Tex, Sadie, Katie i Flower Child: napastnicy w filmie Tarantino

Grupa, która przybywa na Cielo Drive, nie działa jak bezkształtna masa. Film rozdziela między cztery postacie przywództwo, uzasadnienia, przemoc i ucieczkę, a ich historyczny los znacząco zmienia.

Cztery rozpoznawalne postacie o różnych rolach

W Texa Watsona wciela się Austin Butler, w Sadie — Mikey Madison, w Katie — Madisen Beaty, a w Flower Child — Maya Hawke. Imiona Sadie i Katie nawiązują odpowiednio do Susan Atkins i Patricii Krenwinkel. Flower Child zajmuje miejsce kojarzone z Lindą Kasabian w grupie, która podróżuje tamtej nocy, choć film nadaje jej przydomek i przypisuje konkretne działanie. Rozpoznanie tych odpowiedników pomaga odczytywać opowieść bez mylenia aktora, postaci i osoby historycznej.

Tex początkowo skupia w swoich rękach praktyczną władzę. Prowadzi grupę do celu, a po wejściu do domu próbuje kontrolować sytuację za pomocą broni i rozkazów. Jego spokojny wizerunek nie łagodzi groźnego charakteru jego decyzji. Film wykorzystuje też fakt, że Cliff widział go już wcześniej w okolicach rancza. To rozpoznanie łączy pozornie przypadkowe, dzienne spotkanie z nocnym wtargnięciem, którego powaga jest od razu oczywista.

Sadie wypowiada słowa, które zmieniają kierunek ataku. Po spotkaniu z Rickiem uznaje, że jego status aktora telewizyjnego jest powodem, by go zaatakować. Katie bierze udział w napaści i starciu wewnątrz domu. Flower Child natomiast odłącza się od grupy i odjeżdża samochodem. Różnice w ich zachowaniu nie pozwalają opisywać ich tak, jakby podczas kulminacyjnych wydarzeń wszyscy wykonywali dokładnie te same czynności.

Ich wcześniejsze występy w świecie rancza budują poczucie znajomości, ale nie są równoznaczne z rozbudowanymi biografiami. Tarantino nie poświęca każdej z tych postaci osobnej historii dołączenia do grupy ani pełnej analizie psychologicznej. Pokazuje je w relacji ze wspólnym przywództwem i przez obserwowalne decyzje. Przypisywanie im konkretnych, intymnych motywów, których montaż nie ujawnia, zmieniłoby częściowe przedstawienie w całościowe wyjaśnienie osób i prawdziwych zbrodni.

Od pierwotnego celu do doraźnego uzasadnienia

Przyjazd hałaśliwym samochodem skłania Ricka Daltona do interwencji. Aktor wychodzi zły, bo przeszkadza mu hałas na ulicy, a nie dlatego, że odkrył spisek. Młodzi ludzie cofają się i rozpoznają w nim postać z telewizji. To rozpoznanie okazuje się kluczowe: kultura popularna, którą Rick uważa za coś, co już przestał reprezentować, wciąż jest na tyle silna, by rozpoznały go osoby spoza jego codziennego życia zawodowego.

Sadie zamienia to wspomnienie w oskarżenie. Jej rozumowanie przypisuje obrazom telewizyjnym odpowiedzialność, dzięki czemu może przedstawić napaść jako odwet. Film pokazuje przewrotność tego argumentu, ukazując różnicę między oglądaniem brutalnej fikcji a podjęciem decyzji o zamordowaniu kogoś. To wyjaśnienie należy do postaci. Nie należy przedstawiać go jako wniosku reżysera, że widzowie są zdeterminowani, by naśladować to, co oglądali w dzieciństwie.

Odjazd Flower Child jeszcze bardziej podważa pozory jedności grupy. Nie jest to wspólna narada ani uporządkowane wycofanie się z planu — zostawia pozostałych, którzy kontynuują działania bez niej. W ramach fabuły ten gest pozwala odróżnić początkowy udział od pozostania w trakcie ataku. Historycznie Kasabian nie opuściła tamtej nocy miejsca zdarzeń samochodem w sposób pokazany w filmie. Scenę należy uznać za zmianę faktów, a nie za streszczenie jej późniejszych zeznań.

Kiedy Tex, Sadie i Katie wchodzą do domu Ricka, układ przestrzeni również okazuje się inny, niż się spodziewali. Gospodarz przebywa w basenie, a w środku są Cliff, Francesca i Brandy. Zagrożenie wymierzone w celebrytę napotyka kaskadera i zwierzę, których relację przygotowano w toku opowieści. Grupa przybywa przekonana, że narzuci swoje warunki, lecz trafia na opór, który natychmiast burzy tę pewność.

Odwrócenie finału nie zmienia faktów historycznych

Fikcyjny atak kończy się porażką trójki intruzów. Przemoc wobec nich jest wystylizowana, rozgrywa się w kilku przestrzeniach i zostaje doprowadzona do przesady, co może wywoływać różne reakcje: ulgę, sprzeciw, zaskoczenie albo ich niekomfortowe połączenie. Opowieść wykorzystuje różnicę między losem historycznym, którego obawia się widz, a nieoczekiwanym oporem, jaki widzi na ekranie. Nie trzeba czerpać przyjemności z tego widowiska, by dostrzec, jak skonstruowano tę zmianę układu sił.

W rzeczywistości grupa wysłana na Cielo Drive brała udział w nocy morderstw, których ofiarami padli między innymi Sharon Tate i pozostali ludzie przebywający na terenie posiadłości. Rick i Cliff nie istnieli jako sąsiedzi, którzy mogliby zmienić bieg tych wydarzeń. Film nie odtwarza nieznanej wersji sprawy. Różnica między jego fabułą a faktami stanowi punkt wyjścia dla narracyjnej fantazji, którą należy wyraźnie odróżniać od postaci historycznych.

Obecność tej grupy nie oznacza też, że trzeba przyznać jej centralne miejsce w emocjonalnej warstwie filmu. Imiona i tożsamość jej członków są ważne dla zrozumienia ich decyzji, ale wcześniejsza część opowieści poświęcona jest ludziom pracującym, spacerującym i żyjącym razem w Los Angeles. wyjaśnienie zakończenia pokazuje, jak ten rozkład akcentów przygotowuje finałowe odwrócenie ról: napastnicy wdzierają się w życie, które widz zdążył już poznać, a fikcja wyobraża sobie, że bohaterowie mają środki, by je kontynuować. Ta ciągłość należy do opowieści; historyczna odpowiedzialność za zbrodnie pozostaje niezmieniona.

Wróć do przewodnika po filmie „Pewnego razu… w Hollywood”.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino