
Pewnego razu… w Hollywood przygląda się światu show-biznesu z perspektywy ludzi, którzy próbują znaleźć w nim swoje miejsce. Rick Dalton obawia się, że najlepsze zawodowe szanse ma już za sobą; Cliff Booth podporządkowuje dużą część swojego życia pracy u boku Ricka; kariera Sharon Tate dopiero zaczyna nabierać rozpędu. Ich codzienność pozwala przemierzać studia, drogi, domy i sale kinowe. Blask gwiazdy współistnieje z obowiązkami, za które nikt nie bije brawo, oraz niepewnością co do kolejnego zlecenia.
Film poświęca tym codziennym zajęciom sporo uwagi, ponieważ pozwalają one dostrzec, na czym polega przynależność do Hollywood. Dojazd na plan, przygotowanie się do roli czy zajęcie miejsca wśród widzów mogą być równie ważne jak przełomowa rozmowa. Odtworzenie Los Angeles łączy poszczególne miejsca za sprawą fasad, dźwięków i znajomych twarzy. W tym pejzażu postacie historyczne i fikcyjne dzielą przestrzeń jednej opowieści, która traktuje przeszłość jako tworzywo fikcji. Poczucie bliskości z epoką rodzi się z jej codziennych szczegółów, tworzonych przez nią obrazów oraz marzeń, które rozbudza w ludziach żyjących z ich spełniania.
Pewnego razu… w Hollywood, film z 2019 roku, osadza swoich bohaterów w Los Angeles w 1969 roku. Rick Dalton, grany przez Leonarda DiCapria, jest aktorem telewizyjnym zaniepokojonym swoją karierą; Cliff Booth, którego gra Brad Pitt, to jego kaskader i przyjaciel. Według opisu Sony obaj mierzą się z przemysłem, który przechodzi zmiany. Sharon Tate, grana przez Margot Robbie, ukazuje inną relację z tym samym środowiskiem.
Rick, Cliff i Sharon: trzy sposoby na życie z kina
Problem Ricka Daltona polega na tym, że musi nadal pracować, a każdą szansę ocenia przez pryzmat własnego wyobrażenia o sobie. Rola może wydawać mu się degradacją, a jednocześnie wymagać od niego ogromnego zaangażowania zawodowego. DiCaprio łączy potrzebę aprobaty z chwilami precyzyjnego aktorskiego rzemiosła. Niepewność aktora i skuteczność jego gry w scenie mogą być bardzo bliskie sobie.
Cliff pozostaje mniej widoczny. Jego praca zależy od sprawności fizycznej, zaufania innych i zleceń wykraczających poza sceny kaskaderskie. Przyjaźń Ricka i Cliffa łączy codzienną pomoc z nierównością zawodową: jeden ma dom i publiczny wizerunek, drugi zaś współtworzy jego wygodne życie. Ich zażyłość pozwala dostrzec uczucie, nie zacierając różnic w warunkach, w jakich żyją.
W postaci Sharon Tate przyjemność czerpana z udziału w filmie wyraża się bardziej otwarcie. Scena, w której wchodzi do kina i obserwuje reakcję widowni na swoją pracę, pokazuje aktorkę wśród widzów. Usłyszeć śmiech lub zauważyć reakcję publiczności — to inny rodzaj uznania niż wywiad czy promocyjne zdjęcie.
Historia, postacie fikcyjne i filmy w filmie
Rick i Cliff są postaciami fikcyjnymi, Sharon Tate była prawdziwą aktorką. Tarantino łączy te postacie w wymyślonej fabule, pełnej spotkań i sytuacji należących do jego opowieści. Rozpoznanie historycznego nazwiska pozwala dostrzec nawiązanie, ale nie sprawia, że każdy gest czy dialog w filmowej wersji tej postaci staje się dokumentem biograficznym. Film tworzy dramatyczne relacje między postaciami o różnym rodowodzie.
Wymyślona kariera Ricka dodaje kolejną warstwę. Fragmenty jego produkcji sprawiają, że może istnieć jako gwiazda również na ekranach pojawiających się w opowieści. Kiedy widzimy go w westernie, śledzimy zarówno fikcję, w której gra, jak i zawodowca, który musi doprowadzić ujęcie do końca. Przejście ku Nowemu Hollywood staje się w ten sposób konkretną troską o prestiż, dostępne role i ciągłość zatrudnienia.
Robert Richardson wyjaśnił serwisowi Kodak, że zdjęcia główne nakręcono na taśmie 35 mm z obiektywami anamorficznymi, natomiast w sekwencjach telewizyjnych wykorzystano również czerń i biel; niektóre ujęcia domowe sfilmowano na taśmie 16 mm i Super 8. Różnice w fakturze obrazu i kadrowaniu pomagają odróżnić sposoby tworzenia i zapamiętywania obrazów. Przeszłość ukazana jest za pośrednictwem kilku mediów, z których każde ma rozpoznawalny wygląd.
Miasto, które się przemierza, słucha i opowiada na nowo
W materiałach festiwalu w Cannes Barbara Ling figuruje jako scenografka. Odtworzenie Hollywood Boulevard z 1969 roku jest częścią pejzażu, w którym szyldy, sklepy i plakaty wyznaczają aspiracje bohaterów. Podróże nadają miastu wymiar czasu: odległości między studiem, domem i lokalem wpływają na przebieg dnia.
Ścieżka dźwiękowa Pewnego razu… w Hollywood towarzyszy tym podróżom. Radio łączy piosenki, głosy i reklamy, dzięki czemu samochody przewożą także wspólne doświadczenie epoki. Niekiedy muzyka towarzyszy czynnościom, nie przerywając ich; w innych chwilach nadaje rytm montażowi i zmienia ciąg kolejnych miejsc we wspólne wrażenie.
Powieść Pewnego razu… w Hollywood, napisana przez Tarantino i wydana po hiszpańsku przez Reservoir Books w czerwcu 2021 roku, przenosi ten świat do innego medium. Wydawnictwo przedstawia ją jako rozwinięcie, które na nowo układa filmową opowieść. Proza może w inny sposób niż spojrzenie, głos czy cięcie montażowe wprowadzać przeszłość postaci i ich myśli; ta różnica wpływa na to, jak je poznajemy.
Filmowanie filmu pozwala dostrzec dwa kryteria oceny. Rick może mierzyć swoją karierę wielkością roli, podczas gdy osoby pracujące u jego boku potrzebują, by dobrze rozegrał konkretną scenę. Nauka kwestii, słuchanie partnera i odzyskiwanie koncentracji to drobne zadania w porównaniu z marzeniem o byciu gwiazdą, ale właśnie one decydują o tym, co ostatecznie zobaczymy na ekranie.
Ta różnica sprawia, że pomyłki nabierają znaczenia. Przerwanie odsłania człowieka, który wcielał się w postać; powrót do ujęcia wymaga odbudowania pewności siebie, którą widzieliśmy już zachwianą. Film docenia wysiłek, nie obiecując, że udany dzień rozwiąże problemy całej kariery. Dobrze wykonana praca może iść w parze z obawami o przyszłość.
Zmienia się też nasz sposób patrzenia na aktorstwo. W jednej sekwencji możemy rozpoznać Leonarda DiCapria, śledzić losy Ricka Daltona i obserwować postać, w którą wciela się Rick. Przyjemność płynie z dostrzegania, jak te poziomy współistnieją i rozmijają się ze sobą: przekonująca fikcja zależy od zawodowca, który wciąż walczy o to, by przekonać samego siebie.




