Zakończenie filmu „Pewnego razu... w Hollywood”: noc, której bieg się zmienia

Zakończenie filmu „Pewnego razu... w Hollywood” zmienia przebieg historycznej nocy za sprawą serii wypadków, decyzji i przedmiotów przygotowanych na długo wcześniej. Ostatnie otwierające się drzwi są równie ważne jak poprzedzająca je przemoc.

Dlaczego napastnicy wchodzą do domu Ricka

Finał zaczyna się od dwóch powrotów. Rick Dalton wraca z Włoch wraz z żoną Francescą, a Cliff Booth wraca do relacji zawodowej, która wkrótce ma się zakończyć. Utrzymywanie przyjaciela na stałym etacie przestaje być opłacalne. Po kolacji obaj spędzają noc w domu Ricka. To domowe pożegnanie zbiega się z przybyciem zwolenników Charlesa Mansona na Cielo Drive, gdzie znana historia każe obawiać się o sąsiadów.

Hałas samochodu gości zwraca uwagę Ricka. Zirytowany, wychodzi, żeby ich przepędzić, i zamienia groźnie wyglądające zbliżenie w sąsiedzką sprzeczkę. Jego interwencja przynosi skutek, z którego nie zdaje sobie sprawy: młodzi ludzie rozpoznają w nim aktora telewizyjnego i zmieniają cel. Atak przestaje być wymierzony w rezydencję kojarzoną z Sharon Tate, a jego celem staje się dom mężczyzny, który właśnie ich zrugał.

Sadie podaje uzasadnienie, które wiąże tę decyzję z brutalnymi obrazami z jej dzieciństwa. Jej argument jest groteskowy: obarczenie gwiazdy telewizyjnej odpowiedzialnością za to, że nauczyła ich zabijać, ma usprawiedliwić napaść, której sami postanawiają dokonać. Film wkłada to wyjaśnienie w usta napastniczki; nie przedstawia go jako obiektywnej diagnozy wpływu kina. Pokazuje ludzi szukających alibi dla swoich czynów poprzez interesującą ich interpretację kultury popularnej.

Flower Child odjeżdża samochodem, a Tex, Sadie i Katie idą dalej. W środku zastają Cliffa, Francescę i Brandy. Rick pozostaje w basenie, oddzielony od bezpośredniego zagrożenia przestrzenią i słuchaną muzyką. Taki układ sprawia, że napaść rozgrywa się w kilku miejscach jednocześnie: człowiek, którego szukają, nie jest pierwszą osobą, na którą trafiają intruzi, a domniemany drugoplanowy towarzysz staje się dla nich główną przeszkodą.

Codzienne przygotowania stają się środkami przetrwania

Reakcja Cliffa łączy rozpoznanie sytuacji, dezorientację i sprawność fizyczną, którą film pokazał już wcześniej. Wypalił schowanego wcześniej papierosa, co zmienia ton jego spotkania z napastnikami: zachowuje się z dziwnym spokojem i potrzebuje chwili, żeby zrozumieć, co się dzieje. Opowieść nie tłumaczy jednak jego skuteczności jako mocy zapewnionej przez tę substancję. Jego doświadczenie i relacja z suczką zostały przedstawione już wcześniej.

Interwencja Brandy przerywa kontrolę, którą Tex próbuje narzucić przy użyciu broni. Salon zamienia się w przestrzeń pełną ciosów, domowych przedmiotów i chaotycznych ruchów. Francesca również nie zostaje sprowadzona do roli bezradnej postaci. Przemoc wymyka się spod kontroli, bo napastnicy przestają panować nad wybranym przez siebie miejscem. Film odwraca poczucie bezbronności, które widz kojarzył z tamtą nocą, ale robi to za pomocą niepokojącej brutalności, a nie bezproblemowego zatrzymania napastników.

Sadie dociera w okolice basenu, gdzie Rick korzysta z miotacza ognia zachowanego z wcześniejszego filmu. Ten przedmiot pojawił się wcześniej jako element sceny wojennej, której towarzyszyły trudności aktora ze znoszeniem gorąca. Jego powrót zamienia ekstrawagancki zawodowy popis w rozwiązanie w codziennym świecie. Nie pojawia się znikąd: to zapowiedź fabularna, której absurdalność pasuje do fantazji, że środki znane z kina mogą realnie wpłynąć na bieg historii.

Później przyjeżdżają policjanci i ratownicy. Ranny Cliff odjeżdża karetką, a Rick próbuje wyjaśnić, co się stało. Przyjaźń nie znika pod naporem widowiska: troska Ricka o przyjaciela przywraca tej nocy ludzką skalę. Atak nie prowadzi na ekranie do powstania nowego filmu, podpisania kontraktu ani ostatecznego zawodowego pojednania. Prowadzi do ocalenia życia, pomocy medycznej i rozmowy z sąsiadami, do której wcześniej nie doszło.

Zaproszenie Sharon i granice naszej wiedzy

W rzeczywistości historycznej nad ranem 9 sierpnia 1969 roku na terenie posiadłości przy Cielo Drive zamordowano Sharon Tate, Jaya Sebringa, Abigail Folger, Wojciecha Frykowskiego i Stevena Parenta. Film odchodzi od tego zakończenia. Ta zmiana jest celowa i nie należy mylić jej z alternatywną teorią na temat prawdziwej zbrodni. Kontrast z historią Sharon Tate nadaje emocjonalną siłę finałowi, w którym może ona nadal rozmawiać, przyjmować gości i żyć.

Jay podchodzi do Ricka, a Sharon prosi portiera, by zaprosił go do środka. Przez większą część filmu Rick postrzegał sąsiadów jako szansę na wejście do bardziej prestiżowego świata Hollywood. Teraz przekracza próg w nieoczekiwanych okolicznościach, po tym, jak nieświadomie przyczynił się do ich ocalenia. To wejście ma dla niego znaczenie społeczne, a dla widza — emocjonalne: pozwala wyobrazić sobie rozmowę, którą prawdziwa historia przerwała na zawsze.

Nie dowodzi to, że Roman Polański zatrudni Ricka ani że jego kariera doczeka się drugiego złotego wieku. Takie możliwości należą do późniejszych wyobrażeń, a nie do pokazanych wydarzeń. Tytuł baśni pojawia się nad spotkaniem otwartym na przyszłość. Film kończy się dokładnie wtedy, gdy jego bohaterowie mogą przestać podążać za zakończeniem, które znamy. Jego ostatni gest polega na zachowaniu tej możliwej przyszłości, bez przekształcania jej w pełną biografię tego, co wydarzy się później.

Wróć do przewodnika po filmie „Pewnego razu... w Hollywood”.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino