Steve McQueen na przyjęciu: co opowiada, a czego nie wie

Steve McQueen z filmu „Pewnego razu... w Hollywood” pojawia się na przyjęciu i wyjaśnia relacje, które obserwuje. Jego pewność siebie i krótkie osobiste wyznanie zmieniają tę ekspozycję w niewielką scenę rozczarowania.

Prawdziwa gwiazda w fikcyjnej rozmowie

Damian Lewis wciela się w Steve’a McQueena podczas przyjęcia w rezydencji Playboya. Jego pojawienie się pozwala rozpoznać ważną postać ówczesnego Hollywood, nie czyniąc jej głównym bohaterem. Tarantino wykorzystuje prestiż tego nazwiska i wyrazistą fizyczną obecność aktora, by zasugerować, że świat filmu nie kończy się na Ricku Daltonie. Są gwiazdy, których pozycja wydaje się równie ugruntowana, jakiej Rick obawia się nigdy nie osiągnąć.

McQueen obserwuje Sharon Tate, Romana Polańskiego i Jaya Sebringa, po czym objaśnia swojej rozmówczyni relacje między nimi. Przedstawia Jaya jako byłego partnera Sharon, który wciąż jest blisko niej, a Polańskiego jako jej męża. Ta informacja pomaga zrozumieć, dlaczego cała trójka może przebywać razem na przyjęciu, a ich bliskość nie musi być automatycznie odczytywana jako oznaka sekretnego związku.

Słowa te należą jednak do postaci napisanej na potrzeby filmu. Nie są historycznym wywiadem z McQueenem i nie pozwalają przypisywać mu tych opinii w życiu prywatnym. Scena łączy prawdziwe osoby z fabularyzowaną rozmową. Zachowanie tego rozróżnienia pozwala uniknąć traktowania wypowiedzi, która służy opowieści, jako dokumentalnego świadectwa prywatnych uczuć.

Pewność, z jaką mówi, również należy do charakterystyki postaci. Sprawia wrażenie, jakby znał zasady panujące w tym kręgu i przewidywał zachowanie jego członków. Film obdarza go wyraźnym autorytetem towarzyskim, ale nie dowiedzioną wszechwiedzą. Jego słowa mogą naprowadzać widzów, a zarazem ukazywać ograniczenia człowieka, który z zewnątrz interpretuje cudze pragnienia.

Obserwator w końcu sam staje się częścią własnej opowieści

Niewielki zwrot w scenie następuje, gdy McQueen przyznaje, że jemu również nie udało się zbliżyć do Sharon tak, jakby sobie tego życzył. Jego wyjaśnienie przestaje brzmieć zupełnie beznamiętnie. Mężczyzna, który zdawał się chłodno oceniać szanse innych, ujawnia własne rozczarowanie. Informacja o Jayu i Polańskim nabiera wtedy odcienia utożsamienia, rywalizacji lub rezygnacji — widz może ją interpretować na różne sposoby.

Damian Lewis osiąga ten efekt dzięki powściągliwości. Nie potrzeba tu sentymentalnej przemowy ani widocznego załamania opanowania. Humor rodzi się z kontrastu między publicznym wizerunkiem pewnej siebie gwiazdy a wyznaniem, że jej uczucie nie zostało odwzajemnione. Postać nie traci swojej charyzmy, ale na moment przestaje zajmować uprzywilejowaną pozycję, z której zdawała się objaśniać wszystkich dookoła.

Ta wrażliwość wiąże się z jednym z głównych tematów filmu: sukces zawodowy nie gwarantuje kontroli nad tym, jak postrzegają nas inni, ani nie zapewnia spełnienia wszystkich pragnień. Rick przeżywa tę niepewność w sposób gwałtowny i bolesny; u McQueena ujawnia się ona w krótkim zdaniu. Różnica skali nie pozwala utożsamiać ich karier, ale pomaga dostrzec wspólną ludzką kruchość kryjącą się pod bardzo odmiennymi wizerunkami gwiazd.

Rozmowa wprowadza też męskie spojrzenie na Sharon. Przez chwilę staje się ona przedmiotem wyjaśnień mężczyzn, którzy jej pragną lub krążą wokół niej. Taka perspektywa nie wyczerpuje jednak postaci. Później film pokaże ją w działaniu i czerpiącą radość, bez obecności McQueena, który interpretowałby jej emocje. Jego komentarz należy traktować jako częściowe spojrzenie w ramach szerszego portretu.

Przyjęcie jako spotkanie publicznych wizerunków

Na przyjęciu w rezydencji Playboya, McQueen zajmuje inne miejsce niż Sharon. Ona uczestniczy w zabawie poprzez taniec i ruch, on zaś przede wszystkim obserwuje i rozmawia. Montaż pozwala tym dwóm sposobom bycia współistnieć. Życie towarzyskie może oznaczać zarówno cielesną przyjemność, jak i wymianę plotek, opowieści oraz ocen na temat osób znajdujących się po drugiej stronie ogrodu.

Ten kontrast przygotowuje grunt pod scenę Sharon Tate oglądającej „The Wrecking Crew” w kinie. Tam uwaga przenosi się na to, czego Sharon słucha i co czuje, obserwując reakcję widzów. Aktorka przestaje być jedynie tematem rozmowy o relacjach uczuciowych, a staje się widzką własnej pracy. Te dwie sceny pokazują jej obecność w Hollywood z różnych perspektyw.

McQueen należy ponadto do zbiorowej pamięci o bohaterach kina akcji, która towarzyszy fikcyjnej karierze Ricka. Jego droga do sławy sprawia, że wiarygodna wydaje się możliwość przejścia z telewizji do kina. Film może wykorzystywać tę postać jako symbol sukcesu, nie sugerując, że Rick jest zawoalowanym portretem McQueena ani że wszystkie jego przygody odpowiadają biografii jednej gwiazdy.

Krótki występ gościnny jest funkcjonalny. McQueen pojawia się, przedstawia swoją interpretację relacji w kręgu towarzyskim i dodaje osobistą uwagę, która podważa jego autorytet. Nie trzeba przy tym opowiadać całej historii jego filmografii. Scena wykorzystuje to, co obiecuje znana twarz, oraz to, co pozwala dostrzec za tą obietnicą drobne wyznanie.

W efekcie powstaje ekspozycja z charakterem. Widz dowiaduje się czegoś o Sharon, Jayu i Polańskim, ale uczy się też podchodzić z dystansem do nazbyt pewnych wyjaśnień cudzych uczuć. McQueen może wiedzieć o przyjęciu bardzo dużo, a mimo to nie mieć dostępu do tego, czego pragnie. Ta rozbieżność sprawia, że jego obecność staje się niewielką wariacją na temat Hollywood — miejsca, w którym bycie rozpoznawanym nie oznacza pełnego poczucia przynależności.

Wróć do przewodnika po filmie „Pewnego razu... w Hollywood”.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino