Sharon Tate: prawdziwe życie za filmem „Pewnego razu… w Hollywood”

Sharon Tate była aktorką, modelką i 26-letnią kobietą, której kariera nabierała rozpędu. „Pewnego razu… w Hollywood” czerpie z jej życia, włączając jego elementy do fikcyjnej opowieści, która celowo zmienia jej los.

Aktorka z dorobkiem, zanim stała się wspomnieniem

Sharon Tate urodziła się 24 stycznia 1943 roku w Dallas. Ze względu na wojskową służbę ojca dzieciństwo spędziła w różnych miejscach, w tym przez pewien czas w Europie. Zanim ugruntowała swoją pozycję w branży filmowej, brała udział w konkursach piękności i pracowała jako modelka. Te fakty pomagają umiejscowić biografię naznaczoną częstymi przeprowadzkami i wczesnym kontaktem z wizerunkiem publicznym, ale same w sobie nie wyjaśniają jej osobowości ani nie zastępują oceny jej ról.

Jej filmografia z lat sześćdziesiątych obejmuje różne konwencje. „Eye of the Devil” osadził ją w opowieści pełnej niepokoju i rytuałów; „The Fearless Vampire Killers” włączył ją do komedii grozy Romana Polańskiego; „Valley of the Dolls” powiązał ją z adaptacją o ogromnym zasięgu komercyjnym. „The Wrecking Crew”, który miał premierę w 1968 roku, pozwolił jej zagrać u boku Deana Martina w komedii szpiegowskiej. Ten wybór filmów ukazuje aktorkę, która wciąż poszerzała swoje możliwości i nawiązywała nowe zawodowe współprace.

Film Tarantino skupia się na tym przełomowym momencie. Nie przedstawia jej życia jako ciągu najważniejszych wydarzeń od dzieciństwa ani nie próbuje podsumować całej filmografii za pomocą objaśnień. Pokazuje kobietę, która pracuje, wychodzi, tańczy, spotyka się z przyjaciółmi i cieszy się własnym występem. Ta różnica ma znaczenie: niepełny portret może przywrócić wymiarom jej życia, które wyparła pamięć zbiorowa, należne im miejsce, ale nie należy mylić go z wyczerpującą biografią ani bezpośrednim wglądem w jej myśli.

Tate i Polański pobrali się w 1968 roku. W 1969 roku mieszkali w wynajmowanej posiadłości przy Cielo Drive i oczekiwali narodzin dziecka. Małżeństwo wyjaśnia część jej miejsca w środowisku filmowym obserwowanym przez Ricka Daltona, ale sprowadzenie jej do roli żony reżysera byłoby kolejnym sposobem na wymazanie jej z pamięci. Miała własną pracę, relacje, oczekiwania i plany. Film pokazuje ich jako parę, ale zawiera też sceny, w których zajmuje przestrzeń bez potrzeby, by to on kierował jej doświadczeniami.

Rozpoznawalne fakty w wymyślonej codzienności

Projekcja „The Wrecking Crew” to najbardziej bezpośrednie spotkanie historycznej aktorki z jej filmowym przedstawieniem. Margot Robbie gra Sharon na widowni, podczas gdy na ekranie widzimy prawdziwą Tate. Dzięki temu odtworzony obraz nie zastępuje całkowicie osoby, którą pamiętamy. Publiczność może jednocześnie obserwować odtworzoną postać i ślad jej pracy. Szczegółowy przebieg wizyty w kinie opiera się na tej podwójnej obecności.

Nie oznacza to, że każdy gest w tej sekwencji jest potwierdzonym faktem biograficznym. Rozmowa przy kasie, konkretne reakcje i sposób zorganizowania wizyty należą do napisanej i zmontowanej sceny. To wiarygodne, że aktorka cieszyłaby się z pozytywnego odbioru swojego filmu; stwierdzenie, że wydarzyło się to dokładnie w ten sposób, wymagałoby jednak innego rodzaju dowodów. Tarantino łączy rozpoznawalne odniesienia z sytuacjami budującymi dramatyczną teraźniejszość, a nie z nieustanną deklaracją wierności dokumentom.

Film kształtuje również relacje przestrzenne. Rick Dalton i Cliff Booth to postacie fikcyjne, więc ich bliskość z Sharon nie dowodzi, że istnieli sąsiedzi o podobnych doświadczeniach. Sąsiedni dom pozwala połączyć fikcyjną karierę telewizyjną z historycznym otoczeniem. To sąsiedztwo umożliwia pragnienia i spotkania należące do opowieści. Bliskość geograficzna pełni funkcję narracyjną, a nie stanowi nowego faktu, który należałoby dopisać do prawdziwej biografii Tate.

Imprezy, podróże i przyjaźnie pozwalają poczuć ducha epoki, ale nie oddają całej złożoności tej osoby. Pogodny obraz może przeciwstawić się sprowadzaniu kogoś do jego śmierci, ale jednocześnie dokonuje wyboru i estetyzuje rzeczywistość. Warto pamiętać o obu tych aspektach: film przywraca jej czas życia, przedstawiając go z określonej artystycznej perspektywy. Analiza kreacji Margot Robbie pozwala przyjrzeć się temu wyborowi bez automatycznego przypisywania historycznej Sharon Tate każdej cesze odgrywanej postaci.

Pamięć o zbrodni i licencja na zmianę przyszłości

Nad ranem 9 sierpnia 1969 roku Tate została zamordowana przy Cielo Drive wraz z czterema innymi osobami. Była w ciąży. Ten fakt wpływa na sposób, w jaki wielu widzów odbiera film, zanim zostanie w nim bezpośrednio wspomniany: powrót do domu czy codzienna rozmowa mogą nabrać złowrogiego znaczenia, którego bohaterowie nie dostrzegają. Narracja wykorzystuje tę wiedzę widzów, ale nie czyni z niej jedynej treści scen poświęconych Sharon.

Strona prowadzona przez jej siostrę, Debrę, przypomina o jej życiu, a nie tylko o okolicznościach śmierci. Ta perspektywa pozwala zrozumieć, dlaczego ważne jest, by pokazywać ją także w sytuacjach, które nie zapowiadają nieustannie tragedii. Słuchanie muzyki, spotkania z przyjaciółmi czy radość z uznania jako aktorki przywracają wymiar czasowy życiu, które często sprowadza się do jednej zbrodni. Nie wymazuje to historii, ale zmienia proporcje w tym, co pamiętamy.

Zakończenie filmu Tarantino wyraźnie odbiega od faktów. Pełne wyjaśnienie tej zmiany należy do zakończenia filmu „Pewnego razu… w Hollywood”; tutaj ważne jest rozróżnienie jej statusu. Nie jest to twierdzenie, że Tate przeżyła, ani śledztwo podważające przebieg wydarzeń. To ingerencja fikcji, która pozwala wyobrazić sobie ciąg dalszy tam, gdzie historia przyniosła kres. Ta emocjonalna możliwość zależy właśnie od uznania różnicy między prawdziwą kobietą, zachowanym dorobkiem i alternatywnym życiem, które przyznaje jej kino.

Wróć do przewodnika po filmie „Pewnego razu… w Hollywood”.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino