
Producenci Quentina Tarantino uczestniczą w podejmowaniu decyzji, które mają wpływ na film przed zdjęciami, w ich trakcie i po ich zakończeniu. Scenariusz proponuje postacie i sytuacje, a produkcja stwarza warunki do ich sfilmowania. W każdym projekcie trzeba rozstrzygnąć, skąd wziąć pieniądze, jak zorganizować pracę i w jaki sposób film dotrze do widzów. Te powiązane ze sobą kwestie mogą być rozstrzygane przez różne osoby i na podstawie odrębnych ustaleń.
Współpraca może przybierać różne formy: wspólne tworzenie opowieści, produkowanie pełnometrażowego filmu wyreżyserowanego przez kogoś innego lub łączenie sił przez firmy, by rozwijać projekt i wprowadzić go na rynek. Nazwiska konkretnych osób i nazwy firm dostarczają uzupełniających się informacji. W filmie Pulp Fictionna przykład producent i firmy produkcyjne są wymienieni w osobnych rubrykach katalogu American Film Institute. Dzięki temu można prześledzić udział Lawrence’a Bendera oraz A Band Apart i Jersey Films, nie sprowadzając ich do jednego wspólnego kredytu. Jedność widoczna na ekranie wynika z wkładu osób i firm, które zachowują odrębną tożsamość zawodową.
Napisanie historii, jej wyprodukowanie i dystrybucja wiążą się z podejmowaniem decyzji na różnych etapach. W filmach Tarantino odpowiedzialność może spoczywać na różnych osobach lub częściowo skupiać się w rękach jednej z nich. Napisy końcowe pozwalają rozpoznać te układy w poszczególnych filmach — od stworzenia opowieści po jej komercyjną premierę.
Współtworzenie scenariusza i reżyseria cudzego tekstu
W filmie Pulp Fictionrejestr Oscarów z 1995 roku przypisuje scenariusz Tarantino, a pomysł na historię Tarantino i Rogerowi Avary’emu. Obaj otrzymali Oscara za scenariusz oryginalny. Podział ról uwzględnia wkład obu twórców w powstanie opowieści, nie przypisując im jednakowej odpowiedzialności za scenariusz.
Współpraca z Robertem Rodriguezem ukazuje inny podział pracy. W karcie filmu Od zmierzchu do śwituna stronie Miramax Rodriguez figuruje jako reżyser, a Tarantino jako scenarzysta i członek obsady. Scenarzysta występuje również przed kamerą, podczas gdy film reżyseruje inny twórca. Ten układ wyjaśnia ich relację zawodową, nie czyniąc z nich współreżyserów.
Współpraca scenarzystów i reżyserów przekształca materiał narracyjny w inscenizację. Tekst określa działania i rozmowy, a zdjęcia nadają im postacie, przestrzeń i czas trwania. Dialog może zachować te same słowa, a jednocześnie nabrać innego znaczenia dzięki interpretacji aktorskiej lub ustawieniu kamery. Uznanie wkładu na tym późniejszym etapie pozwala mówić o wspólnej pracy bez zacierania funkcji poszczególnych osób.
Producenci i producenci wykonawczy
Nominacja filmu Pulp Fictiondo Oscara za najlepszy film w 1995 roku wskazuje Lawrence’a Bendera jako producenta. Wyróżnienie za produkcję jest odrębne od nagrody za scenariusz i nominacji Tarantino za reżyserię.
Zasady przyznawania kredytów Producers Guild of America określają, że główny producent odpowiada za nieprzerwane prowadzenie projektu na etapach rozwoju, przygotowań, zdjęć i dostarczenia gotowego filmu. Zakres tej funkcji obejmuje decyzje twórcze, budżetowe i organizacyjne. Producent łączy potrzeby projektu z dostępnymi zasobami i utrzymuje kontakt z partnerami finansowymi oraz dystrybucyjnymi.
W filmie Nienawistna ósemkaoficjalne materiały produkcyjne wymieniają Richarda N. Gladsteina i Shannon McIntosh jako producentów, obok Stacey Sher. Bob Weinstein, Harvey Weinstein i Georgia Kacandes figurują jako producenci wykonawczy. Współpracują tu obie grupy, a Tarantino jest wymieniony jako scenarzysta i reżyser. Jego nazwisko przy tych funkcjach pojawia się obok zespołu produkcyjnego, którego członkowie mają własne kredyty.
Sony wymienia Davida Heymana, Shannon McIntosh i Tarantino jako producentów filmu Pewnego razu... w Hollywood. Tarantino łączy tu reżyserię ze wspólnym kredytem producenckim.
Finansowanie i wprowadzenie filmu na rynek
Finansowanie zapewnia lub pozyskuje środki na projekt, a budżet określa, jak planuje się je wykorzystać. Produkcja musi powiązać te środki z harmonogramem i potrzebami związanymi z pracą. W swoich wytycznych zawodowych Producers Guild odróżnia samo przekazanie funduszy od udziału twórczego lub w zarządzaniu. Kredyt producenta wykonawczego należy rozpatrywać w kontekście całej produkcji.
Katalog American Film Institute wskazuje Miramax Film Corp. jako dystrybutora filmu Pulp Fiction. Relacja Tarantino z Miramax jest zatem czymś innym niż udział A Band Apart i Jersey Films, czyli firm produkcyjnych wymienionych w tej samej karcie. Kredyt dystrybucyjny opisuje komercyjne rozpowszechnianie filmu.
Decyzja dotycząca zdjęć ma również konsekwencje finansowe: dodatkowy dzień oznacza konieczność ponownego zaangażowania ekipy, aktorów i udostępnienia przestrzeni. Zadanie producenta polega na pogodzeniu tych potrzeb. Kwestia dystrybucji pojawia się przy organizowaniu kontaktu filmu z publicznością — poprzez ustalenie daty premiery, przygotowanie materiałów promocyjnych i warunków wyświetlania.
W kampanii promocyjnej można wyeksponować nazwisko Tarantino, obsadę filmu lub jego gatunek. Taki wybór kształtuje oczekiwania widza, zanim wejdzie on na salę kinową. Produkcja i dystrybucja łączą się przy przygotowywaniu premiery, choć hasło reklamowe na plakacie nie zastępuje informacji o osobach, które wykonały pracę.
Komercyjne życie filmu może trwać po premierze, gdy zostaje on zaprezentowany w innej formie. 23 października 2019 roku Sony ogłosiło powrót filmu Pewnego razu... w Hollywooddo kin w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie 25 października. Wznowienie obejmowało cztery sceny i ponad dziesięć dodatkowych minut, umieszczonych przed filmem i po nim.
Tego rodzaju działanie rodzi inne pytania niż te związane z pierwotnymi zdjęciami: jaką wersję się zapowiada, jak oznacza się dodany materiał i jakiego doświadczenia dostarcza się osobom, które już znają dzieło. Określenie „wznowienie” wymaga takiego kontekstu, bo ponowna okazja do obejrzenia filmu i zmiana prezentowanego materiału mogą występować jednocześnie.
Znajomość tej różnicy pozwala widzom porównywać wydania bez przypisywania wszystkich zmian nowej wersji fabuły. Dystrybucja może też na nowo zorganizować sposób prezentowania ukończonego filmu, nie zaciemniając informacji o pracy, z której on powstał.



