Związek Jacka White’a z „Nienawistną ósemką” wiąże się z wydaniem płyty i jedną piosenką, a nie z zastąpieniem Morricone w roli kompozytora.
Amerykańskie wydanie w ramach szerszej premiery
W grudniu 2015 roku Third Man Records zapowiedziała winylowe wydanie ścieżki dźwiękowej do „Nienawistnej ósemki”. Wytwórnia związana z Jackiem White’em odpowiadała za wydanie w USA, natomiast za ogólną premierę odpowiadała Decca. Współpracę tę należy rozumieć jako przedsięwzięcie wydawnicze: wydanie i prezentacja albumu nie są tym samym co skomponowanie muzyki do filmu.
W zapowiedzi Third Man opisano standardowe wydanie na dwóch 180-gramowych płytach, z odwracaną rozkładaną okładką o miękkim wykończeniu, plakatami i ilustrowaną książeczką. Te elementy składają się na fizyczne wydanie albumu. Mogą pogłębić więź słuchacza z filmem, ale nie świadczą o innym miksie muzycznym ani o udziale White’a w komponowaniu partytury.
Muzykę oryginalną skomponował Ennio Morricone we współpracy z Tarantino. Wydanie gromadzi tę muzykę na ścieżce dźwiękowej, na której znalazły się również inne utwory. Rozróżnienie kompozytora, wytwórni i reżysera zapobiega błędnemu przypisywaniu autorstwa na podstawie komercyjnego związku z cenionym muzykiem.
Limitowany zestaw i film jako przedmiot kolekcjonerski
Później wytwórnia zaprezentowała limitowane wydanie składające się z zestawu siedmiocalowych płyt. W zapowiedzi opisano czerwony winyl z czarnymi żyłkami, osiem okładek z postaciami, metalową przypinkę w kształcie pętli oraz reprodukcję listu Lincolna. To wydanie różni się od standardowego podwójnego albumu LP. Mówienie po prostu o edycji luksusowej może zacierać różnice między formatami i konfiguracjami.
Dobór materiałów przekształca motywy z fabuły w przedmioty kolekcjonerskie. List odgrywa na przykład dramatyczną rolę w filmie, a w formie reprodukcji dołączonej do wydania zyskuje inne znaczenie. Nabywca może oglądać go jako przedmiot, ale nie oznacza to, że posiada rekwizyt wykorzystany na planie. Reprodukcja wydawnicza i oryginalny rekwizyt to nie to samo.
Format siedmiocalowych płyt dzieli też słuchanie na fizyczne segmenty. Zmiana strony i płyty wprowadza przerwy, które niekoniecznie odpowiadają przebiegowi filmu. To doświadczenie związane z albumem jako samodzielnym przedmiotem. Nie należy opisywać go jako wiernego odtworzenia ciągłości dźwiękowej montażu filmowego.
Jack White, The White Stripes i właściwe przypisanie autorstwa
Na ścieżce dźwiękowej znalazł się utwór „Apple Blossom” zespołu The White Stripes, co tworzy bezpośredni związek muzyczny z White’em. Mimo to obecność wcześniej nagranej piosenki nie czyni go kompozytorem oryginalnej partytury. Są to dwa odrębne powiązania: wytwórnia wydaje album, a nagranie jego zespołu trafia do zestawu utworów.
Zbieżność ta dobrze wpisuje się we wspólne dla tych projektów zainteresowanie płytą jako materialnym nośnikiem. Film „Nienawistna ósemka” był promowany w ścisłym związku z doświadczeniem oglądania w kinie, podczas gdy wydanie muzyczne akcentowało okładkę, papier i winyl. To podobieństwo można analizować bez twierdzenia, że sam wybór któregoś z tych formatów gwarantuje wyższą wartość artystyczną.
Zapowiedzi z lat 2015 i 2016 dokumentują cechy tamtych wydań, a nie ich stałą dostępność ani obecne ceny. Ich znaczenie dla historii współpracy polega na tym, że pokazują, co wydała Third Man i jak to zaprezentowała. Wkład White’a najlepiej opisywać z uwzględnieniem tych rozróżnień: jako wyraźną rolę wydawniczą oraz obecność piosenki w zestawie, którego oryginalną muzykę skomponował Morricone.
Wróć do przewodnika po muzycznych współpracownikach Tarantino.
Zobacz wszystkie artykuły w Kompozytorzy i współpracownicy muzyczni Tarantino
