Emile Hirsch, Samantha Robinson i Costa Ronin wcielają się w trzy prawdziwe osoby z kręgu Sharon Tate. Film poświęca im różną ilość uwagi, ale ich obecność zmienia znaczenie domu i ostatniej nocy.
Jay Sebring i przyjaźń, która przetrwała romans
Jay Sebring był zawodowym fryzjerem męskim, blisko związanym z Hollywood. Jego praca współtworzyła wizerunek gwiazd, choć ten zawód jest mniej widoczny niż aktorstwo czy reżyseria. Był także związany uczuciowo z Sharon Tate, a po rozstaniu pozostał jej przyjacielem. Te dwa aspekty pozwalają zrozumieć, dlaczego był tak dobrze zaznajomiony z otoczeniem aktorki, zamiast sprowadzać go do anonimowego gościa, który pojawia się wyłącznie podczas ostatniej nocy.
Emile Hirsch przedstawia go jako osobę bliską i stale obecną. Film pokazuje go podczas wspólnych przejazdów, rozmów i chwil spędzanych razem, dzięki czemu więzi łączącej go z Sharon nie trzeba wyjaśniać długą biografią. Zaufanie widać w swobodzie, z jaką przebywa u jej boku. Ta naturalność ma znaczenie: opowieść ukazuje sieć relacji, która nie opiera się wyłącznie na małżeństwie Tate i Romana Polańskiego.
Rozmowa Steve’a McQueena podczas przyjęcia podsuwa interpretację relacji uczuciowych w tej grupie. Warto traktować ją jako komentarz postaci z filmu, a nie niepodważalny wgląd w myśli Sebringa. Zazdrość, oczekiwania i więzi między byłymi kochankami można interpretować na różne sposoby, ale film nie prowadzi ich szczegółowej analizy. Widoczna przyjaźń ma większe znaczenie dramatyczne niż jakiekolwiek zewnętrzne przypuszczenia o możliwym powrocie pary do siebie.
Pod koniec Jay pełni również funkcję łącznika. Wychodzi porozmawiać z Rickiem po incydencie i ułatwia aktorowi kontakt z sąsiednim domem. Nie jest to ozdobny epizod: jego inicjatywa zamienia bliskość sąsiedzką w rozmowę. Postać, która już należy do tego kręgu, potrafi rozpoznać nieznajomego, wysłuchać go i przedstawić innym. Ten drobny gest społeczny ma większe konsekwencje emocjonalne, niż sugerowałby czas jego trwania, bo przygotowuje wejście, o którym Rick marzył od miesięcy.
Abigail i Wojciech we wspólnym domu
Abigail Folger, grana przez Samanthę Robinson, pochodziła z rodziny związanej z firmą kawową Folgers. Wojciech Frykowski, grany przez Costę Ronina, był Polakiem i przyjaźnił się z Polańskim jeszcze przed jego wyjazdem do Stanów Zjednoczonych. Byli parą i należeli do bliskiego kręgu Tate. Ich nazwiska mogą być znane z historii zbrodni, ale film włącza ich w obraz wspólnego życia, a nie w listę postaci, która z góry zapowiada ich los jako ofiar.
Na ekranie pojawiają się rzadziej niż Sharon i Jay. Narracja nie rozwija wątków ich pracy, rodziny ani edukacji, i należy to zauważyć, zamiast dopowiadać rzekome ukryte wskazówki. Ich rola polega przede wszystkim na ukazaniu wspólnego życia: aktorkę otaczają inni ludzie, rozmowy i codzienne zwyczaje. Rezydencja nie jest pustą scenografią zamieszkaną przez odizolowaną gwiazdę, lecz tymczasowym domem, w którym splatają się różne relacje.
Takie ujęcie ma swoje zalety i ograniczenia. Pozwala zobaczyć ich żywych, odprężonych i nieświadomych zagrożenia, którego spodziewa się widz, ale nie daje pełnych portretów ich osobowości. Sama obecność w scenie domowej nie oznacza jeszcze, że film opowiedział czyjeś życie. Uznanie, że ich role są krótkie, pozwala uniknąć przypisywania Tarantino biograficznej rekonstrukcji, której nie podejmuje, i precyzyjniej ocenić, jaką obecność im zapewnia.
Różnica w porównaniu z Rickiem i Cliffem jest wymowna. Fikcyjne postacie otrzymują zawodowe konflikty, wspomnienia i rozbudowane dialogi; historyczne osoby pokazano w urywkach codziennego życia. Montaż nie rozdziela informacji w równym stopniu. W przypadku Sharon Tatejej perspektywa zostaje poszerzona dzięki scenom, w których podąża własną drogą. U Abigail i Wojciecha dominuje przynależność do pewnego kręgu — to wybór narracyjny, który zachowuje poczucie bliskości i atmosferę, ale pozostawia większość ich życia poza kadrem.
Pamięć o całej piątce bez odtwarzania zbrodni
Sebring, Folger i Frykowski zostali zamordowani przy Cielo Drive razem z Tate i Stevenem Parentem w nocy z 8 na 9 sierpnia 1969 roku. Parent przyjechał odwiedzić opiekuna posiadłości; nie należy mylić go z jednym z uczestników kolacji ani z członkiem bliskiego kręgu, który oglądamy na ekranie. Wspomnienie o nim jest konieczne, by wybór głównych postaci filmu nie pomniejszał niechcący liczby historycznych ofiar.
Opowieść Tarantino zmienia tamtą noc i kieruje przemoc gdzie indziej. Jej alternatywne zakończenie nie obejmuje śmierci tych osób i nie ma pokazywać, jak naprawdę udało im się przeżyć. Emocje biorą się ze świadomości, że kino daje im wyimaginowaną dalszą przyszłość. Dlatego zwykła rozmowa może mieć tak duże znaczenie: pozwala komuś znanemu z prawdziwej zbrodni przez kilka minut działać, nie będąc uwięzionym w odtworzeniu swoich ostatnich chwil.
Obecność przyjaciół sprawia też, że końcowe zaproszenie nie jest wyłącznie indywidualną nagrodą dla Ricka. Wkracza on w przestrzeń, w której istnieje już wspólnota z własną historią i więziami niezwiązanymi z jego karierą. Jay, Abigail i Wojciech przypominają, że ocalenie Sharon w tej opowieści oznacza zachowanie całego świata relacji. Film nie rozwija go w pełni, ale pozostawia otwartą możliwość, że będzie trwał: przyjaciele mogą nadal być razem, a sąsiad może przyjść jako gość, nie świadek tragedii.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
