Rick Dalton należy do fikcji otoczonej prawdziwymi nazwiskami, miejscami i filmami. Jego powiązania z innymi dziełami Tarantino działają na różnych poziomach: wspólne marki, wizualne echa i gry z samym kinem.
Wymyślony aktor w rozpoznawalnej branży
Rick Dalton to fikcyjny aktor, którego kariera wpisuje się w realia Hollywood z 1969 roku. Jego serial „Bounty Law” i postać Jake’a Cahilla należą do tej wymyślonej biografii. Z kolei kilka osób i produkcji, z którymi łączy go film, istniało naprawdę. To połączenie sprawia, że Rick wydaje się zawodowcem, który mógł odegrać drugoplanową rolę w znanej historii.
To połączenie wymaga rozróżnienia poziomów fikcji. Prawdziwe nazwisko wypowiedziane w dialogu nie staje się wymysłem Tarantino tylko dlatego, że pojawia się obok Ricka. Sergio Corbucci, Antonio Margheriti i Sam Wanamaker byli prawdziwymi filmowcami. Film może wymyślić współpracę Daltona z nimi, nie wymyślając samych tych osób. Nazywanie ich fikcyjnymi reżyserami zaciemnia zabieg, który uwiarygadnia karierę Ricka.
Fragmenty jego prac tworzą pozorne archiwum. Widzimy, jak Rick gra w różnych gatunkach, scenografiach i stylach, jakby film odtwarzał materiały z jego wcześniejszej kariery. Dzięki temu można zrozumieć jego reputację i lęk przed schyłkiem kariery bez wyliczania całej filmografii. Widz rozpoznaje wzorce znane z telewizji i kina popularnego, choć tytuły przypisane tej postaci należą do opowieści.
Profil Ricka Daltona rozwija ten wątek kryzysu zawodowego. Analizując jego powiązania z uniwersum Tarantino, warto pamiętać, że Rick może żyć w fikcji i tworzyć w jej obrębie kolejne fikcje. Dzięki temu nawiązanie może prowadzić w różne strony: łączyć marki ze świata przedstawionego, przywoływać film reżysera albo po prostu naśladować historyczny styl.
Red Apple łączy historie za sprawą rozpoznawalnej marki
Reklama Red Apple pojawiająca się przy napisach końcowych stanowi najbardziej bezpośrednie nawiązanie do marki powracającej w filmach Tarantino. Rick reklamuje papierosy, odwołując się do swojego aktorskiego wizerunku i wspomnienia granej przez siebie postaci. Produkt należy do fikcji, ale jego nazwa i wygląd pojawiały się już w innych filmach. Widz, który je zna, od razu rozpoznaje wizualną ciągłość.
Reklama dodaje humorystyczny akcent, pokazując różnicę między występem przed kamerą a reakcją aktora poza nim. Rick może z zawodowym entuzjazmem zachwalać produkt, a później wyrazić zupełnie inną opinię. Ta zmiana rozwija jeden z głównych tematów związanych z Hollywood: wizerunek, który ktoś sprzedaje, niekoniecznie odpowiada temu, co czuje podczas jego kreowania.
Marka Red Apple jest zarazem znakiem rozpoznawczym autora i elementem otoczenia. Jej powtarzająca się obecność pozwala wyobrazić sobie wspólną kulturę materialną różnych historii, podobnie jak sieć restauracji czy stacja radiowa mogą sprawić, że fikcyjne miasto wyda się znajome. Nie oznacza to, że wszyscy bohaterowie korzystający z tego produktu się znają ani że ich fabuły muszą się splatać.
Sama marka nie wyznacza też w pełni spójnej chronologii. Rekwizyty można dostosowywać do różnych epok i potrzeb komediowych. Aby ustalić datę założenia firmy, jej spółkę matkę czy szczegółową historię handlową, potrzebne byłyby informacje podane w opowieści. Przyjemność z rozpoznania marki działa bez zamieniania każdej paczki w historyczny dokument fikcyjnego uniwersum.
Wizualne echa, które nie oznaczają pokrewieństwa
Film wojenny z Rickiem, w którym spektakularnie używa miotacza ognia przeciwko nazistom, może przywodzić na myśl rewizjonistyczną przemoc z „Bękartów wojny”. Podobieństwo zachęca do porównywania obrazów, gatunków i fantazji o zwycięstwie. Ten fragment przedstawiono jednak jako dzieło, w którym występuje Dalton. Nie dowodzi on, że Rick brał udział w wydarzeniach z tamtego filmu ani że oglądamy tajną kontynuację historii jego bohaterów.
W filmografii Tarantino powracają także ci sami aktorzy. Brad Pitt wciela się w Cliffa Bootha po tym, jak zagrał Alda Raine’a; Leonardo DiCaprio był Calvinem Candie’em, zanim stał się Rickiem. Te powtórzenia wynikają z obsady i współpracy artystycznej. Podobieństwo fizyczne, które wiąże się z tym samym aktorem, nie wystarcza, by ustalić pokrewieństwo między postaciami osadzonymi w różnych kontekstach i mającymi różne tożsamości.
Kinofilskie zainteresowania Ricka i osób z jego otoczenia tworzą kolejny rodzaj powiązań. Bohaterowie rozpoznają style, porównują kariery i rozmawiają o tym, co oglądali. Ta wspólna kultura przypomina tę, która kształtuje inne rozmowy u Tarantino. Ciągłość może być stylistyczna i tematyczna, nawet jeśli nie ma fabularnego szczegółu, który dosłownie łączyłby dwie historie.
To filmowe powiązanie zachowuje też pewną asymetrię: Rick może znać filmy z prawdziwego świata, a widz rozpoznaje aktora, który poza tą fikcją nigdy nie istniał.
Rick poszerza uniwersum reżysera, bo pozwala obserwować, jak powstaje rozrywka, którą mogliby oglądać inni bohaterowie. Jego westerny, reklamy i filmy wojenne współistnieją ze współczesnym Los Angeles ukazanym w opowieści. Najciekawsze połączenie zachodzi na styku życia, pracy i wizerunku: powracająca marka może pojawiać się w wielu filmach, a wymyślony aktor uczy się funkcjonować w branży pełnej prawdziwych nawiązań.
Wróć do przewodnika po filmie „Pewnego razu… w Hollywood”.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
