Pewnego razu... w Hollywood otrzymało dziesięć nominacji i zdobyło dwa Oscary w 2020 roku. Brad Pitt otrzymał swoją pierwszą nagrodę za rolę aktorską, a Barbara Ling i Nancy Haigh zostały docenione za materialny świat filmu.
Dwie wygrane spośród dziesięciu nominacji
Pewnego razu... w Hollywood zdobyło Oscary za najlepszą rolę drugoplanową oraz najlepszą scenografię podczas ceremonii 9 lutego 2020 roku. Brad Pitt otrzymał pierwszą nagrodę za rolę Cliffa Bootha. Barbara Ling, odpowiedzialna za scenografię, i Nancy Haigh, odpowiedzialna za dekorację planu, podzieliły się drugą. Film rywalizował w dziesięciu kategoriach, dlatego bilans należy odróżnić od pozostałych nominacji.
Wśród nominacji znalazły się: najlepszy film, reżyseria, najlepszy aktor pierwszoplanowy dla Leonarda DiCapria, scenariusz oryginalny, zdjęcia, kostiumy, montaż dźwięku i miksowanie dźwięku, a także dwie kategorie, w których film zdobył nagrody. Nominacja do Oscara za najlepszy film przypadła producentom: Davidowi Heymanowi, Shannon McIntosh i Quentinowi Tarantino. Film nie zdobył tej nagrody ani nagrody za reżyserię, które otrzymali odpowiednio Parasite i Bong Joon Ho.
Data ceremonii nie zmienia roku powstania filmu. Pewnego razu... w Hollywood miało premierę w 2019 roku i zostało docenione podczas gali oscarowej w roku następnym. Nie należy też łączyć montażu dźwięku i miksowania dźwięku w jedną nominację: podczas tamtej ceremonii były to odrębne kategorie. Zachowanie tego rozróżnienia pozwala zrozumieć, skąd wzięła się łączna liczba dziesięciu nominacji.
Zestaw nominacji świadczy o szerokim uznaniu ze strony Akademii. Doceniono scenariusz, kreacje aktorskie oraz kilka elementów odtworzenia wizualnego i dźwiękowego. Nie oznacza to, że wszystkie gremia oceniały te same aspekty filmu ani że istnieje jedno wyjaśnienie każdego głosu. Wyniki są zapisem przyznanych nagród, na podstawie którego można analizować pracę twórców bez wymyślania motywacji głosujących.
Pierwszy Oscar aktorski Brada Pitta
Nagroda za rolę Cliffa Bootha była pierwszym Oscarem aktorskim Brada Pitta, ale nie jego pierwszym Oscarem w ogóle. Wcześniej zdobył nagrodę jako jeden z producentów filmu Zniewolony. 12 Years a Slave, wyróżnionego Oscarem za najlepszy film w 2014 roku. To doprecyzowanie pozwala nie pomijać części jego kariery za kamerą i wyjaśnia, dlaczego nagłówki o jego pierwszej wygranej wymagają takiego zastrzeżenia.
Cliff jest kaskaderem i partnerem Ricka Daltona. Jego praca wymaga sprawności fizycznej, znajomości fachu i lojalności wykraczającej poza obowiązki wynikające z umowy. Pitt tworzy pozornie swobodną postać: Cliff prowadzi samochód, słucha i rozwiązuje problemy oszczędnymi gestami, które kontrastują z niepokojem Ricka. Różnica między nimi sprawia, że wiele scen działa bez otwartej kłótni.
Spokój Cliffa kryje w sobie groźbę. Bohater potrafi błyskawicznie przejść od obserwacji do przemocy, a jego mroczne strony nie zostają w filmie w pełni wyjaśnione. Kreacja aktorska łączy codzienną sympatię z tą niepewnością. Nagroda dla Pitta docenia aktora, który spaja te cechy; nie czyni z zachowania bohatera wzoru moralnego ani nie potwierdza konkretnej interpretacji jego przeszłości.
Relacja Brada Pitta z Tarantino obejmuje także inne postacie i środki wyrazu, ale Cliff pełni w Pewnego razu... w Hollywood szczególną funkcję: wspiera kogoś, kto boi się, że przestanie być widoczny. W przedstawionym świecie branży jego kompetencje zwykle pozostają niezauważone. To, że kreacja aktorska została nagrodzona w kategorii ról drugoplanowych, ciekawie współgra z tą sytuacją, choć jest to interpretacja krytyczna, a nie oficjalne wyjaśnienie przyznania nagrody.
Odtworzenie miasta i życia jego mieszkańców
Oscar za scenografię docenia pracę, która obejmuje znacznie więcej niż ustawianie starych przedmiotów. Film musi sprawić, by Los Angeles z 1969 roku wydawało się miejscem, po którym można się swobodnie poruszać: ulice, szyldy, kina, sklepy i domy muszą tworzyć otoczenie, w którym bohaterowie mogą przemieszczać się z miejsca na miejsce. Wiarygodność zależy od relacji między tymi elementami oraz od tego, jak zmieniają się one w zależności od pozycji danej osoby w branży.
Dom Ricka odzwierciedla karierę, która zapewniła mu wygodę i zawodowe wspomnienia. Mieszkanie Cliffa odpowiada innej sytuacji finansowej i życiu, które w mniejszym stopniu chroni prestiż. Scenografie planów zdjęciowych dodają trzecią warstwę: w odtworzonym świecie znajdują się kolejne światy stworzone na potrzeby kamery. Scenografia musi pozwalać je odróżniać, a zarazem pokazywać, jak praca przy filmie przenika codzienne życie.
Współpraca Ling i Haigh łączy koncepcję tych przestrzeni z nadaniem im szczegółów sprawiających, że wydają się zamieszkane. Scenografia może być poprawnie zbudowana, a mimo to wymagać mebli, wykończenia powierzchni i przedmiotów, które wyjaśniają, kto z niej korzysta. Te decyzje sprawiają, że miasto nie przypomina nieruchomej wystawy historycznych odniesień. Bohaterowie jedzą, pracują, parkują i czekają w jego przestrzeni.
Dwie wygrane wskazują więc na uzupełniające się wymiary filmu Pewnego razu... w Hollywood: ludzką obecność i otoczenie, które ją podtrzymuje. Pitt uosabia pracownika, którego pewność siebie kontrastuje z kruchością jego pozycji; scenografia materializuje przemysł filmowy i miasto w okresie przemian. Bilans dziesięciu nominacji i dwóch nagród pokazuje instytucjonalne uznanie, nie zastępując doświadczenia obserwowania, jak te elementy łączą się w poszczególnych scenach.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
