienie utworu z obrazem pozwala ocenić, w którym momencie się pojawia, jak długo trwa i jakie dźwięki pozostawia w tle. Ta praca łączy nadzór muzyczny z zespołem montażowym i dźwiękowym. Wersja wykorzystana w pierwszej próbie może wymagać późniejszych poprawek; muzykę trzeba dopasować do głosów i pozostałych dźwięków. Zanim wybór artystyczny dotrze do widza, przechodzi więc przez wiele rąk.

18 grudnia 2015 roku Third Man Records zapowiedziała winylowe wydanie ścieżki dźwiękowej do Nienawistnej ósemki. Założona przez Jacka White’a wytwórnia przygotowała podwójny album LP z drukowanymi materiałami związanymi z filmem. Udział Jacka White’a i Third Man w tym wydaniu dotyczy publikacji muzyki na płycie. Wytwórnia udostępnia nagranie i przygotowuje jego fizyczne wydanie, nie zmieniając przy tym autorstwa kompozycji Morricone.

Orkiestry również uczestniczą w tych współpracach. Czeska Narodowa Orkiestra Symfoniczna opisała w komunikacie z 18 grudnia 2015 roku swoją pracę nad Nienawistną ósemką oraz specjalną sesję w Abbey Road. Morricone dyrygował tam zespołem podczas nagrania muzyki z filmu, przygotowanego bezpośrednio na wydanie winylowe. W spotkaniu uczestniczyli Tarantino, Kurt Russell i Walton Goggins.

Sesję przedstawiono jako wydarzenie związane z premierą wydawnictwa. To doprecyzowanie pozwala odróżnić wykonanie nagrane na konkretną okazję od całej historii nagrywania ścieżki dźwiękowej. Ten sam kompozytor i repertuar nie oznaczają automatycznie, że dwie sesje są tym samym wydarzeniem.

Ten przykład włącza muzyków do rozmowy, która często skupia się wyłącznie na autorze partytury. To oni wykonują zapisane nuty i reagują na wskazówki dyrygenta podczas nagrania. Efekt zachowuje nie tylko decyzje kompozytorskie, lecz także interpretacyjne: utwór można rozpoznać w różnych wersjach, a jednocześnie każda z nich zyskuje własne niuanse.